Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Американдық феминист автор (1952 жылы туған)
қара нәсілді феминист автор
American feminist author (born 1952)
the black feminist author
Мишель Фейт Уоллес (1952 жылдың 4 қаңтарында туған) – қара нәсілді феминист автор, мәдени сыншы және суретші Фейт Ринггольдтың қызы. Ол 1979 жылы жарық көрген «Black Macho and the Myth of the Superwoman» кітабымен ең көп танылды. Уоллестің әдебиет, өнер, кино және халық мәдениеті туралы жазған еңбектері кеңінен жарияланып, оны афроамерикалық зиялылардың жетекшісіне айналдырды. Қазір ол Нью-Йорк қалалық колледжінде және Нью-Йорк қалалық университетінің (CUNY) аспирантурасында ағылшын тілі профессоры болып жұмыс істейді.
Michele Faith Wallace (born January 4, 1952) is a black feminist author, cultural critic, and daughter of artist Faith Ringgold. She is best known for her 1979 book Black Macho and the Myth of the Superwoman. Wallace's writings on literature, art, film, and popular culture have been widely published and have made her a leader of African American intellectuals. She is a Professor of English at the City College of New York and the Graduate Center of the City University of New York (CUNY).
Ерте өмір
Мишель Фейт Уоллес 1952 жылдың 4 қаңтарында Нью-Йорк штатының Гарлем қаласында дүниеге келген. Ол және оның кіші әпкесі Барбара қара нәсілді орта таптағы отбасында өскен. Оның анасы Фейт Ринггольд, ол кеңінен танымал суретші болғанға дейін мұғалім және колледж оқытушысы болған. Оның әкесі Роберт Эрл Уоллес классикалық және джаз пианині болды. Оның ата-анасы төрт жыл тұрмыс құрғаннан кейін ажырасып кетті. Уоллес 13 жасында әкесі есірткі дозасынан қайтыс болды, ал кейіннен анасымен болған жанжалдастар нәтижесінде ол бірнеше аптаға католик реформа мектебіне жіберілді. Мишель мен оның әпкесі кейіннен анасы мен әкесі Бердет "Бирди" Ринггольдпен Гарлемнің Sugar Hill ауданында тәрбиеленді. Уоллес жеке мектепке барып, жазда лагерьде немесе Еуропада демалыс өткізді. Уоллес Нью-Линкондағы уақытын радикалдық саясатпен алғашқы танысуының бірі деп еске алады. Уоллес 1969 жылы орта мектепті бітіріп, сол жылдың күзінде Вашингтондағы Говард университетіне түсті. Ол Гарлемге қайтып келгенге дейін Говардта бір семестр оқыды. 1970 жылдың көктемінде Нью-Йоркке оралғанда, ол анасымен бірге соғысқа қарсы және империализмге қарсы өнер қозғалыстарын ұйымдастырды және Нью-Йорк қалалық колледжінде кешкі сыныптарға қатысты. Осы кезеңде ол анасымен бірге "Қара өнерді азат ету үшін әйел студенттер мен суретшілер" (WSABAL) ұйымын құрды, бұл ұйым өнер әлемінде түрлі терілі әйелдердің дауыстарын естіртуді мақсат етті. 1973 жылы ол Фейт Ринггольд, Маргарет Слоан Хантер және басқа да белгілі қара нәсілді феминист белсенділерімен бірге Ұлттық қара нәсілді феминисттік ұйымды құрды. Уоллес 1974 жылы Сити колледжінде ағылшын тілі мен шығармашылық жазу мамандығы бойынша бакалавр дәрежесін алды. 1983 жылы Уоллес Essence журналының бас редакторы болды. 1995-1996 жылдары The Village Voice газетінде тілші болып жұмыс істеді. Уоллес қазіргі уақытта Нью-Йорк қалалық колледжінде және Нью-Йорк қалалық университетінің (CUNY) магистратурасында сабақ береді. Ағылшын тілі мен шығармашылық жазу бойынша бакалавр дәрежесімен қатар, ол Сити колледжінен ағылшын тілі бойынша магистр (1990) және Нью-Йорк университетінен кинотану бойынша доктор (1999) дәрежесін де алған.
