Пауни тайпасы – Оклахомада тұратын, бұрын Небраска мен Канзаста өмір сүрген үлкен жазықтықтардың иелері. Шаруашылық, ауыл шаруашылығы және бізон аулаумен айналысқан. Тарихы, мәдениеті туралы біліңіз.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Ұлы жазықтың жергілікті халқы
Indigenous people of the Great Plains
Пауни – Орталық жазықтың үнді тайпасы, тарихи түрде Небраска және солтүстік Канзаста өмір сүрген, бірақ қазір Оклахома штатында қоныстанған. Тарихи тұрғыдан алғанда, Пауни Лоп, Республика және Оңтүстік Плат өзендерінің жанындағы топырақ үйлерде тұрған. Пауни тайпасының жыл бойғы экономикалық қызметі егін шаруашылығы мен бизон аулаудың арасында ауысып отырды. 18 ғасырдың басында Пауни халқының саны 60 000-нан асып түсті. Олар ғасырлар бойы Лоуп (икариʾ) және Плат (кикатуус) өзендері бойында өмір сүрді. Алайда, Ұлы көлдерден келген бірнеше тайпалар Ұлы жазыққа көшіп келіп, Пауни жеріне еніп кірді, олардың ішінде Дакота, Лакота (páhriksukat / paahíksukat) ("мойын кесуші / мойын кесетін"), және Шайен (sáhe / sáhi) тайпалары болды. Арапахо (sáriʾitihka) ("ит жегіш") тайпасы да Пауни жеріне көшіп келді. Пауни осы тайпаларды қауымдық түрде cárarat ("жау тайпасы") немесе cahriksuupiíruʾ ("жау") деп атады. Пауни кейде оңтүстікте Команчи (raaríhtaʾ) және Киова (káʾiwa) тайпаларымен соғысқан. Олар еуропалықтар әкелген жұқпалы аурулардан көп шығынға ұшырады. 1860 жылға қарай Пауни халқының саны 4000-қа дейін азайды. Ауру, егіншілік дағдарысы, соғыс және үкіметтік рацион саясаты салдарынан 1873 жылға қарай шамамен 2400-ге дейін төмендеді, содан кейін Паунилер кейін Оклахома болған Үндістан аумағына көшіруге мәжбүр болды. Көптеген Пауни жауынгерлері АҚШ армиясында үнді скауттары ретінде қызмет етіп, Ұлы жазықтағы Лакота, Дакота және Шайен тайпаларымен күресуге шақырылды.
The Pawnee are a Central Plains Indian tribe that historically lived in Nebraska and northern Kansas but today are based in Oklahoma. Historically, the Pawnee lived in villages of earth lodges near the Loup, Republican, and South Platte rivers. The Pawnee tribal economic activities throughout the year alternated between farming crops and hunting buffalo. In the early 18th century, the Pawnee numbered more than 60,000 people. They lived along the Loup (ickariʾ) and Platte (kíckatuus) river areas for centuries; however, several tribes from the Great Lakes began moving onto the Great Plains and encroaching on Pawnee territory, including the Dakota, Lakota (páhriksukat / paahíksukat) ("cut throat / cuts the throat"), and Cheyenne (sáhe / sáhi). The Arapaho (sáriʾitihka) ("dog eater") also moved into Pawnee territory. Collectively, the Pawnee referred to these tribes as cárarat ("enemy tribe") or cahriksuupiíruʾ ("enemy"). The Pawnee were occasionally at war with the Comanche (raaríhtaʾ) and Kiowa (káʾiwa) further south. They had suffered many losses due to Eurasian infectious diseases brought by the expanding Europeans and European Americans. By 1860, the Pawnee population was reduced to just 4,000. It further decreased, because of disease, crop failure, warfare, and government rations policy, to approximately 2,400 by 1873, after which time the Pawnee were forced to move to Indian Territory, which later became Oklahoma. Many Pawnee warriors enlisted to serve as Indian scouts in the US Army to track and fight their old enemies, the Lakota, Dakota, and Cheyenne on the Great Plains.
Мәдениет
Паунилер екі үлкен топқа бөлінді: солтүстікте тұратын Скиди / Скири Федерациясы және бірнеше ауылға бөлінген Оңтүстік топтар. Скиди / Скири Федерациясы Паунилердің ең көп халқы бар тобы болғанымен, Оңтүстік топтардың Кави / Чауи тобы көбінесе саяси жетекшілік етті, бірақ әр топ дербес болды. Көптеген американдық үнді тайпаларындағыдай, әр топ өз мүддесін қорғады. Испан, француз және американдықтардың, сондай-ақ көрші тайпалардың қысымына жауап ретінде Паунилер бірігіп, жақындаса бастады.
