Кіріспе

Флорида штатында Микасуки тілін сөйлейтін америкалық тайпа – Микосуки тайпасы (/ˌmɪkəˈsuki/, MIH kə SOO kee) – АҚШ-тың Флорида штатындағы федералды түрде танылған америкалық тайпа. Оклахома Семиноль ұлты және Флорида Семиноль тайпасымен бірге, ол федералды түрде танылған үш Семиноль ұйымының бірі болып табылады. Микосуки тайпасы, Флорида Семинолдарымен бірге Микасуки тілінде сөйлейді, бұл тіл сонымен қатар Микосуки деп те жазылады. Бұл тіл /ˈhɪʧəˌti/ деп айтылатын Hitchitiefn тілінің ұрпағы деп саналады. 18-шы ғасырдың соңында британдықтар Микосуки немесе Микасуки деген атауды Крик Конфедерациясына қатысты, Микосуки қалашығында орналасқан және хитчити тілінде сөйлейтін топты белгілеу үшін қолданды. Бұл қала қазіргі Алабама штатының, Оңтүстік Джорджияның және Солтүстік Флориданың аумақтарын қамтыды. 18-шы ғасырда еуропалықтардың өз территориясына енуі салдарынан Микосуки тайпасы испан Флоридасына көшуді жиіледі. 200 немесе одан аз Семинолдар Флоридада қалды. 1953 жылы Флорида Семинолдарының федералды мәртебесі жойылды. Флорида Семинол тайпасы 1957 жылы ұйымдасып, федералды тану алды. Саяси келіспеушіліктерге байланысты Микосуки жеке топ құрып, 1962 жылы федералды тануға ие болды. Дәстүрлілер немесе тәуелсіздер – Флоридада тұратын және ешқандай тайпаға қатысы жоқ үндістер.

