Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
SR U1 класы - Ричард Маунселлдің Оңтүстік теміржолда жолаушылар тасымалы үшін жобалаған үш цилиндрлі 2 6 0 ("могуль") бу локомотивтері. Маунселл "отбасысының" стандартталған магнат және 264 локомотивтерінің бесінші мүшесі U1 Маунселл магнатінің соңғы дамуы болды және GWR үшін CME Джордж Джексон Черчвард белгілеген негізгі қағидалардың жалғасы болды. Маунселлдің SR U класының бұрынғы дизайнынан жасалған U1 класы Черчвордтың GWR 4300 класымен сипаттамаларды бөлісті. U1 прототипі 1928 жылы маусымда іске қосылған 3 цилиндрлі SR K1 ("River") класының 2 6 4 танк локомотивінің қайта құрылуы болды. Бұл жоба Маунселлдің басқа кластарымен алмастырылатын бөлшектерді пайдалана отырып, стандартты локомотивтер паркін құруға бағытталған. Үш кіші цилиндрлі машиналар екі цилиндрлі U класына қарағанда маршрутты тиімділігін арттырды. K1 қайта құруда Gresley конъюгацияланған клапандық тораптың нұсқасы болды, бұған дейін SR N1 класының прототипіне сынақтан өтті, оны Маунселлдің көмекшілерінің бірі, бұрынғы GWR инженері Гарольд Холкрофт жасаған. Бұл класты N1 класты локомотивтер өндірісінен кейін, оның жақсы жұмыс істеуі үшін, 1931 жылы тағы 20 U1 локомотивтеріне тапсырыс берілді. Өндiрiсi 21 локомотивте тоқтатылды, бұл сынып экипаждар арасында жақсы беделге ие болды және 1948 жылы ұлттандырудан кейін барлығы Британдық темір жол (BR) меншігіне берілді. Холкрофт Маунселлдің көмекшілерінің бірі болғандықтан, жаңа локомотивтерде көптеген Суиндон әсерлері болды, оларды Черчвордтың 4300 класына ұқсас етті. Свиндон идеялары, сондай-ақ, N, K, N1, U және K1 кластарының жобаларында қолданылған, оларға Белпаир от қорабы мен конустық қазандықтар кірді, олар Глазгодағы Солтүстік Британдық локомотивтер жұмысында салынған. GWR локомотивтік практикасымен ұқсастық осы жерде аяқталды, өйткені Мидленд темір жолының әсерін локомотивтің жабдықтарын орналастыруда табуға болады, судың үстінен қазандыққа құмыраның ішінде орналасады, бірақ кабина ауданында өзгертулер жасалды, бұл N класындағы және Генри Фаулердің 0 6 0-ындағы өзгерістердің өзгеруі болды. Локомотивтің эстетикалық аспектілеріне Маунселлдің тағы бір көмекшісі Джеймс Клейтон қосқан, ол SECR-ге Мидленд темір жолынан көшіп келген. Жаңа локомотивтер де қыздыру бетінің көлеміне байланысты өзгерді, ал сыртқы клапандар Валсшерттің клапандық құрылғысымен басқарылды. Қайта құру процесінде жақтағы су резервуарлары, артқы көмір бункері және арткы осьтер алынып тасталды. U класына ұқсас компоненттерге ие болған U1 профилі ұқсас болды, бірақ алдыңғы буферлік сәуледен жоғары үшінші цилиндр мен оған байланысты клапандық құрылғыны кадрлар арасында орналастыру үшін плитаның алдыңғы бөлігі енгізілген. Дегенмен, U1 U класының 6 фут (2 м) қозғалтқыш дөңгелектері мен жалпы кабиналық орналасуын сақтады, ал бұрын N класындағы локомотивтерде қолданылған Maunsell тендері, No. 1928 жылы маусымда кіріс жинаған A890 қызметіне кірді.
