Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Француз суретшісі Луи Густав Рикард (1 қыркүйек 1823, Марсель – 23 қаңтар 1873, Париж) – француз суретшісі, көбінесе портреттерімен белгілі.
French painter
Louis Gustave Ricard (1 September 1823, Marseille – 23 January 1873, Paris) was a French painter, known primarily for his portraits.
Өмірбаян
Кейбір деректерге сәйкес, оның отбасы Флоренциядан шыққан және өз атын "Рикоарди" деп жазған. Әкесі ақша айырбастаушы және несие беруші болған, бұл оған білім алуға мүмкіндік берді. Ол сондай-ақ портретші Пьер Бронзеттен жеке сабақтар алды, ол туралы көп мәлімет жоқ. 1843 жылы әкесінен рұқсат алып Парижге кетіп, École nationale supérieure des beaux arts-қа түсіп, Леон Когньеден тарихты сурет салуды оқыды. Луврдегі ескі шеберлердің туындыларын көшіріп, Рим сыйлығына қатысты (бірақ жеңіліс тапты). Содан кейін Италия мен Нидерландыға оқу сапары жасады. 1850 жылы Салонға алғашқы туындыларын қойып, екінші дәрежелі медальмен марапатталды. 1852 жылы Аделаида Луиза д'Экмюль де Блоквильдің портреті оған бірінші дәрежелі медаль әкелді. 1855 жылғы Дүниежүзілік көрмеде тоғыз портреті қойылды, олар құрметті айғақталды. 1857 жылғы Салонға сегіз, ал 1859 жылғы Салонға он портрет жіберді, соның ішінде француз Сенатының Президенті Реймонд Теодор Троплонның портреті де бар. Кейін, Ардагерлер легионының орденінен айырылғанына көңілі толып, ресми жарыстардан бас тартып, жеке тапсырыстарға көшті. Бірақ ол өте талғампаз болды, тек өзіне ұнаған адамдардың портретерін салуға келісіп, ұнамайтындарды суреттеуден бас тартты. Оның көптеген портреттері басқа суретшілерге арналған. Өмірінің соңғы он жылында ол ескі шеберлермен (әсіресе Да Винчи мен Рембрандтпен) теңесуге тырысып, жасанды жарық эффекттерін қолдана бастады, контурларды бүркемелеп, күңкейтілген немесе арманды көріністер жасады. Көптеген туындылары шешімсіз сипатқа ие. Оның 1872 жылы Салонға қойылған Пол де Муссе портреті осы стильдің көрнекті үлгісі саналады. Осы көзқарастың пайда болуына оның Нансидегі қарындасы – монахтың әсері болды деп есептеледі, ол оны жиі аралап, ұзақ сөйлесетін. Франко-прусс соғысы кезінде Англияда тұрды. Бір күні досымен түскі ас ішіп отырғанда жүрек талмасынан кенеттен қайтыс болды. Оның өлімінен кейін Экольде ретроспективті көрме ұйымдастырылды. Сол жылы Шарль Йриарте оның психологиялық зерттеуін Gazette des Beaux Arts журналында жариялады.
According to some sources, his family was originally from Florence and spelled their name "Ricoardi". His father was a well off money changer and lender, which allowed him the time to attend courses at the fr. He also received private lessons from the portraitist, Pierre Bronzet, about whom little is known. In 1843, he received permission from his father to go to Paris, where he enrolled at the École nationale supérieure des beaux arts and studied history painting with Léon Cogniet. He also copied the Old Masters at the Louvre and competed (unsuccessfully) for the Prix de Rome. This was followed by a study trip to Italy and the Netherlands. He had his first exhibit at the Salon in 1850 and was awarded a second class medal. In 1852, his portrait of Adélaïde Louise d'Eckmühl de Blocqueville earned him a first class medal. He exhibited nine portraits at the Exposition Universelle (1855). They received honorable mention. He sent eight portraits to the Salon of 1857 and ten to the Salon of 1859, including one of Raymond Théodore Troplong, President of the French Senate. After that, tired of being denied the Legion of Honor, he renounced official competitions and focused on his private clientele. He was apparently quite selective, however, seeking out those whose heads he liked and refusing to paint those whose heads he found disagreeable. Many of his portraits are of other painters. During the last ten years of his life, preoccupied with equaling the Old Masters (especially Da Vinci and Rembrandt), he began to use unnatural lighting effects; blurring outlines and creating melancholic or dreamy expressions. Many of these works have an indecisive character. His portrait of Paul de Musset, exhibited at the Salon of 1872, is considered to be a prime example. Some of this attitude is credited to the influence of his beloved sister, a nun in Nancy, who he visited frequently and spoke with at length. During the Franco Prussian War, he lived in England. He died suddenly, of a heart attack, while having lunch with a friend. A retrospective was held shortly after at the École. Later that year, a psychological study of him by Charles Yriarte was published in the Gazette des Beaux Arts.