The Pawnee were divided into two large groups: the Skidi / Skiri Federation living in the north and the South Bands, which were further divided into several villages. While the Skidi / Skiri Federation were the most populous group of Pawnee, the Cawi / Chaui Band of the South Bands were generally the politically leading group, although each band was autonomous. As was typical of many Native American tribes, each band saw to its own. In response to pressures from the Spanish, French, and Americans, as well as neighboring tribes, the Pawnee began to draw closer together.
Ауыл шаруашылығы
Пауни әйелдері егіншілік және аспаздық өнерде шебер, он түрлі жүгері, жеті түрлі қабақ және сегіз түрлі бұршақ өсіріп, оларды өңдейді.
The Pawnee women are skilled horticulturalists and cooks, cultivating and processing ten varieties of corn, seven of pumpkins and squashes, and eight of beans.
Аң аулау
Аттарды алғаннан кейін, пауни тайпасы мәдениетін бейімдеп, бұқа аулау маусымын ұзартты. Жылқының көмегімен олардың аумағы кеңейіп, халық жаз және қыс айларында батысқа қарай Ұлы жазықтарға бұқа аулауға аттанатын. Олар көбінесе маусым ішінде бір немесе одан да көп сапар жасады. Жазда сапар таңертең немесе күн шығар алдында басталып, көбінесе күні бойы созылмады. Бұқа табылар болса, рудың дін қызметкерлері уақыт келгенін белгілі салғанша аң аулау басталмайтын. Аң аулау ерлердің бұқаларға қарай сырттай жақындауымен басталатын, бірақ тайпаның жауынгерлері сигнал бергенше ешкім бұқаларды атқылай алмады, себебі аңшылар шабуылға дайындалар алдында жануарларды қорқытуға болмады. Қатардан шыққандар қатаң жазаға тартылуы мүмкін еді. Қуып жететін кезінде аңшылар аттарын тізелерімен басқарып, садақ-жебелерін қолданды. Олар бір жебемен бұқаның қабырғасы мен жамбасы арасына тигізіп, жаралы қылып, құлатып жіберетін. Жануар тез арада қанға батып, өлген немесе аңшылар оны толық өлтіретін. Бір аңшы осылайша бес бұқаға дейін атып, содан кейін кері оралып, оларды аяқтап жіберетін. Олар ересек бұқалардың еті дәмсіз болғандықтан, сиырлар мен жас бұқаларды аулауды ұнатты. Сәтті аулаудан кейін әйелдер бұқаның етін, терісін және сүйектерін түрлі мақсаттар үшін өңдейтін: етін жіңішке тілімдерге кесіп, баяу отта кептіріп, сақтап қоятын. Осылай дайындалған ет бірнеше ай бойы қолданылуы мүмкін еді. Пауни тайпасы бұқаны артық көретінмен, еті мен терісі үшін басқа жануарларды да аулаған, олардың ішінде елік, аю, пантера және скунс та болды. Терілер киім-кешек, әшекейлер, сақтау қаптары, аяқ киімдері, арқандар мен байланыстар жасау үшін пайдаланылды. Халық жүгері піскен кезде жаздың соңында немесе көктемде шөп жасылданғанда егін жинау үшін ауылға оралатын. Жазғы аң аулау маусымы маусымның соңынан қыркүйектің бірінші күндеріне дейін созылды, бірақ аң аулау сәтті болса ертерек аяқталуы мүмкін еді. Кейде аң аулау қазіргі Небрасканың батыс бөлігімен шектелді. Қысқы аң аулау қазан айының соңынан сәуір айының басына дейін жалғасты және көбінесе қазіргі Канзастың батысына қарай оңтүстік-батысқа бағытталды.