The SR U1 class were three cylinder 2 6 0 ('mogul') steam locomotives designed by Richard Maunsell for passenger duties on the Southern Railway. The fifth member of the Maunsell "family" of standardised moguls and 2 6 4 locomotives, the U1 was the final development of the Maunsell mogul, and marked a continuation of the basic principles established by CME George Jackson Churchward for the GWR. Developed from Maunsell's previous SR U class design, the U1 class shared characteristics with Churchward's GWR 4300 Class. The U1 prototype was a rebuild of the unique 3 cylinder SR K1 ("River") class 2 6 4 tank locomotive, becoming operational in June 1928. The design was part of a drive to create a standard fleet of locomotives using parts interchangeable with other Maunsell designed classes. The three smaller cylinders increased their route availability over the 2 cylinder U class. The K1 rebuild featured a variant of the Gresley conjugated valve gear, previously trialled on the SR N1 class prototype, designed by one of Maunsell's assistants, ex GWR engineer Harold Holcroft. The class was to supersede the production of N1 class locomotives because of its good performance, which amounted to an order for 20 more U1 locomotives in 1931. Production was halted at 21 locomotives, the class gaining a good reputation amongst crews, and all were transferred to British Railways (BR) ownership following nationalisation in 1948. Because of Holcroft's position as one of Maunsell's assistants, the new locomotive displayed many Swindon influences, making them similar to Churchward's 4300 class. The Swindon ideas had also been used on the N, K, N1, U and K1 class designs, which included the Belpaire firebox and conical boilers, constructed at the North British Locomotive Works in Glasgow. The similarity with GWR locomotive practice ended there, as a Midland Railway influence could be found in the placement of the locomotive fittings, with water top feed into the boiler located inside a dome, although a modification was made to the cab area, which was a variation of those featured on the N class and the 0 6 0s of Henry Fowler. The aesthetic aspects of the locomotive were contributed by another of Maunsell's assistants, James Clayton, who had moved to the SECR from the Midland Railway. The new locomotives also varied with the increased amount of superheating surface area, and the outside valves were controlled by Walschaerts valve gear. The rebuilding process involved the removal of the side water tanks, the rear coal bunker and the trailing axles. In featuring similar components to the U class, the U1 was similar in profile, although a slab front was incorporated above the front buffer beam to house the third cylinder and associated valve gear assembly between the frames. Nevertheless, the U1 retained the 6 feet (2 m) driving wheels and general cab layout of the U class, and the Maunsell tender previously used on the N class locomotives, with No. A890 entering revenue earning service in June 1928.
Негізгі партия, А890 нөмірінен айырмашылықтар және өзгерістер
Жоқ, жоқ. A890 U1 класының жалғыз мүшесі болды, өйткені сынақтар Оңтүстік теміржолдың шектеулі бағыттарында пайдалану үшін N1 класының орнына дизайнды сақтап қалу керектігін анықтау үшін жүргізілді. U1 прототипі N1 дизайнына қарағанда сәтті болды, бұл 1931 жылы Истлиде тағы 20 локомотивтің құрылысы тапсырысына әкелді. Холкрофт клапандық құрылғысы арқылы салмақты үнемдеуге мүмкіндік болса да, ішкі цилиндрмен байланысты сақтаудың күрделілігі жаңа сынып мүшелеріне барлық цилиндрлер үшін Уолсхерц клапандық құрылғысының үш бөлек жиынтығын орнатуды қажет етті. N1 класының No прототипімен болғандай. А822-ге, Жоқ. А890 техникалық қызмет көрсету шығындарын азайту үшін 1930 жылы осы қайта қаралған ерекшелікке өзгертілді. No өзгертілгенге дейін A890 жаңа локомотивтер сыртқы ішкі клапан байланысы құрастырылмауымен айқын ерекшеленді және су сыйымдылығы , бірақ плитаның алдыңғы бөлігі сақталған. Жобаға қосымша өзгерістер енгізілді, No. A890 оң жақ рульді, алғы көріністі аяқ тақтасынан сигналдарды көруге кедергі келтірді. Бұл мәселені шешу үшін негізгі партия сол қолмен шығарылды. Негізгі партияны қазандықтың екі жағында орналасқан жоғары жүгіру тақталарымен де ажыратуға болады, бұл қозғалтқыш дөңгелектердің жоғарғы жақтарын жабу үшін үлкен дөңгелекті шашыратушыларды қажет ететін қайта құрудағы төменгі нұсқамен салыстырғанда. Негізгі партияда N класы / Мидленд темір жолы стиліне ұқсас екі еселенген көзілдірік тақталары (кабинаның алдыңғы бетіндегі кішкентай терезелер) сақталған, оларды қазанның әр жағында бір-бірінен алмастырған. Оңтүстік теміржолдың прототипі бойынша жүргізілген сынақтар сыныптың болашақ бағытын анықтады, сондықтан олар өздерінің N1 класындағы туыстарымен бірге Тонибриджден Гастингске дейінгі шектеулі бағытта тұрақты орнату болды. Олардың маршрутпен қамтамасыз етілуі сонымен қатар оларды Портсмут пен Саутгемптонға дейінгі орталық бөлімдегі пойыздарда V класты локомотивтермен алмастырғанға дейін қолданды. U1 класы екінші дүниежүзілік соғыс кезінде осы бағыт бойынша әскер пойыздарын жұмыс істеді, олардың күшті локомотивтер ретінде құндылығын дәлелдеді. Алайда, Сомерсет пен Дорсеттегі сынақ жобаның тік ауытқуларда жақсы еместігін дәлелдеді, сондықтан Оңтүстік темір жол желісінің Орталық және Шығыс бөлімдерімен шектелген. Экипаждар олардың жобаланған мақсатына жету қабілетін мақтады, мұндай локомотивке сәйкес келетін қосалқы міндеттерді үйде жақсы орындады. Бұл класты Маунселлдің магнаттар сериясының соңғы мүшесі болуға тиіс еді, бірақ K класының қайта құрылуынан алынған кесінділер және ұқсас қазандық стандартталған локомотивтердің "отбасы" тағы бірінде, 3 цилиндрлі W класы 2 6 4 ауыр жүк танкісі қозғалтқышында пайдаланылды. 