ХХ ғасырдан бұрынғы кезең

Тарихи тұрғыдан алғанда, микосукилер қазіргі Грузия мен Флориданың солтүстігін аралап, Аппалачи тауларынан Флорида кілтіне дейін аулау, балық аулау және сауда экспедициялары үшін кең аумақты мекендеген. 1700 жылдардың соңында Эверглейдс-те микосуки тілін сөйлейтін ауылдар салынды. Тайпа ақсақалдарымен бірлесіп жарияланған зерттеулерге сәйкес, бірнеше үндістер тобы бірігіп, солтүстік Флоридадағы Микосуки тайпасының ядросын құрады; бұл топтарға оңтүстік Грузия мен солтүстік Флоридадағы Окони, Хичити, Эуфала және Аппалачикола тайпалық қалаларының элементтері кірді. Еуропалық, кейіннен американдық қоныс аударушылардың үнемі басып алуы кезінде, әртүрлі жерлерде тұратын көптеген микосуки ата-бабалары 18-ші ғасырдың басында Флориданың солтүстігіне жиналды. 1830 жылдардың соңында Флоридада микосукилер немесе семинолдар ретінде өмір сүрген үндістер арасындағы басым тіл микасуки немесе хичити тілінің басқа түрлері болды. Мускоги тілі Крик конфедерациясындағы басым тіл болды, бірақ хичити тілі Флоридаға тұрақты қоныс аударғандармен бірге келді және негізгі тілге айналды, мұскоги тілі қазіргі Флорида, Грузия және Алабама штаттарындағы үндістер ақ адамдармен қарым-қатынас жасағанда лингва франка ретінде қолданылса да. 19-шы ғасырда микосукилер Флоридадағы семинолдардың қалыптасуының бір бөлігі болды. Бұл жекелік 19-шы ғасырдың басында Флоридада этногенез процесі арқылы қалыптасты. Микосукилер мен семинолдар өздерін Флорида ішінде бөлек бірліктер ретінде ғана емес, сонымен қатар еуропалықтармен келіссөздер жүргізуді жалғастырған және Алабама, Грузия және солтүстік Флоридаға ықпал етуді талап еткен Крик конфедерациясынан мүлдем бөлек деп санады. 1765 жылы Флоридадағы "Алатчавей" (Алачуа) деп аталатын, мускоги тілінде сөйлейтін, Каукипер (Ахая) басқарған, қазіргі Флорида семинолдарының алдағысы болған үндістер тобы, Флориданың солтүстік-шығысындағы Сент-Огюстиннен батысқа қарай 13 миль жердегі испан бекінісі орналасқан Пиколатада британдықтар мен криктер арасындағы кездесуді қабылдамады. Каукипер және оның үндістер тобы бөлек кездесуде британдықтармен өз келісімдерін жасасты. 1787 жылдың көктемінде Семинолдар деп танылатын топ бірінші рет Төменгі Криктердің жылдық жиналысына қатысты. 1796 жылғы Коллерин келісімінде Крик конфедерациясы Грузия мен Флоридадағы барлық криктер қашып кеткен құлдарды ақ американдық иелеріне қайтаратынына келісті, бұл келісім Флоридадағы үндістер дауласты, өйткені криктер Флоридада тұратын адамдар үшін сөйлемеді. 1812 жылға дейін Крик ұлттық кеңесі Флоридадағы тайпаларға келісім-шарт бойынша жыл сайынғы зейнетақы төлемдерін беруден бас тартты. Флоридадағы үндістер Эндрю Джексон Флориданы басып алғаннан кейін, 1818 жылы ең кешкісінде криктерден мүлдем бөлек топтар болды. Микосукилер ақырында семинолдармен бірігіп, Флоридадағы отандарын 1820 жылдары ақ қоныс аударушылардың басып кіруіне қарсы қорғады. Мұндай бейресми одақтың қажеттілігіне қарамастан, микосукилер Флорида тайпалары арасында өздерінің жеке басын сақтады. Осы уақыт аралығында АҚШ үкіметі мен Флоридадағы ақ қоныс аударушылар микосуки және семинол үндістерін бірлік ретінде қарастырды. 1813-1814 жылдардағы Крик соғысында жеңілгеннен кейін Флоридадағы тайпаларға қосылған 2000-ға жуық Үстіңгі Криктер, Қызыл таяқтар деп аталатын, мускоги тілін меңгерген үндістер келді. 19-шы ғасырдың басында осы адамдардың келуінен кейін Флоридадағы үндістердің саны 5000-ға жуық болды. Мускоги тілді үндістердің Флоридаға келуі хичити тілді (микосуки) көптеген адамдарды оңтүстікке қарай итерудің қосымша әсерін тигізді. 