Кіріспе
Француз опера әншісі Пьер Жан Гарат (25 сәуір 1764 – 1 наурыз 1823) – француз баск әншісі және Доминик Жозеф Гараттың сіңілі баласы. Ол Устарицте дүниеге келген. Гарат өзінің музыкалық дарынын дамытуға ерте жасынан бері өзін арнады. Әкесі тілеген заңгерлік мамандықты ұнатпағандықтан, ол жәрдемақысынан айырылды, бірақ дос адамның көмегімен граф д’Артуаның хатшысы болып тағайындалды, сосын Франция патшайымына музыка сабақтарын берді. Революция басталғанда ол Родпен Англияға кетті, онда екеуі бірге концерттерде өнер көрсетті. 1794 жылы Парижге қайтып келді. Революциядан кейін ол кәсіби әнші болды және патша отбасының қайғысына арналған әні үшін түрмеге қамалды. Азат болған соң Гарат Гамбургке барып, бірден үлкен жетістікке жетті. Париждегі келесі концерттерімен, сондай-ақ Италия, Испания, Германия және Ресейге жасаған сапарларымен ол өз заманындағы ешбір әншіге теңеспейтін әнші ретінде танылды. Бұдан өзге, ол Музыка консерваториясында ән оқытушысы болды және бірнеше ән шығарды. Ол Генделге қарсы Глюктің жақтасы ретінде белгілі болды. Гарат 1823 жылдың 1 наурызында Парижде қайтыс болды.
Pierre Jean Garat (25 April 1764 – 1 March 1823) was a French Basque singer and nephew of Dominique Joseph Garat. He was born in Ustaritz. Garat devoted himself from an early age to the cultivation of his musical talents. Because he professed a distaste for the legal profession, which his father wished him to pursue, he was deprived of his allowance, but through the patronage of a friend he obtained the office of secretary to Comte d'Artois, and was afterwards engaged to give musical lessons to the queen of France. At the beginning of the Revolution he accompanied Rode to England, where the two musicians appeared together in concerts. He returned to Paris in 1794. After the Revolution he became a professional singer and was thrown into prison for a song he composed about the misfortunes of the royal family. On regaining his liberty Garat went to Hamburg, where he at once achieved extraordinary success. By his subsequent appearances in Paris, and his visits to Italy, Spain, Germany and Russia, he made for himself a reputation as a singer unequalled by any other of his own time. In addition, he became a professor of singing for the Conservatoire de Musique, and composed several songs. He was known as a keen partisan of Gluck in opposition to Handel. Garat died on 1 March 1823 in Paris.
Француз әдебиеттер тізімі
Натали Морел Боротра, «Басктардың әндері мен мәдени идентификациясы (1800–1850)», Lapurdum, № 5, 2000, 351–381 бб., онлайн. Жоанн Эларт, «Иоганн Франц Ксавер Стеркельдің Германиядан Руанға жеткен төрт симфониясы: 1770 мен 1825 жылдар аралығындағы музыкалық талғамның ерекше жолы», 18 және 19 ғасырлардағы неміс-француз музыкалық байланыстары жөніндегі зерттеулер. Jahrhundert, Gesellschaft für Musikforschung және Société française de musicologie бірлескен алғашқы жылдық конференциясының есебі, Saarbrücken 1999, Hildesheim, Georg Olms Verlag, 2002. Жоанн Эларт және Патрик Тайеб, «Пьер Жан Гараттың (1762–1823) трубадурдың арызы», Les Orages, № 2, L'imaginaire du héros, Безансон, Apocope, 2003 жылдың мамыры, онлайн. Натали Морел Боротра, «Франц Бектың Бордодағы шәкірті. Пьер Жан Гарат туралы бірнеше ескерту», Lumières, № 2 («Франц Бек, ағарту дәуірінің музыканты», Ален Руис бас редакторы), 2003, 81–96 бб. Натали Морел Боротра, «Пьер Жан Гарат қалай баск әншісіне айналды: тарихтан мифке», Lapurdum, № 9, 2004, 159–179 бб., онлайн. Жоанн Эларт, «Музыканттар мен репертуарлардың жылжуы: Пунто, Гарат және Род Мұзейдегі концерттерде», Патрик Тайеб, Натали Морел Боротра және Жан Грибенски (бас редакторлары), Le Musée de Bordeaux et la musique 1783–1793, Руан, PURH, 2005, 157–173 бб. Жоанн Эларт, «Руандағы қоғамдық концерттердің пайда болуы, Ескі Режимнің соңы», Revue de musicologie, № 93/1, 2007, 53–73 бб.