1948 жылы барлық локомотивтер Британдық темір жолға мұрагерлікпен берілді, ал 1955 жылдан бастап кластың бірнеше мүшелері Британдық темір жолдың стандартты 4-сыныптың жаңа шамырандары мен алмастыру цилиндрлерін алды, олар қарқынды пайдалану арқылы тозығы жеткен. U1 класының алдыңғы бөлігін қайта құру қажет болмады, барлық бу өтпелері алдыңғы бес Maunsell дизайнынан алынған тәжірибе нәтижесінде толықтай оңтайландырылды. U1 класының мүшелері Хейстингс бағытында жұмыс істеді, өйткені тығыз бұрылыстар, сондай-ақ Эксетерден батысқа қарай желіде пайдаланылған кезде кездескен проблема, 1960 жылдардың басында Дугальд Драммонд жобалаған ескірген T9 класының 4 4 0 локомотивтері қызметтен шығарылды. Аймақтың локомотивтер экипаждары U1 темір жол желісінің осы бөлігінде кездесетін тік ауысымда жақсы жұмыс істейтін кіші дөңгелекті N класына қарағанда артықшылық берді. Шығыс бөліміндегі Кент негізгі желілерін электрлендірумен U1 класының бағытты қол жетімділік артықшылығын талап ететін жұмыс көлемі азайтылды және сынып Лондонның Стюартс-Лейндегі үйіріске жиналды. 1962 жылы кластың басым бөлігі қызметтен шығарылды, соңғы үшеуі (прототипті қоса алғанда) 1963 жылдың маусымына дейін кетті, олардың N1 класындағы бауырлары бір жылға созылды. Бұлай болғандықтан, U1 класының бірде-бір мүшесі сақталмаған.
No. A890 was the only U1 class member in operation as trials were undertaken to ascertain whether the design should be perpetuated instead of the N1 class for use on the more restricted routes of the Southern Railway. The success of the prototype U1 over the N1 design led to a construction order for a further 20 locomotives to be built at Eastleigh in 1931. Despite the possible weight savings with the Holcroft valve gear, the complexity of maintaining the linkage with the inside cylinder meant that the new class members were fitted with three separate sets of Walschaerts valve gear for all cylinders. As had happened with the N1 class prototype No. A822, No. A890 was modified to this revised specification in 1930 to reduce maintenance costs. Prior to the modification of No. A890, the new locomotives were visibly different by the absence of the outside to inside valve linkage assembly and were given larger tenders with a water capacity of , although the slab front was retained. Further changes were made to the design, as No. A890 featured right hand drive, impeding forward vision for viewing signals from the footplate. The main batch was produced with left hand drive to resolve this problem. The main batch could also be distinguished by their higher running plates along the sides of the boiler, compared to the lower version on the rebuild that required larger wheel splashers to cover the tops of the driving wheels. The main batch had also dispensed with the N class/Midland Railway style double spectacle plates (the small windows on the front face of the cab) that was retained on the prototype, replacing them with one each side of the boiler. The trials made by the Southern Railway on the prototype decided the eventual route availability of the class so that they became a regular fixture on the restricted Tonbridge to Hastings route alongside their N1 class cousins. Their route availability also meant that they were used on Central section trains to Portsmouth and Southampton until replaced by V class locomotives. The U1 class worked troop trains along this route during the Second World War, proving their worth as rugged locomotives. However, a trial on the Somerset and Dorset proved that the design was not good on steep gradients, and was thus confined to the Central and Eastern sections of the Southern Railway network. Crews praised their ability to achieve what they were designed to do, being thoroughly at home with the secondary duties that suited such a locomotive. The class was to be the final member of Maunsell's series of moguls, but the off cuts from the rebuilding of the K class and a similar boiler were used on yet another of the "family" of standardized locomotives, the 3 cylinder W class 2 6 4 heavy freight tank engine. All locomotives were inherited by British Railways in 1948, and from 1955, several members of the class received new chimneys of the British Railways Standard Class 4 variety and replacement cylinders, which had become worn through intensive use. No major redesign of the front end of the U1 class was required, with all the steam passages fully streamlined as a result of experience with the previous five Maunsell designs. The U1 Class members working on the Hastings route were subjected to excess flange wear because of the tight curves, a problem also experienced when used on the network west of Exeter, when the aging T9 class 4 4 0 locomotives designed by Dugald Drummond were finally withdrawn from service in the early 1960s. The locomotive crews of the area took a dislike to the U1 in preference to the smaller wheeled N class, which performed better on the steeper gradients found in this part of the railway network. With the electrification of the Kentish main lines of the Eastern section, the amount of work that required the U1 class' route availability advantage was reduced, and the class was congregated at Stewarts Lane shed in London. The majority of the class was withdrawn from service in 1962, with the final three (including the prototype) gone by June 1963, outlasting their N1 class siblings by one year. Having been replaced by Bulleid's Light Pacifics, no members of the U1 class were preserved.
