Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
"Hinterlands" – Уильям Гибсонның ғылыми фантастикалық әңгімесі. Ол алғаш рет 1981 жылғы қазанда Omni журналында жарияланып, кейін 1986 жылы шыққан "Burning Chrome" әңгімелер жинағына енді. Бұл әңгіме "жүк культі" көзқарасы туралы ой-толғам және белгісіз, бірақ күштірек болуы мүмкін көзден келген, қауіпті, бірақ құнды заттармен бетпе-бет келгенде мәдениеттер мен өркениеттерге қандай салдар тиетінін зерттейді. "Hinterlands" – неміс тілінде "жердің артында" деп аударылатын сөз. Алғашқы мағынасында, бұл орталық немесе дамыған жерден шалқап жатқан, қашық немесе кем дамыған аймақты білдіреді, мысалы, жағалау, порто немесе қаланың ішкі жағы.
"Hinterlands" is a science fiction short story written by William Gibson. It was first published in Omni in October 1981 and was republished in his short fiction collection Burning Chrome (1986). The story is a fable about the "cargo cult" mentality and explores the consequences for cultures and civilisations when confronted with artifacts from an unknown but likely superior source that are dangerous but nonetheless valuable. "Hinterlands" is a German term that literally translates to "behind land", and in that original context it refers to a remote or less developed area behind a more central or developed site, for example the land behind a coast, a harbour, or a city.
Сюжеттің қысқаша мазмұны
Бұл оқиғаны баяндаушы Тоби Халперт өзі тұратын, Аспан деп аталатын ғарыш станциясының тарихын егжей-тегжейлі баяндаған бірқатар әңгімелер арқылы айтып береді. Тарих совет космонавты Ольга Товьевскаядан басталады, ол әдеттегі ғылыми эксперименттен кейін Марсқа бет алғанда радардан жоғалады. Ол екі жылдан соң ғарыш-уақытқа оралады, ал оның ғарыш кемесі табылғаннан кейін зерттеу үшін Жер орбитасына сүйреліп әкелінеді. Товьевская комада жатыр, ал ғарыш кемесі табылмай қалу үшін және жоғалған екі жыл туралы мәліметтерді жасыру үшін саботажға ұшыраған. Оның қолында Товьевскаяның Жер биосферасында бұрын-соңды кездеспеген қабықша бар. Товьевская есін жинамайды. Орыстар Товьевскаяның барган координаталарына тағы бір зонд жібереді. Жалғыз ғарышкер де дәл сол жерде жоғалып кетеді, сол экспериментті орындағаннан кейін, және 234 күннен соң қайтып оралады. Ол ешкім жеткенге дейін өз-өзіне қол жұмсаған. Келесі әрекеттердің бәрі бірдей аяқталады: ғарышкерлердің көпшілігі табылғанға дейін өз-өзіне қол жұмсайды, ал аздағандары тырысып, сәтсіз аяқтап, қазір ақылдан адасқан. Адамсыз ғарыш кемелерін жіберудің барлық әрекеттері де сәтсіз аяқталады, ал кейбір адамдармен жабдықталған ғарыш кемелері белгісіз себептермен ешқашан қабылдаылмайды. Қазіргі уақытта орыстар жауап іздеу үшін басқа елдердің де көмегіне жүгінеді. Бұл процесс жалғасып, қызығушылық азаяды, өйткені адамзаттың ең данышманды ақылы жойылады. Бірақ бәрі француздың қайтып келуімен өзгереді, ол өлі болса да, "қатерлі ісікке қатысты Розетта тасы" атанған ақпараттармен жазылған темір жүзік алып келді. Осыдан бастап оқиғалардың таңғажайып жиілігі культтық сана тудырады, болашақ астронавттардың кезегі қазалы аяқталғанына қарамастан саяхатқа шығуға дайын. Координаттар әрқашан бірдей болады және әртүрлі мәдениеттерде оны Автожол, Метро немесе Өзен деп атайды. Көбірек білу үшін Автожолға жақын ғарыш станциясы салынады, ол жұмаққа ұқсас болу үшін жоспарланған. Тірі астронавттармен келген капсулалар Аспанға жіберіледі, астронавттарды мүмкіндігінше ұзақ уақыт сақтап, олар өз-өзіне қол жұмсағанша қосымша ақпарат алуға тырысады. Халперт – Автожолға баруға ерікті білдірген астронавттардың бірі, бірақ ол сол жердегі күштің қалауынша іріктелмеді. Оның сүйіктісі Шармиан да осындай