Кіріспе
1981 жылы Белл Хукстың «Мен әйел емеспін бе?» атты қара нәсілді феминист кітабы жарық көрді. «Қара әйелдер және феминизм» – 1981 жылы жарық көрген Белл Хукстың Сожурнер Трудтың «Мен әйел емеспін бе?» сөйлеуінен ат алған кітабы. Хукс расизм мен сексизмнің қара әйелдерге, азаматтық құқық қозғалысына және феминистік қозғалыстарға – сайлау құқығынан бастап 1970 жылдарға дейінгі – тигізген әсерін зерттейді. Ол құлдық кезінде сексизм мен расизмнің бірігуінің нәтижесінде қара нәсілді әйелдердің американдық қоғамдағы ең төменгі мәртебеге ие болғанын және ең қиын жағдайда өмір сүргенін айтады. Ақ нәсілді аболиционистер мен суфражистер Фредерик Дуглас сияқты қара нәсілді еркек аболиционистермен көбірек тіл табысып, олармен жақын болды. Ал оңтүстіктегі сегрегацияшылар мен қара нәсілді әйелдердің ізгіліксіздік пен әдепсіздік туралы стереотиптері қара әйелдер сөз сөйлеген сайын наразылық тудыратын. Хукс атап көрсетеді, ақ нәсілді реформаторлар қара американдықтардың жағдайына қарағанда ақ моральдық нормалар туралы көбірек ойланған. Сонымен қатар, ол құлдық кезінде қалыптасқан стереотиптердің бүгінгі күні де қара нәсілді әйелдерге әсер ететінін айтады. Хукс құлдықтың ақ нәсілді әйелдерді таза, ізгі мінезді қыздар ретінде стереотиптеуге, ал қара нәсілді әйелдерді барлық әйелдерге таңылған бұрынғы «жезөкше» стереотипіне итеруге мүмкіндік бергенін дәлелдейді, осылайша қара нәсілді әйелдердің қадір-қасиетін төмендетіп, зорлауды ақтады. Құлдықта немесе кемсітуші жұмыс орнында қара нәсілді әйелдердің атқаруға мәжбүр болған, ақ нәсілді әйелдер үшін гендерлік нормаға сай келмейтін жұмыстар, олардың «еркектік қасиеттерін жоғалтқан» мінез-құлқының дәлелі ретінде пайдаланылды. Хукс қара ұлтшылдығының негізінен патриархалды және әйелдерді кемсітетін қозғалыс болғанын, нәсілдік жіктелуді жеңу үшін сексистік жіктелуді күшейтуге тырысқанын және Дэниел Патрик Мойнихан ұсынған «қара нәсілді ана» туралы идеяны оңай қабылдағанын, ал Хукс оның теориясын жиі сынап-қана қоймай, оған қарсы шықты. Оның айтуынша, «феминистік қозғалыс» – негізінен ақ нәсілді орта және жоғары таптық әйелдердің мүддесін қорғайтын, кедей және ақ емес нәсілді әйелдердің қажеттіліктерін ескермейтін қозғалыс болды, осылайша сексизмді, расизмді және таптық жіктелуді күшейтті. Ол мұның 1970 жылдардағы феминистік қозғалысқа қатысқан қара нәсілді әйелдердің аз санын түсіндіретінін айтады. Луис Харристің 1972 жылы Филип Моррис компаниясы үшін жасаған «Вирджиния Слимс» сауалнамасына сілтеме жасай келе, ол қара нәсілді әйелдердің 62 пайызы «әйелдердің мәртебесін өзгертуге бағытталған күш-жігерді» қолдағанын және 67 пайызы «әйелдер құқығын қорғау қозғалысына» жандасып, көңіл білдіргенін, ал ақ нәсілді әйелдердің арасында бұл көрсеткіштер тиісінше 45 және 35 пайызды құрағанын (сондай-ақ Steinem, 1972) атап өтеді.
