Клоден де Сермизи: Ренессанс дәуірінің француз композиторы
Claudin de Sermisy
Клоден де Сермизи (1490-1562) – ренессанс кезеңіндегі француз композиторы, шаньсон және қасиетті музыка жанрындағы шығармаларымен танымал. Итальян музыкасына әсер еткен.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Француз композиторы Клаудин де Сермиси (шамамен 1490 жылы – 1562 жылғы 13 қазан) – Ренессанс дәуірінің француз композиторы. Клемент Жанекинмен бірге ол 16 ғасырдың басында француз шансондарының ең белгілі композиторларының бірі болды; одан бөлек, қасиетті музыканың маңызды авторы да еді. Оның музыкасы замандас итальяндық стильдерге әсер еткенмен, олардан да әсер алды.
French composer
Claudin de Sermisy (c. 1490 – 13 October 1562) was a French composer of the Renaissance. Along with Clément Janequin he was one of the most renowned composers of French chansons in the early 16th century; in addition he was a significant composer of sacred music. His music was both influential on, and influenced by, contemporary Italian styles.
Өмірбаян
Сермиси, әлдебір Пикардияда, Бургундияда немесе Франция аралында туған болуы мүмкін, өйткені оның тегі сол жерлердегі жер аттарына ұқсас. Оның туған күні патшалық капеллаға қабылданған күнінен болжанады; 18 жасы осындай лауазымға тағайындалу үшін шамалы ғана еді. 1515 жылы ол Франциск I-мен бірге Италияға барды, ал 1520 жылы Жан Мутон басқарған, Франциск I мен Англияның Генрих VIII-і ұйымдастырған «Алтын киім алаңындағы» музыкалық тойға қатысты, онда ол, әлдебір әнші болған. Сермисидің әндері көбінесе аккордтық және буынды болып келеді, Нидерланды композиторларының әсемдігінен қашып, оның орнына жеңілдік пен әдемілікке ұмтылады. Сермиси жылдам қайталамалы ноталарды ұнататын, бұл текстураға жалпы жеңілдік пен би сияқты қасиет береді. Сермисидің көптеген әндерінде кездесетін тағы бір стильдік ерекшелік – ұзақ-қысқа-қысқа (минимальдік-крот-крот, немесе жартылай-ширек-ширек) ырғақты фигура, бұл фигура ғасыр соңында канцонаның ерекше белгісіне айналды. Сермиси таңдаған мәтіндер көбінесе замандас ақындардан, мысалы Клемент Мародан (оның Мародан басқа композиторларға қарағанда көбірек өлеңдері бар) алынған. Көбінесе тақырыптары – жауапсыз махаббат, табиғат және ішімдік. Оның бірнеше әндері жасына қарамастан, жас әйелдің келбетсіз және күшсіз қарт адаммен бірге бақытсыз жағдайда болуы туралы. Оның әндерінің көп бөлігі төрт дауысқа арналған, бірақ мансабының басында, төрт дауысты жазу қалыпты болғанға дейін, үш дауысқа да жазған. Италиялық фроттоланың ықпалы байқалады, сонымен қатар Сермисидің әндері итальян композиторларына әсер етті, өйткені оның музыкасы Францияда және Еуропаның басқа аймақтарында көптеген рет қайта басылды.
Sermisy was most likely born either in Picardy, Burgundy, or Île de France, based on the similarity of his surname to place names there. His birthdate is inferred from the date he joined the royal chapel; 18 was about the right age for such an appointment. In 1515 he went to Italy with Francis I, and in 1520 he was part of the musical festivities arranged by Francis I and Henry VIII of England at the Field of the Cloth of Gold, directed by Jean Mouton, where he was almost certainly a singer. Typically Sermisy's chansons are chordal and syllabic, shunning the more ostentatious polyphony of composers from the Netherlands, striving for lightness and grace instead. Sermisy was fond of quick repeated notes, which give the texture an overall lightness and dance like quality. Another stylistic trait seen in many of Sermisy's chansons is an initial rhythmic figure consisting of long short short (minim crotchet crotchet, or half quarter quarter), a figure which was to become the defining characteristic of the canzona later in the century. The texts Sermisy chose were usually from contemporary poets, such as Clément Marot (he set more verse by Marot than any other composer). Typical topics were unrequited love, nature, and drinking. Several of his songs are on the topic of an unhappy young woman stuck with an unattractive and unvirile old man, a sentiment not unique to his age. Most of his chansons are for four voices, though he wrote some for three early in his career, before four voice writing became the norm. Influence from the Italian frottola is evident, and Sermisy's chansons themselves influenced Italian composers, since his music was reprinted numerous times both in France and in other parts of Europe.
Ықпал
Сермизи бүкіл Батыс Еуропаға танымал болды, оның музыкасының көшірмелері Италияда, Испанияда, Португалияда, Англияда және басқа да елдерде табылады. Рабеля «Гаргантюа және Пантагрюэль» (4-том) шығармасында оны бірнеше замандас композиторлармен бірге еске алған. Сермизидің музыкасы Франциядан бөлек, Италия, Германия және Польшадағы орындаушылармен скрипкалар мен лютнялар, сондай-ақ орган және басқа да клавишалы аспаптар үшін көптеген рет жазылған. Сермизи католик болғанымен, оның көптеген әндерін келесі буын протестант музыканттары пайдаланды: тіпті лютерандық хорал әуені («Was mein Gott will, das g'scheh allzeit») Сермизидің шансонының («Il me suffit de tous mes maulx») негізінде жазылған.
Sermisy was well known throughout western Europe, and copies of his music are found in Italy, Spain, Portugal, England and elsewhere. Rabelais mentioned him in Gargantua and Pantagruel (Book 4) along with several other contemporary composers. Sermisy's music was transcribed numerous times for instruments, including viols and lute as well as organ and other keyboard instruments, by performers from Italy, Germany, and Poland in addition to France. Even though Sermisy was a Catholic, many of his tunes were appropriated by Protestant musicians in the next generation: even a Lutheran chorale tune ("Was mein Gott will, das g'scheh allzeit") is based on a chanson by Sermisy (Il me suffit de tous mes maulx).
Ақпарат көздері және қосымша оқу
Изабелл Кэзо, "Клаудин де Сермизи", "The New Grove Dictionary of Music and Musicians" сөздігі, редактор Стенли Сейди. 20 томдық. Лондон, Macmillan Publishers Ltd., 1980 жыл. Густав Риз, "Ренессанс кезеңіндегі музыка". Нью-Йорк, W. W. Norton & Co., 1954 жыл.
Isabelle Cazeaux, "Claudin de Sermisy", The New Grove Dictionary of Music and Musicians, ed. Stanley Sadie. 20 vol. London, Macmillan Publishers Ltd., 1980. Gustave Reese, Music in the Renaissance. New York, W. W. Norton & Co., 1954.