Оңтүстік
Барлық сынып Маунселлдің оңтүстік темір жолының көк түсті матасымен сары таңбалармен және тендерде "Оңтүстік" деп боялды. Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде сыныпқа "Солтүстік-Африка" атты кітапхананың "Солтүстік-Африка" атты кітапханасының "Солтүстік-Африка" атты кітапханасының "Солтүстік-Африка" атты кітапханасының "Солтүстік-Африка" атты кітапханасының "Солтүстік-Африка" атты кітапханасының "Солтүстік-Африка" атты кітапханасының "Солтүстік-Африка" атты кітапханасының "Солтүстік-Африка" атты кітапханасының "Солтүстік-Африка" атты кітапханасы" деген жазулар жазылған. U1 бастапқыда Оңтүстік теміржолдың A890A900 сериясынан алғашқы он бір құралған. "А" әрпі Оңтүстік теміржолдың топтастырудан кейінгі практикасын білдіреді, бұл топтастырудан бұрын (SECR) нөмірде қозғалтқыштың шығу орнын білдіреді. Бұл Оңтүстік темір жолының басқа топтастырушы компаниялардан сатып алған ұқсас нөмірлі локомотивтермен шатасудың алдын алуға көмектесті. "А" бұл жағдайда Ашфордтың жұмыстарын білдіреді. Бұл серия 1930 жылдары, сыныптың соңғы мүшелері салынған кезде 18901910 сериясына өзгертілді.
The entire class was painted in Maunsell's lined Southern Railway Olive Green with yellow markings and "Southern" on the tender. During the Second World War, the class was painted wartime black livery with Bulleid's "Sunshine Yellow" lettering. The U1s were initially numbered in the Southern Railway's post grouping series from A890–A900 for the first eleven constructed. The letter "A" reflected the post grouping practice of the Southern Railway to denote the engine's place of origin within the pre grouping (SECR in this case) number. This helped to prevent confusion with locomotives of similar numbers that the Southern Railway acquired from other pre grouping companies. The "A" in this case denotes Ashford works. This was changed to the series 1890–1910 during the 1930s, when the final members of the class were constructed.
Британдық теміржол
1948 жылы бұл топты Британ темір жолы қосқанда, оларға 4P3F деген электр қуаты сыныптамасы берілді. Ливреясы бастапқыда Оңтүстік темір жолға ұқсас болды, бірақ тендерде "Британ темір жолдары" және Оңтүстік нөмірінің алдында "S" префиксі болды. Бұған кейін British Railways аралас қозғалысты қызыл, қаймақ және сұр түсті қаптамамен қара бояумен және тендердегі British Railways белгісімен алмастырды. Британдық темір жолдың стандартты нөмірлеу жүйесі Оңтүстік темір жол жүйесін ауыстыру үшін қолданылды, ал сыныпқа серия 3189031910 бөлінді.
The class was absorbed by British Railways in 1948, and were given the British Railways Power classification 4P3F. Livery was initially similar to the Southern Railway, though with "British Railways" on the tender, and an 'S' prefix to the Southern number. This was succeeded by the British Railways mixed traffic lined black livery with red, cream and grey lining and the British Railways crest on the tender. The British Railways standard numbering system was used to replace the Southern Railway system, and the class was allocated the series 31890–31910.