Michele Faith Wallace was born on January 4, 1952, in Harlem, New York. She and her younger sister Barbara grew up in a black middle class family. Her mother is Faith Ringgold, who was a teacher and college lecturer before becoming a widely exhibited artist. Her father, Robert Earl Wallace, was a classical and jazz pianist. Her parents separated after four years of marriage. Her father died of a drug overdose when Wallace was 13, and her later clashes with her mother led to her being sent to a Catholic reform school for several weeks as a child. Michele and her sister were later raised by their mother and stepfather Burdette "Birdie" Ringgold in Harlem's exclusive Sugar Hill district. Wallace went to private school and spent summers at camp or in Europe. Wallace cites her time at New Lincoln as one of her first experiences with radical politics. Wallace graduated from high school in 1969 and enrolled at Howard University in Washington, D. C., for fall the same year. She spent a semester at Howard before returning to Harlem. Back in New York City in the spring of 1970, she organized with her mother around anti war, anti imperialist art movements of the time and attended night school at the City College of New York. During this time she and her mother founded Women Students and Artists for Black Art Liberation (WSABAL), an organization that advocated for the inclusion of women of color's voices in the art world. In 1973 she co founded the National Black Feminist Organization with Faith Ringgold, Margaret Sloan Hunter, and other prominent black feminist activists. Wallace earned her B. A. in English and Creative Writing from City College in 1974. Wallace was Essence magazine's Editor at Large in 1983. From 1995 to 1996, she was a columnist for The Village Voice. Wallace currently teaches at the City College of New York and the Graduate Center of the City University of New York (CUNY). In addition to her B. A. in English and Creative Writing, she holds a M. A. in English from City College (1990) and a Ph. D. in Cinema Studies from New York University (1999).
Шолу
1979 жылы жарық көрген «Black Macho and the Myth of the Superwoman» еңбегінде 1960-шы жылдардағы қара қоғамдағы сексизм және қара ұлтшылдығы сынға алынады. Кітап қара ер және әйел туралы екіұдай стереотиптермен күреседі: гипермаскулинді және гиперсексуализированный қара еркек – «қара мачо», және ақ нәсілшілдікке бейжай қарапайым, ерекше күшті әйел – «суперәйел». Кітап қара ерлерді және Азаматтық құқықтар қозғалысын ақ қоғамның ерлік туралы түсінігін зиянды түрде қабылдағаны үшін сынап бағалайды. Жеке тәжірибелерді әлеуметтік, мәдени және тарихи талдаумен үйлестіре отырып, Уоллес білімді орта тапқа жататын қара әйел ретіндегі өзінің орны туралы ой бөліседі. «Black Macho and the Myth of the Superwoman» кітабының жарияланбас бұрынғы үзіндісі 1979 жылғы қаңтарда шыққан «Ms.» журналында жарық көрді.
Black Macho and the Myth of the Superwoman, published in 1979, criticizes sexism in the black community and black nationalism in the 1960s. The book grapples with twin stereotypes of the black man and woman—black macho, the hypermasculine and hypersexualized black man, and superwoman, the inordinately strong black woman unfazed by white racism. The book criticizes black men and the Civil Rights Movement for its injurious acceptance of white society's notion of manhood. Combining personal anecdotes with social, cultural, and historical analysis, Wallace also reflects on her subject position as an educated middle class black woman. A pre publication excerpt of Black Macho and the Myth of the Superwoman appeared in the January 1979 issue of Ms. magazine.