тағдырға ұшырады, ол бір тірі қалғанды екі апта бойы тірі ұстап тұру рекордын сақтап тұр. Халперт пен Шармианның міндеті – оралған астронавттарды қарсы алу, станцияға бейімделуіне көмектесу және ғалымдарға олардың табандарынан талдау жасауға мүмкіндік беру. Астронавттардан алынған ақпарат Автожолдың ар жағындағы технологиялар басқаша екенін, бірақ міндетті түрде озық емес екенін көрсетеді. Автожолдың қалай жұмыс істейтінін түсіндіру мүмкін емес, және астронавттардың "ар жақта" кездесетін басқа да жарыстардың да солай екені болжанады. Халперт оны халықаралық әуежайда кездесетін үй шыбындарына теңейді, олар әңгімелесуге қуанышты, бірақ қайда және қалай келгендерін білмейді. Оқиға Халперт әлі тірі әйел астронавтты қарсы алуға дайындалып жатқанда айтылады – "еттік оқ". Ғарыш кемесін қарсы алуға асығып бара жатқанда, Халперт "Қорқыныш" деп аталатын агорафобияның күшті ұстамасына тап болады, бұл Автожолдың маңыздылығына шалдыққан Лавкрафт сезімі. Электр тогының соққысымен капсулаға кіруге мәжбүр болған ол астронавттың жақында қайтыс болғанын және оның өз-өзіне қол жұмсауына көмектесу үшін робот хирургтар жинағын қайта бағдарламалағанын біледі. Қабырғаларда өте қуатты молекулалық қосқыштардың схемалары сызылған.
The story is told by the narrator, Toby Halpert, through a series of expositions detailing the history of the space station in which he lives, nicknamed Heaven. The history begins with Soviet cosmonaut Olga Tovyevsky, who disappears from radar while en route to Mars shortly after a routine scientific experiment. She returns into space time two years later, and after being discovered her spacecraft is towed back to Earth orbit to be examined. Tovyevsky is in a catatonic state, and the spacecraft has been sabotaged in an attempt to make it impossible to find and to hide any details of the missing two years. In her hands Tovyevsky has a seashell, the likes of which is unknown in Earth's biosphere. Tovyevsky never regains her sanity. The Russians send another probe to the same space coordinates Tovyevsky had travelled to. The solo cosmonaut also disappears, at precisely the same point, after performing the same experiment, and returns dead 234 days later. He has committed suicide before anyone can reach him. Further attempts always end the same way; most of the cosmonauts have killed themselves before they can be found, while a very few have attempted to and failed, and are now insane. Attempts to send through uncrewed spacecraft all fail, as well, and some crewed spacecraft are simply never picked up for reasons unknown. Presently, the Russians enlist other countries in their search for answers. The process continues and interest wanes as the smartest minds humanity has to offer are destroyed. Everything changes when a Frenchman returns dead, carrying an iron ring encoded with information that proves to be the "Rosetta Stone for cancer". From that point on the astonishing frequency of the events creates a cargo cult mentality, with line ups of prospective astronauts ready to take the trip regardless of its inescapable fatal end. The coordinates are the same each time, and referred to as the Highway, Metro, or River by various cultures. In an effort to learn more, a space station is established near the Highway, designed to be paradise. When capsules arrive with live astronauts they are sent to Heaven in an effort to keep the astronauts alive longer and tease out any additional information available before they eventually kill themselves. Halpert is one of the astronauts who had volunteered to go to the Highway, but he was rejected by whatever is out there. The same fate befell his