1827 жылы және одан да ертерек, микасуки тілін меңгерген үндістер Эверглейдс аймағында тұрақты өмір сүрді. Шығыс және Батыс Флорида осы уақытта испандықтардың бақылауында болса да (1783-1821), Эндрю Джексон басшылығымен АҚШ әскерлері 1817 жылы Флоридаға Грузиядағы қоныс аударушыларға қарсы үнділіктердің шабуылына кек алу сылтауымен шабуыл жасады. Шабуылдың нақты себептері қашып кеткен құлдарды қуу және Испания Флориданы қорғауға саяси және әскери жағынан әлсіз екенін түсіну болды. 1816 жылы американдық күштер Апалачикола өзеніндегі Негро фортын қиратумен қатар, бұл оқиғалар Бірінші Семинол соғысының алғашқы қақтығыстары болды. Флорида 1821 жылы АҚШ аумағына айналды, ал американдық үкімет Флоридада тұратын барлық үндістерге қарсы көшіру қысымын күшейтті. Бұл АҚШ пен Флоридада тұратын әртүрлі үндістер тобы арасындағы көптеген келісім-шарттар кезеңі болды, өйткені ақ қоныс аударушылар жаңа аумақты игеруге ниеттенгендерді қолдау үшін көбірек жерді талап етті, ал Вашингтон қаласындағы үкімет осы жаңа аумақты игеруге ниеттенгендерді қолдауға тырысты. 1823 жылғы Моултри Крик және 1833 жылғы Пейнс Лэндинг сияқты келісімдер Флоридадағы үндістерді оқшауланған жер участаларына біріктіруге бағытталған келісімдер болды, алғашқыда Орталық Флоридада, кейін Оңтүстік-батыс және Оңтүстік-шығыс Флоридада. Флорида тайпалары мен АҚШ үкіметі арасындағы көптеген келісімдерге қарамастан, бұл келіссөздерде тараптар арасында теңдік болған жоқ, өйткені келіссөздер кезінде АҚШ әскерінің болуы және аударма мен түсіністікке қатысты қиындықтар болды. Флоридадағы барлық үндістердің толыққанды өкілдігі де болған жоқ, өйткені келісім-шарт келіссөздерінде үндістерді өкілдік еткен ер адамдар тобы сол уақытта Флоридада тұратын барлық тайпаларды өкілдік етпеді. 1830 жылғы Үнділерді көшіру заңынан кейін АҚШ бірнеше мың семинол және жүздеген қара семинолдарды, жақын қарым-қатынаста одақтас ретінде өмір сүрген, батысқа Үнділер аумағына (қазіргі Оклахома штаты) көшірді. АҚШ үкіметі Флорида семинолдары Крик конфедерациясының бір бөлігі деп санады және көшіруге қатысқан американдық агенттер Флорида үнділерін крик әкімшілігінің бақылауындағы жерлерге орналастыруға тырысты. Ақырында Оклахомадағы Флорида семинолдары өздерінің резервациясын және Семинол ұлтының Оклахома федералдық танылуын алды. Флоридада қалғандары екінші және үшінші Семинол соғыстары кезінде АҚШ күштеріне қарсы күресті. Бұл екі қақтығыстың нәтижесінде үндістердің тобы Үнділер аумағына көшірілді. Екінші Семинол соғысы 1835 жылы Флорида үнділері Флоридадағы ақ қоныс аударушылардың қайталап жасаған зәбірлеушіліктеріне, соның ішінде ұрлық, зорлық және үнді жерлеріне заңсыз кіруге жауап ретінде басталды. Үндістер мен АҚШ әскері арасындағы ең ұзақ, ең қымбат және ең қауіпті қақтығыстардың бірі болған Екінші Семинол соғысы Оңтүстік-шығыс АҚШ тарихына, американдық әскери тактикасына және АҚШ Әскери-теңіз күштерінің қазіргі дамуына ерекше әсер еткен, көбінесе ұмытылған қақтығыс. Флорида үнділері сандық жағынан басым және технологиялық жағынан дамысқан қарсыласқа қарсы партизандық соғыс жүргізді. Соғыстың нәтижесінде көптеген үндістер қайтыс болды немесе Флоридадан депортацияланды, бірақ АҚШ Флоридадан үндістерді толықтай көшіруге жетпеді. 1842 жылға қарай Флоридада шамамен 300 үнді қалды; 1835 жыл мен 1842 жыл арасында 4000-нан астам адам Үнділер аумағына күштеп көшірілді. 19-шы ғасырдың басында мускоги тілді үндістердің Флоридаға келуі көптеген хичити тілді (микосуки) адамдарды оңтүстікке қарай итерудің қосымша әсерін тигізді. 1827 жылы және одан да ертерек, микасуки тілін меңгерген үндістер Эверглейдсте тұрақты түрде болды. Шығыс және Батыс Флорида осы уақытта испандықтардың бақылауында болса да (1783-1821), Эндрю Джексон басшылығымен АҚШ әскерлері 1817 жылы Грузиядағы қоныс аударушыларға қарсы үнділіктердің шабуылына кек алу сылтауымен Флоридаға шабуыл жасады. Шабуылдың нақты себептері қашып кеткен құлдарды қуу және Испания Флориданы қорғауға саяси және әскери жағынан әлсіз екенін түсіну болды. 