Қара феминизм
Уоллес редакторы кітапты феминизмнің қандай да бір түрімен байланыстырудан бас тартса да, "Black Macho and the Myth of the Superwoman" – қара нәсілді феминистік жазудың көрнекті мысалы. Американдық қоғамда қара әйелдерді ең төменгі сатыдағы топ деп есептеген Уоллес, олардың нәсілі мен жынысының қиылысынан туындаған ерекше әділетсіздіктерге ұшырайтынын айтты. Қара әйелдер қара еркектермен де, ақ әйелдермен де толық ынтымақтастық таба алмады. Уоллес пікірінше, қара еркектер құлдық заманындағы қудалау үшін қара әйелдерді кінәлаған, ал ақ әйелдер қара әйелдердің нақты проблемаларын түсіне алмаған. "Black Macho" еңбегінде Уоллес қара еркектердің қара әйелдерге жасаған опасыздығына ең көп мән береді. Ақ әйелдермен қарым-қатынас жасау және қара әйелдерді мойынсұнуға итермелеу арқылы қара еркектер нәсілдік және жыныстық негізде қара әйелдердің қысымға ұшырауын күшейтті.
Though Wallace's editor refused to associate the book with feminism of any kind, Black Macho and the Myth of the Superwoman is a prime example of black feminist writing. Recognizing black women as the lowest of the low in American society, Wallace argued that black women suffered specific injustices based on the intersection of their race and gender. Black women could not find complete solidarity with black men or white women. According to Wallace, black men blamed black women for their persecution during slavery, and white women were unable to understand the specific problems of black women. In Black Macho, Wallace is most concerned with black men's betrayal of black women. By dating white women and encouraging black women's submission, black men reinforced black female oppression on the basis of both race and gender.
Сыни қабылдау
Бұрынғы "Мис" журналының редакторы Глория Штайнем "Black Macho and the Myth of the Superwoman" кітабын "80-ші жылдарды қалыптастыратын" кітап деп мәлімдеді. Бұл туындыны интеллектуалдар, саяси қайраткерлер және феминистер, оның ішінде Анжела Дэвис және тіпті Уоллестің анасы Фейт Ринггольд сынға алды, ол кейін жауап ретінде кітап жазды. "The Village Voice" газетіндегі "Black Macho" кітабына жазылған рецензияда ол "қол жетімсіз туынды, [оның] беттері автобиографиялық деректер, тарихи ақпарат, социология және талдауға ұқсас жалаң пікірлерді ұсынады. Бұл – ызалы, терең сезімтал, кейде өткір, көбінесе қайталанатын polemikа". Кітапты сынға алған көптеген сарапшылар Уоллестің мінезі мен зиялық қабілеттерін сұрақтап, ұқсас бағалар берді. Сынақтар "The New York Times", "Freedomways" және "Time" сияқты басылымдарда жарияланды. "The Black Scholar" журналының келесі саны "Қара сексизмі туралы пікірталас" (1979) деп аталды, онда Нтозаке Шангедің "Көбелек қайың толғанда өз-өзіне қол жұмсауды ойлаған түсті қыздар үшін" (1975) романымен бірге "Black Macho" кітабы талқыланды. Бұл санда танымал қара ғалымдар мен белсенділер, оның ішінде Джун Джордан, Маулана Каренга және Одре Лордтың Стейплске жауаптары жарияланды. "Black Macho" қарсыластары қара қоғамдағы сексизмнің ауырлығын және оның қара азаттығындағы басымдығын даулап, расизмді одан да маңызды мәселе деп атады.