girlfriend Charmian, who holds the record for keeping one survivor alive for two weeks. Halpert and Charmian's role is to meet returning astronauts, soothe their transition to the station, and allow scientists to analyze their findings. What information is returned shows that the technologies on the other side of the Highway are different, but not necessarily more advanced. None of what comes back could possibly explain how the Highway works, and it is assumed the same is true for the other races the astronauts apparently meet on the "other side". Halpert likens it to houseflies meeting in an international airport, happy to converse but utterly unaware of where they are or how they got there. The story is being told as Halpert is being readied to meet a returning female astronaut who is still alive – a "meat shot". While racing to meet the spacecraft, Halpert suffers a massive bout of agoraphobia, called "The Fear", a Lovecraftian sensation of being overwhelmed by the Highway's significance. Forced by electric shocks to enter the capsule, he finds the astronaut recently dead and discovers that she has reprogrammed her robotic surgeon suite to assist her suicide. Diagrams for incredibly powerful molecular switches are scrawled on the walls.
Тіл
"Hinterlands" метафораларды кеңінен қолданады. Мысалы, әңгіменің құрт-шаңырағы "Автожол" деп аталады. Осы метафорадан Гибсон басқа да бірнеше метафораларды жасайды. Жолдағы жолаушылар "лифтші", "ұш" және "хик" деп аталады. Бұл сөздердің тура мағынасы емес, бейнелі мағынасы бар. Әңгіменің атауы да метафоралық, белгілі кеңістікті өркениеттен алыс, орманды аймақпен салыстырады. Құрт ойығының соңындағы мақсат - бейнелі түрде "үлкен қала".
"Hinterlands" makes extensive use of metaphors. For instance, the story's wormhole is referred to as "The Highway". From this metaphor, Gibson creates several other metaphors. The Highway's travelers are referred to as "hitchhikers", "flies", and "hicks". These words have a figurative rather than a literal meaning. The story's title is also a metaphor, comparing the known space to a backwoods area that is far from civilization. The destination at the end of the wormhole is figuratively "the big city".
Кино және теледидар бейімделуі
2016 жылы Ванкувер, Канада қаласында орналасқан Last Studio Standing Inc. анимациялық студиясы "Hinterlands" құқығын сатып алды және 2018 жылы шығатын театрлық қысқаметражды фильм мен телесериал жасауды жоспарлап отырғанын хабарлады.
In 2016, Last Studio Standing Inc., a Vancouver, Canada based animation studio, acquired the rights to "Hinterlands" and announced that they will be creating both a theatrical short film and a television series that they said would be released in 2018.
Комикстердің адаптациясы
Ванкуверлік суретші Гавин Лонерган "Hinterlands" әңгімесін 1995 жылы комикс түрінде бейімдеп, суреттеді. 20 беттік комикс кітабы екі бөлімге бөлініп, Freeflight #5 және #6 журналдарында, 1995 жылғы желтоқсан/қаңтар және 1995 жылғы сәуір/май айларында жарияланды. Комикстің стилі Мобиусқа ұқсас, ал Гибсон бейімдеу процесіне тікелей қатысты. Уильям Гибсон комикс туралы: «әңгімедегі жалған жұмақтың қызықты бейнелеуі» деген пікір білдірді.
Vancouver artist Gavin Lonergan adapted and illustrated "Hinterlands" as a comic book, published in 1995. The 20 page comic book was anthologised in two sections which appeared in Freeflight #5 and #6, Dec/Jan 95 and Apr/May 95. The look of the comic book is similar to Moebius, and Gibson was directly involved in the adaptation process. The William Gibson aleph has called the comic an "interesting evocation of the fake paradise of the short story".