1816 жылы американдық күштер Апалачикола өзеніндегі Негро фортын қиратумен қатар, бұл оқиғалар Бірінші Семинол соғысының алғашқы қақтығыстары болды. Флорида 1821 жылы АҚШ аумағына айналды, ал американдық үкімет Флоридада тұратын барлық үндістерге қарсы көшіру қысымын күшейтті. Бұл АҚШ пен Флоридада тұратын әртүрлі үндістер тобы арасындағы көптеген келісім-шарттар кезеңі болды, өйткені ақ қоныс аударушылар жаңа аумақты игеруге ниеттенгендерді қолдау үшін көбірек жерді талап етті, ал Вашингтон қаласындағы үкімет осы жаңа аумақты игеруге ниеттенгендерді қолдауға тырысты. 1823 жылғы Моултри Крик және 1833 жылғы Пейнс Лэндинг сияқты келісімдер Флоридадағы үндістерді оқшауланған жер участаларына біріктіруге бағытталған келісімдер болды, алғашқыда Орталық Флоридада, кейін Оңтүстік-батыс және Оңтүстік-шығыс Флоридада. Флорида тайпалары мен АҚШ үкіметі арасындағы көптеген келісімдерге қарамастан, бұл келіссөздерде тараптар арасында теңдік болған жоқ, өйткені келіссөздер кезінде АҚШ әскерінің болуы және аударма мен түсіністікке қатысты қиындықтар болды. Флоридадағы барлық үндістердің толыққанды өкілдігі де болған жоқ, өйткені келісім-шарт келіссөздерінде үндістерді өкілдік еткен ер адамдар тобы сол уақытта Флоридада тұратын барлық тайпаларды өкілдік етпеді. 1830 жылғы Үнділерді көшіру заңынан кейін АҚШ бірнеше мың семинол және жүздеген қара семинолдарды, жақын қарым-қатынаста одақтас ретінде өмір сүрген, батысқа Үнділер аумағына (қазіргі Оклахома штаты) көшірді. АҚШ үкіметі Флорида семинолдары Крик конфедерациясының бір бөлігі деп санады және көшіруге қатысқан американдық агенттер Флорида үнділерін крик әкімшілігінің бақылауындағы жерлерге орналастыруға тырысты. Ақырында Оклахомадағы Флорида семинолдары өздерінің резервациясын және Семинол ұлтының Оклахома федералдық танылуын алды. Флоридада қалғандары екінші және үшінші Семинол соғыстары кезінде АҚШ күштеріне қарсы күресті. Бұл екі қақтығыстың нәтижесінде үндістердің тобы Үнділер аумағына көшірілді. Екінші Семинол соғысы 1835 жылы Флорида үнділері Флоридадағы ақ қоныс аударушылардың қайталап жасаған зәбірлеушіліктеріне, соның ішінде ұрлық, зорлық және үнді жерлеріне заңсыз кіруге жауап ретінде басталды. Үндістер мен АҚШ әскері арасындағы ең ұзақ, ең қымбат және ең қауіпті қақтығыстардың бірі болған Екінші Семинол соғысы Оңтүстік-шығыс АҚШ тарихына, американдық әскери тактикасына және АҚШ Әскери-теңіз күштерінің қазіргі дамуына ерекше әсер еткен, көбінесе ұмытылған қақтығыс. Флорида үнділері сандық жағынан басым және технологиялық жағынан дамысқан қарсыласқа қарсы партизандық соғыс жүргізді. Соғыстың нәтижесінде көптеген үндістер қайтыс болды немесе Флоридадан депортацияланды, бірақ АҚШ Флоридадан үндістерді толықтай көшіруге жетпеді. 1842 жылға қарай Флоридада шамамен 300 үнді қалды; 1835 жыл мен 1842 жыл арасында 4000-нан астам адам Үнділер аумағына күштеп көшірілді. Микосуки басшысы Ар пиуки, сондай-ақ Сэм Джонс (Абиаки, Абиака) екінші Семинол соғысы кезінде тиімді басшы болды; оның тайпаны Үлкен Кипаристің батпақты жерлеріндегі ағаш аралында немесе хаммокта жасыру стратегиясы қазіргі микосукилер мен семинолдардың ата-бабалары Флоридада қалуын қамтамасыз етті. Үшінші Семинол соғысы 1855 жылы Билли Боулегс (Холатта Микко) басқарған үнділердің шағын тобы АҚШ гарнизондарына шабуыл жасағаннан кейін басталды, бұл АҚШ әскерлерінің қайталап жасаған мазалауы мен мүліктің жойылғандығына жауап ретінде жасалды. Бұл қақтығыстың нәтижесі Билли Боулегстің Оклахомаға тобының көшірілуі болды, ақшалай өтемақыны қабылдағаннан кейін. ...