Former Ms. magazine editor Gloria Steinem proclaimed Black Macho and the Myth of the Superwoman as the book that would "shape the 80s". The work was criticized by intellectuals, political figures, and feminists including Angela Davis and even Wallace's mother Faith Ringgold who ultimately wrote a book in response. A review of Black Macho in The Village Voice called the book "an elusive work [whose] pages offer autobiography, historical information, sociology, and mere opinion dressed up to resemble analysis. It is a polemic, seriously felt, sometimes scathing, often repetitious." Many critics of the book offered similar evaluations by questioning Wallace's character and intellectual capabilities. Criticisms were published in The New York Times, Freedomways, and Time among other publications. The following issue of The Black Scholar, titled "The Black Sexism Debate" (1979), was dedicated to discussing Black Macho, along with Ntozake Shange's For Colored Girls Who Have Considered Suicide When the Rainbow Is Enuf (1975). This issue featured responses to Staples from prominent black scholars and activists including June Jordan, Maulana Karenga, and Audre Lorde. Opponents of Black Macho disputed the severity of sexism in the black community and the priority it should have in black liberation, citing racism as a more serious concern.
Шолу
Көрінбейтін Көктем: Поптан Теорияға, алғаш рет 1990 жылы жарық көрген және қара феминизмінің тарихындағы маңызды туынды саналады, оның анасы – суретші Фейт Ринггольдтың еңбектерін көрсетеді, содан кейін Уоллестің Харлемде өскен кезеңін, афроамерикандықтардың өмірін және 1970 жылдары жазушы ретіндегі өмірін зерттейді. Бұдан өзге, Уоллес саясат, медиа және мәдениетте қара үндердің жеткіліксіз естілуін талдайды, сонымен қатар раса, әлеуметтік топ, гендер және қоғам арасындағы қақтығыстарды қарастырады, Зора Нил Херстон, Тони Кейд Бамбара, Тони Моррисон және Элис Уокер сияқты тұлғаларға ерекше тоқталады. 1972 жылдан 1990 жылға дейін жазылған 24 эсседен тұратын бұл әлеуметтік талдау, американдық мәдениеттегі қара әйелдердің өмірін ақ орта тап феминистерінен өзгеше көзқараспен көрсетуді мақсат етеді.
Invisibility Blues: From Pop to Theory, first published in 1990 and considered a landmark in the history of Black feminism, highlights the work of her mother, artist Faith Ringgold, and then moves on to examining Wallace's own life growing up in Harlem, the Black experience, and her life later as a writer in the 1970s. In addition, Wallace explores the continued underrespresentation of black voices in politics, media, and culture and further addresses the tensions between race, class, gender, and society while also highlighting figures such as Zora Neale Hurston, Toni Cade Bambara, Toni Morrison, and Alice Walker. This social commentary, including a total of 24 essays written from 1972 to 1990, aims to highlight the experiences of Black women in American culture from a different viewpoint from that of white middle class feminists.
Шолу
1992 жылы жарық көрген «Black Popular Culture» еңбегінде қала құрылысынан әдебиетке дейінгі мәдени мәселелер мен сындық теория кеңінен талқыланады. Бұған қоса, кітап Village Voice журналының «Жылдың үздік кітабы» атанды.
Black Popular Culture, published in 1992, discusses a wide range of cultural issues and critical theory, including urban planning to literature. Additionally, the book was recognized as a Village Voice Best Book of the Year.
Шолу
1999 жылы жарық көрген бұл диссертация АҚШ империализмі мен әлемдік көрмелер қозғалысының нәтижесінде пайда болған, ғасырдың басындағы нәсіл және гендерлік идеологияларды, әсіресе көрнекі өнер, халықтық мәдениет және кинодағы көрінісін зерттеуге арналған. Диссертацияның бірінші бөлігі АҚШ-тағы көрнекі мәдениеттің даму тенденцияларын қарастырады, ал екінші бөлігі үнсіз кинодағы афроамерикандық және қара нәсілділер бейнелерінің қалыптасуына, соның ішінде «Том ағаның қабылдауы», Д.У.Гриффиттің «Ұлттың тууы» және Оскар Мишоның «Біздің қақпаларымыз» фильмдерінің әртүрлі нұсқаларына тоқталады. Бұл диссертация плантациялық құлдықтан алынған, нәсілдік иерархия критерийлерін қалыптастырған және линчтеуге ұмтылуды тудырған ақ нәсілшілдік терминдерді түсіндіреді, сондай-ақ бұрынғы құлдардың ұрпақтарына таңылған осы әлеуметтік және мәдени шектеулерге қара зиялылар – У.Е.Б. Дюбуа, Букер Т. Вашингтон, Айда Б. Уэллс, Мэри Чёрч Террелл және Анна Дж. Купердің реакцияларын талқылайды. Нәсіл мен гендердің үйлесімдері) көркем өнерде, иллюстрацияда, материалдық мәдениетте, фотосуретте, табиғат тарихы мұражайларында, зоопарктерде және әлемдік көрмелердегі адамдарды көрсету практикаларындағы көрнекі бейнелерде айқын көрінеді.