Ain't I a Woman? Black Women and Feminism is a 1981 book by bell hooks titled after Sojourner Truth's "Ain't I a Woman?" speech. hooks examines the effect of racism and sexism on Black women, the civil rights movement, and feminist movements from suffrage to the 1970s. She argues that the convergence of sexism and racism during slavery contributed to Black women having the lowest status and worst conditions of any group in American society. White female abolitionists and suffragists were often more comfortable with Black male abolitionists such as Frederick Douglass, while southern segregationalists and stereotypes of Black female promiscuity and immorality caused protests whenever Black women spoke. hooks points out that these white female reformers were more concerned with white morality than the conditions these morals caused Black Americans. Further, she argues that the stereotypes that were set during slavery still affect Black women today. She argued that slavery allowed white society to stereotype white women as the pure goddess virgin and move Black women to the seductive whore stereotype formerly placed on all women, thus justifying the devaluation of Black femininity and rape of Black women. The work which Black women have been forced to perform, either in slavery or in a discriminatory workplace, that would be non gender conforming for white women has been used against Black women as a proof of their emasculating behavior. hooks argues that Black nationalism was largely a patriarchal and misogynist movement, seeking to overcome racial divisions by strengthening sexist ones, and that it readily latched onto the idea of the emasculating Black matriarch proposed by Daniel Patrick Moynihan, whose theories bell hooks often criticizes. Meanwhile, she says, the "feminist movement", a largely white middle and upper class affair, did not articulate the needs of poor and non white women, thus reinforcing sexism, racism, and classism. She suggests this explains the low numbers of Black women who participated in the feminist movement in the 1970s, pointing to Louis Harris' Virginia Slims poll done in 1972 for Philip Morris that she says showed 62 percent of Black women supported "efforts to change women's status" and 67 percent "sympathized with the women's rights movement", compared with 45 and 35 percent of white women (also Steinem, 1972).
Қабылдау
"Мен әйел емеспін бе?" атты еңбегі жарық көргеннен бері феминистік теорияны зерттеуде жаңашылдық туғызды, себебі ол АҚШ-та қара нәсілді әйелдердің басынан өткен қысым тарихы мен оның қазіргі американдық қоғамға тигізген ұзақ мерзімді әсері арасындағы байланысты талқылады. "Мен әйел емеспін бе?" кітабы нәсіл мен жыныстың қиылысуына тоқталып, қара нәсілді әйелдерді маргинализациялайтынын көрсетеді. Хоукс жазбалары басқа қара нәсілді әйелдерге осы сияқты тақырыптар туралы жазуға және теория құруға мүмкіндік берді. Бұл кітап гендерлік зерттеулер, қара нәсілділерді зерттеу және философия курстарында кеңінен қолданылады. Бұл еңбек оны "тарихи емес, ғылыми емес (көптеген шағымдар түсбегінің болмауына қатысты) және гомофобиялық" деп сынауға әкелді. Ол еңбектерінің ешқайсысының библиографиясын ұсынбайды, сондықтан оның еңбектеріндегі "ескертпелер" бөлімінде тізілген шығармалардың редакторларын және жарияланым туралы ақпаратты табу қиын. "Теорияны азат етуші практика ретінде" атты еңбегінде Хоукс әдеттегі академиялық форматтан бас тартуын "барлығын қамтуға, мүмкіндігінше көп оқырманға, мүмкіндігінше әртүрлі орындарда қол жеткізуге деген ниетпен" түсіндіреді. Николь Абрахам Хоукс кітабы "Remembered Rapture: The Writer at Work" туралы жазған рецензиясында Хоукс-тың дәстүрлі емес форматты қабылдауын сынады. Абрахам, егер Хоукс-тың жазбаларында түсбегілер мен библиографиялық ақпаратты бермеуіне себеп, оның кеңірек, болжамды түрде академиялық емес аудиторияға жетуіне көмектесу болса, онда ол орташа адамның оның деректері мен идеяларын іздеуге қызығушылық танытпайды немесе оқырмандарының дұрыс аяқ жазбалар үшін тым жалқау немесе жеткіліксіз білімді деп санайды.