ХХ ғасыр

1858 жылғы Үшінші Семинол соғысы аяқталғаннан бастап 1920 жылдарға дейін Флориданың жергілікті халқы Үлкен Кипрас пен Эверглейдсте өмір сүрді, ақ флоридалықтармен кездейсоқ саудадан басқа, қасақана байланысқа түспеуге тырысты. 1900 жылға дейін туысқан американдықтардың топтары үлкен лагерьлерде жиналатын, содан кейін Орталық және Оңтүстік Флоридада даму қарқыны артқандықтан кіші топтарға бөліне бастады. Оңтүстік Флоридадағы лагерьлердің оқшаулануы 1920 жылдардың соңында Тамиами жолының (АҚШ 41) салынуымен аяқталуға бет бұрды. Тамиами жолының Тампа мен Майами арасындағы бағыт ретінде құрылысы 1928 жылы аяқталды. Бұл Үлкен Кипрас пен Эверглейдс арқылы жаңа көлік ағынын әкелді. Жол аяқталуға азық қалғанда Флорида аллигаторлар мен жүнді жануарларды аулауға тыйым салды. Аймақтағы көлік қозғалысының артуымен, Флоридадағы дренаж және каналдық жобалар ағаш аралдарының маңындағы су деңгейін өзгертті, экономикалық тұрақтылық мүмкіндіктері төмендеді және үндістер жол бойындағы жерлерге көшіп бастады. 1928 мен 1938 жылдар арасында оннан астам лагерь немесе ауыл жолға жақын орналасты. Осы жерлерден Микосуки индейлері экономикалық жағдайларын жақсартуға тырысты, Эверглейдс аралдарына экскурсиялар ұйымдастырып, қолөнер бұйымдарын сату және туристерге басқа да қызметтер көрсетті. Көптеген адамдар оларды әлі де Семинол индейлері деп есептегендіктен, жол бойында қоныстанған Микосукилер де "Жол индейлері" деп аталды. "Микосуки" мен "Семинол" арасындағы айырмашылық 1930 және 1940 жылдары Флоридадағы белгіленген үнді резервацияларына көшуге дайындығын көрсеткен соңғысының көпшілік мәдениетіне сіңуге көбірек бейімділігіне байланысты өсе бастады. Федералды және штаттық үкіметтер Флорида индейлерін біртұтас халық ретінде қарастыруда кешікпеді, сонымен қатар Микосуки немесе Семинол топтарына жатпаған "Тәуелсіздер" немесе "Дәстүрлілер" деп белгіленген үшінші топты да қамтыды. Флоридадағы тайпаларды одан әрі бөліп тұрған мәселе – 1950 жылы Семинолдардың шағын тобы АҚШ үкіметінен тартып алынған жерлері үшін өтемақы талап ету үшін Үнділердің талаптар жөніндегі комиссиясына жүгінгендігі болды. Микосукилердің көпшілігі АҚШ-пен ресми бейбітшілікке қол жеткізбегенін және олар қаржылық өтемақы емес, жерлерін қайтаруды қалағандарын мәлімдеді. АҚШ-тың Флоридадағы Микосуки және Семинол, сондай-ақ Оклахомадағы Семинол ұлтымен талаптарды реттеуі 1976 жылы аяқталды, ал тайпалар арасындағы үлестерді бөлу 1990 жылға дейін созылды. Микосукилер мен Семинолдар арасындағы шиеленіс 1950 жылдары күшейді. Федералды үкіметтің тануды тоқтату бағдарламасы аясында 1953 жылы Флорида Семинолдарының АҚШ тануын тоқтату ұсынылды. Микосукилердің жауабы 1954 жылы Микосуки делегациясы президент Эйзенхауэрдің кеңесшісінің біріне жеке тапсырған Бакскин декларациясы болды. Декларацияда Жол индейлері АҚШ үкіметінен ештеңе талап етпейтіндігі, олардың жалғыз тілегі – әдеттегідей жерде өмір сүруге мүмкіндік алу екені айтылды. Осы уақытта Флоридадағы резервациядағы индейлер конституция мен корпоративтік жарғыны әзірлегеннен кейін үкімет құру үшін "Флорида Семинол тайпасы" деп аталды және 1957 жылы федералды тануға қол жеткізді. Жерге құқық талап ету және тоқтату даулары Тамиами жолының жанында тұратын Микосукилер үшін айырмашылықты күшейтті. Өздерінің егемендік құқығын федералды түрде мойындауға мүмкіндік таппаған Микосукилер тобы, жас кеңес мүшесі Буффало Тайгер (Хинехатче) басшылығымен 1959 жылдың шілдесінде Гаванада жаңа Кастро режимімен 26 шілде қозғалысын тойлау кезінде Кубаға барды. Бұл стратегия Микосукилер үшін сәтті болды, өйткені АҚШ үкіметі топтың Флоридаға оралуынан кейін келіссөздер бастады. Жол индейлері 1962 жылы "Флорида Микосуки тайпасы" ретінде өздерінің егемендігін федералды түрде мойындады. Буффало Тайгер Микосуки тайпасының бірінші төрағасы болды және ол 1985 жылға дейін Микосуки Бизнес кеңесінің төрағасы ретінде басшылықты жалғастырды. Өзін-өзі анықтауға басымдық беру 1975 жылғы "Үнділердің өзін-өзі анықтау және білім беру жөніндегі көмек туралы" заңға енгізілді.