This dissertation published in 1999, focuses on examining race and gender ideologies at the turn of the century generated by U. S. imperialism and the world's fair movement as manifested in visual culture, especially visual art, popular culture and cinema. The first half of this dissertation explores trends in visual culture within the United States wherein the second half focuses on the emergence of Afro American and black images in silent cinema including various film versions of Uncle Tom's Cabin, D. W. Griffith's The Birth of a Nation and Oscar Micheaux's Within Our Gates. This dissertation explicates white supremacist terms adapted from a plantation slavery context, which generated the criteria of racial hierarchy and the proclivity towards lynching as an expression of its greatest failure and also discusses the responses of black intellectuals W. E. B. Du Bois, Booker T. Washington, Ida B. Wells, Mary Church Terrell and Anna J. Cooper to the formulation of these social and cultural restrictions and limitations imposed upon the descendants of former slaves. Combinations of race and gender) are concretized in visual imagery in fine art, illustration, material culture, photography, performance and practices of human display in natural history museums, zoos, and world's fairs.
Шолу
2004 жылы жарық көрген «Dark Designs and Visual Culture» жинағы Мишель Уоллестің соңғы 15 жылда жазған елуден астам мақаласын, оның ішінде оның ең танымал туындыларын және оның жұмысы туралы сұхбаттарын қамтиды. «Dark Designs and Visual Culture» қара нәсілді феминистік сананың қалыптасуын көрсетеді және Уоллестің мансабының кең ауқымын назарға алады. Уоллес жинақты өмірі мен мансабына арналған эсселер мен мақалалар арқылы бастайды, олар халықтық мәдениетке, сондай-ақ әдебиет теориясына және қара түсті визуалды мәдениет мәселелеріне қатысты. Ол 19 ғасырдағы Еуропада қызығушылық үшін көрсетілген африкалық әйел, «Готтентот Венеры» трагедиясынан бастап, «The Watermelon Woman» (1996), «Gone with the Wind» (1939) және «Paris Is Burning» (1990) сияқты қара денесін сексуалдаған фильмдерге дейінгі мәселелерді қарастырады. Содан кейін Уоллес Харлемде өскен кезін, анасы Фейт Ринггольдпен қарым-қатынасын және 1979 жылғы «Black Macho and the Myth of the Superwoman» жұмысы үшін алған медиа назары мен сынды қалай жеңгенін талқылайды.
Dark Designs and Visual Culture, published in 2004, is a collection containing more than fifty articles that Michele Wallace wrote over the previous 15 years, including some of her most notable pieces as well as interviews conducted about her work. Dark Designs and Visual Culture charts the development of a black feminist consciousness and brings the scope of Wallace's career into focus. Wallace begins the collection with a reflection of her life and career through essays and articles focused on popular culture, as well as literary theory, and issues in black visual culture ranging from the historical tragedy of the Hottentot Venus, an African woman displayed as a curiosity in 19th century Europe, to films that sexualize the black body—such as The Watermelon Woman (1996), Gone with the Wind (1939), and Paris Is Burning (1990). Wallace goes on to discuss life growing up in Harlem, her relationship with her mother Faith Ringgold, and how she dealt with the media attention and criticism she received for her 1979 work Black Macho and the Myth of the Superwoman.