Канаданың теңіз жағалау аймақтарының құқық қозғалысы
Maritime Rights Movement
Канаданың теңіз жағалау аймақтарының 1920-жылдардағы экономикалық құқықтар қозғалысы. Федералды үкіметтен жақсырақ шаралар талабы, сауда кедергілері, тарифтер.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Теңіз құқықтарының қозғалысы 1920 жылдары Канададағы теңсіз экономикалық саясатқа жауап ретінде туды, ол Нью-Брансуик, Нова-Скотия және Принс-Эдвард аралы провинцияларының экономикасына әсер етті. Канададағы Онтариодан Прерия провинцияларына дейінгі ауылдық наразылықтар кезінде, бұл қозғалыс – федералды үкіметтен Маритим аймағына жақсы қатысуды талап ететін кең ауқымды наразылық болды. Қозғалыстың орталығы Сент-Джон қаласы, Нью-Брансуик болды, онда қаланың іскер топтары экономикалық дағдарысты саясаттастырып, экономикалық және саяси лидерлігін нығайтты. Қозғалыс провинцияаралық саудаға кедергі келтіретін факторлар, теміржол тасымалдау тарифтері және 20 ғасырдың басынан бері, Бірінші дүниежүзілік соғыспен нашарлаған экономикалық құлдырауға себеп болған деп саналатын басқа да көрсеткіштерге қатысты мәселелерді қарастыруға тырысты. 1926 жылы Канаданың премьер-министрі Уильям Лайон Маккензи Кинг Теңіз талаптары жөніндегі Корольдік комиссияны құрды, оның төрағасы британдық кәсіпкер және өнеркәсіпші сэр Эндрю Рэй Дункан болды (содан бері "Дункан комиссиясы" деп аталады). Комиссияға "теңіз провинцияларының экономикалық жағдайына ерекше әсер ететін барлық факторларды ұлттық тұрғысынан" зерттеу және "мүмкін болатын наразылықтарды жеңілдету үшін ұсыныстар" жасау міндеті берілді. Дункан комиссиясы Теңіз құқықтарының қозғалысы көтерген мәселелерді шешуге тырысып, аймақтық экономикаға көмектесу үшін провинцияаралық және халықаралық тарифтерді төмендету, теміржол тасымалдау тарифтерін азайту және басқа да федералдық саясаттарды өзгерту бойынша бірнеше ұсыныстар жасады. Нәтижесінде Оттава мен Маритим аймағы арасындағы отаршылдық қарым-қатынас күшейді, орталықтандырылған бақылау мен аймақтық тәуелділік артты және Маритим аймағы "клиенттік мемлекеттер" статусына ие болды.
The Maritime Rights Movement arose in the 1920s in response to perceived unfair economic policies in Canada that were affecting the economies of the provinces of New Brunswick, Nova Scotia, and Prince Edward Island. At a time of rural protest in Canada from Ontario to the Prairie Provinces, the movement was a broad based protest demanding better treatment of The Maritimes from the federal government. It was centred at Saint John, New Brunswick, where the city's business leaders politicized the economic crisis and solidified their economic and political leadership. The movement attempted to address issues relating to interprovincial trade barriers, freight rates on railways, and various other indicators that were believed to have caused an economic decline since the early 20th century that was worsened by World War I. The Royal Commission on Maritime Claims was established in 1926 by Canadian Prime Minister William Lyon Mackenzie King and was chaired by the British businessman and industrialist Sir Andrew Rae Duncan (thus the nickname the "Duncan Commission"). It was provided with a mandate "to examine 'from a national standpoint all the factors which peculiarly affect the economic position' of the Maritime provinces and to make 'recommendations to alleviate such grievances' as might exist." The Duncan Commission attempted to address the issues raised by the Maritime Rights Movement and made various recommendations to lower interprovincial and international tariffs, decrease railway freight rates, and change other federal policies to help the regional economy. The result was to consolidate the colonial relationship between Ottawa and the Maritimes, increasing centralized control and regional dependency and relegating the Maritimes to the status of "client states".