ХХІ ғасыр

Бүгінде тайпа Флориданың оңтүстігінде бірнеше резервацияларды иеленеді, олар жиынтығында Микосуки индей резервациялары деп аталады. Ең көп халқы тұратын аймақ – Микосуки резервациялық аймағы (MRA) немесе Майамиден шамамен 64 шақырым (40 миль) батысқа қарай орналасқан Тамиами жолы резервациясы. Ең ірі жер учаскесі – Эверглейдс ұлттық паркінің солтүстік шекарасындағы 87 000 акр (352 шаршы километр) резервация, оның ішінде 20 000 акр (81 шаршы километр) дамытуға жарамды жер бар, оның көп бөлігін Микосуки тайпасы мал жаюға жалға береді, сондай-ақ 55 000 акр (223 шаршы километр) батпақты жерлер де бар. Микосуки тайпасы тайпа еместерге аң аулау лагерьлері үшін батпақты жерлерді пайдалануға рұқсаттар береді. Микосукилер «осы жерді дәстүрлі Микосуки өмір салтын сақтау үшін аң аулау, балық аулау, бақа аулау және күнкөріс шаруашылығы мақсатында пайдалана алады». 1990 жылы тайпа Микосуки индей бингосы мен ойын клубын ашты, ол тайпа мүшелері үшін кіріс табуға және тайпа мүшелері үшін жаңа мүмкіндіктерді дамытуға мүмкіндік берді. Бинго клубының үлкен табысынан кейін, 1999 жылы тайпа 302 бөлмелі Микосуки курорты мен ойын кешенін ашты, қазір ол Микосуки казино және курорты деп аталады, онда ойын залдары, ойын-сауық орындары, бинго, сондай-ақ көптеген мейрамханалар мен басқа да ыңғайлы жағдайлар бар. Осы кәсіпорыннан түскен кіріс экономикалық дамуды, білім беру мен әлеуметтік қамтамасыздандыруды жақсартуға көмектеседі. Бүгінде көптеген Микосукилер MRA-дағы «Ескі Тамиами жолы» деп аталатын бір жол бойында немесе батысқа қарай созылған «Шаршы жол» деп аталатын бөлігіндегі заманауи үйлерде тұрады. Кейбір тайпа мүшелері Батыс Тамиами жолы бойында Биг Сайпресс, Факахатчи Странд қорығы мемлекеттік паркі және Коллиер Семиноль мемлекеттік паркіндегі дәстүрлі рулық лагерьлерде тұрады. Кейбір Микосукилер Майами қаласының шетінде тұрады. Ескі Тамиами жолы 21-ғасырдағы тайпалық өмірдің орталығы болып табылады және тайпаның барлық қажеттіліктері бар, соның ішінде тұрғын үйлер, мектеп, полиция бөлімі, денсаулық сақтау клиникасы, демалыс орындары және тайпаның әкімшілік ғимараты орналасқан.

Мүшелік

Флорида Микосуки тайпасының 1962 жылғы Конституциясы бастапқыда кем дегенде жартылай Микосуки тегі бар тайпа мүшелерін қабылдауға баса назар аударған. Тайпада аналық туыстық және мұрагерлік жүйесі бар. Балалар анасының руында туған болып саналады және осы рудан тайпадағы мәртебесін алады. Осы жүйеде анасының ағасы балалары үшін, әсіресе ұлдары үшін, биологиялық әкесінен гөрі маңыздырақ. Ол осы ұлдарды ру мен тайпаның ерлер тобымен таныстырады.

Үкімет

Микосуки тайпасының жазбаша конституциясы бар, және барлық ересек тайпа мүшелері тайпалық қызметтерді басқаратын Бас кеңеске кіреді. Бас кеңес Кәсіпкерлік кеңесті басқару үшін лауазым иелерін сайлайды, оған төраға жетекшілік етеді. Бұл жүйе – «дәстүрлі тайпалық үкімет пен қазіргі заманғы басқарудың үйлесімі». 2023 жылғы мәлімет бойынша, қазіргі төраға – Талберт Сайпресс. Кәсіпкерлік кеңесінің қалған мүшелері – Лукас К. Осеола, Кеннет Х. Сайпресс, Уильям Дж. Осеола және Петтис Осеола, кіші, тиісінше төрағаның орынбасары, қазынашы, хатшы және заң шығарушы қызметтерін атқарады. Кертис Э. Осеола қазіргі штаб бастығы ретінде тайпаға қызмет етеді. Мемлекеттік басқару жер ресурстары, су ресурстары және балық шаруашылығы мен жабайы табиғат сияқты бөлімдерге бөлінген. Микосуки тайпасының өз полициясы мен сот жүйесі бар.

Кәсіптік мүдделер

Микосуки тайпасы 41-ші АҚШ тас жолы бойындағы Тамиами Трейл резервациясында сыйлық дүкенін, жалпы дүкенді, қызмет көрсету станциясын және Микосуки Үнді ауылының мұражайын басқарады. Майами-Дейд округіндегі Miccosukee Resort & Gaming қонақ үйінен басқа, қазір Miccosukee Casino & Resort деп аталатын, ол 41-ші АҚШ тас жолы мен Кром даңғылының солтүстік-батыс бұрышында орналасқан, Микосуки тайпасы сонымен қатар оңтүстік-батыс бұрышта темекі дүкенін де басқарады. Тайпа I-75 тас жолында орналасқан "Аллигатор аллеясы" резервациясында бензин станциясы мен қызмет көрсету алаңына иелік етеді және оны басқарады. 8,500 шаршы фут ауданындағы және 150 ойын автоматы бар бензин станциясының казиносы 2023 жылдың қараша айында ашылуы жоспарланған. Микосуки тайпасының бұрынғы бизнес мүдделеріне NASCAR жарысындағы бірнеше командаға, әсіресе Phoenix Racing және Billy Ballew Motorsports командаларына демеушілік көрсету кірді. Олардың ішінде Брэд Кезеловски жүргізген және 2009 жылы "Ааронс 499" жарысын жеңіп алған Sprint Cup Series көлігі, Кайл Буш жүргізген Camping World жүк көлігі және Майк Блис жүргізген Nationwide көлігі бар. Микосуки тайпасының NASCAR-мен қарым-қатынасы 2002 жылы басталды және 2010 жылғы маусымның басталуына дейін аяқталды.

Мұражай

Микосуки үнді ауылының мұражайы 1983 жылы ашылды. Мұражай келушілеріне жергілікті суреттер, қолөнер бұйымдары және фотосуреттер сияқты әртүрлі көркемдік туындыларды ұсынады. Сонымен қатар, мұражайда ас дайындау құралдары сияқты кейбір артефакттарды да көруге болады. Мұражай 41 Тамиами Трейл, Майами, ФЛ, 33131 мекенжайында орналасқан.

Білім

Микосуки үнді мектебі – тайпалық мектеп. Бұл мектеп 1962 жылы Үндістер істері бюросымен құрылған, ал 1971 жылы басқару рудың өзіне көшті. Микосуки білім беру жүйесі Head Start мектепке дейінгі дайындық бағдарламасын, балабақшадан он екінші сыныпқа дейінгі сабақтарды, сондай-ақ кәсіптік және жоғары білім беру бағдарламаларын ұсынады. Мектептің мақсаты былай формулировкаланған: "Әрбір оқушыны екі тілді және екі мәдениетті қоғамда өнімді мүше болуға мүмкіндік беру арқылы, толық академиялық потенциалын іске асыруға дайындау. Біз студенттерімізге қызмет етуге, шабыттандыруға және қолдау көрсетуге міндеттіміз, себебі Микосуки үндістер тайпасының мәдениеті мен дәстүрлері, қатаң оқу бағдарламасымен бірге, олардың жеке, әлеуметтік және академиялық жетістіктеріне сыныпта және одан тыс жерлерде негіз болады".