After they obtained horses, the Pawnee adapted their culture and expanded their buffalo hunting seasons. With horses providing a greater range, the people traveled in both summer and winter westward to the Great Plains for buffalo hunting. They often traveled or more in a season. In summer the march began at dawn or before, but usually did not last the entire day. Once buffalo were located, hunting did not begin until the tribal priests considered the time propitious. The hunt began by the men stealthily advancing together toward the buffalo, but no one could kill any buffalo until the warriors of the tribe gave the signal, in order not to startle the animals before the hunters could get in position for the attack on the herd. Anyone who broke ranks could be severely beaten. During the chase, the hunters guided their ponies with their knees and wielded bows and arrows. They could incapacitate buffalo with a single arrow shot into the flank between the lower ribs and the hip. The animal would soon lie down and perhaps bleed out, or the hunters would finish it off. An individual hunter might shoot as many as five buffalo in this way before backtracking and finishing them off. They preferred to kill cows and young bulls, as the taste of older bulls was disagreeable. After successful kills, the women processed the bison meat, skin and bones for various uses: the flesh was sliced into strips and dried on poles over slow fires before being stored. Prepared in this way, it was usable for several months. Although the Pawnee preferred buffalo, they also hunted other game, including elk, bear, panther, and skunk, for meat and skins. The skins were used for clothing and accessories, storage bags, foot coverings, fastening ropes and ties, etc. The people returned to their villages to harvest crops when the corn was ripe in late summer, or in the spring when the grass became green and they could plant a new cycle of crops. Summer hunts extended from late June to about the first of September; but might end early if hunting was successful. Sometimes the hunt was limited to what is now western Nebraska. Winter hunts were from late October until early April and were often to the southwest into what is now western Kansas.
Дін
Басқа көптеген американдық тайпалар сияқты, паунилердің де космологиясы болған, онда табиғаттың барлық элементтері бейнеленген. Олар көптеген рәсімдерді дүние төрт бағытының негізінде құрған. Пауни дін қызметкерлері қасиетті бумалар негізінде рәсімдер өткізген, оларға қасиетті жүгерінің қабығы сияқты түрлі материалдар кірген, бұл материалдардың символдық мәні зор болған. Бұл заттар табиғаттың тепе-теңдігін сақтау және паунилердің құдайлар мен рухтармен байланысын күшейту үшін көптеген діни рәсімдерде қолданылған. 1890 жылдары, Оклахомада бола тұрып, халық "Жүлік биі" қозғалысына қатысқан. Паунилер таңғы және кешкі жұлдыздардың бірінші пауни әйелін дүниеге әкелгеніне сенген. Алғашқы пауни еркегі – Ай мен Күннің одағынан туған. Өздерін жұлдыздардың ұрпағы санайтындықтан, космология күнделікті және рухани өмірде орталық рөл атқарған. Олар жұлдыздардың орналасуына қарай егін егіп, осы арқылы егін салуға қолайлы уақытты анықтаған. Көптеген тайпалар сияқты, олар да жүгері және басқа да дақылдарды жұлдыздарға құрбандық еткен.
Like many other Native American tribes, the Pawnee had a cosmology with elements of all of nature represented in it. They based many rituals in the four cardinal directions. Pawnee priests conducted ceremonies based on the sacred bundles that included various materials, such as an ear of sacred corn, with great symbolic value. These were used in many religious ceremonies to maintain the balance of nature and the Pawnee relationship with the gods and spirits. In the 1890s, already in Oklahoma, the people participated in the Ghost Dance movement. The Pawnee believed that the Morning Star and Evening Star gave birth to the first Pawnee woman. The first Pawnee man was the offspring of the union of the Moon and the Sun. As they believed they were descendants of the stars, cosmology had a central role in daily and spiritual life. They planted their crops according to the position of the stars, which related to the appropriate time of season for planting. Like many tribal bands, they sacrificed maize and other crops to the stars.
Таң жұлдызының ырымы
Тау арғы ауылдағы Скиди паунилері "Таң жұлдызының ырымы" кезінде адам құрбандығын, әсіресе тұтқынға алынған қыздарды шалып келді. Олар бұл амалды 1810 жылдарға дейін, және мүмкін 1838 жылдан кейін де – соңғы тіркелген құрбандыққа дейін жалғастырды. Олар бұл ежелгі рәсімнің топырақтың құнарлылығын, егін шаруашылығының сәттілігін, көктемде өмірдің жаңаруын және шайқастағы жеңістерді қамтамасыз ететініне сенді. Қызыл түсті гүл немесе белгіні көргенде, дін қызметкері құрбандық уақыты келгенін білді. Ол ерлерге рәсімнің қалған бөлігін орындауды тапсырды, соның ішінде ауылдың сыртында платформа салуды. Ол түрлі жануарлардың қасиетті ағаштары мен терілерінен жасалды, олардың әрқайсысы маңызды символизмге ие болды. Платформа төрт тарапқа сәйкес келетін элементтері бар шұңқырдың үстіне орнатылды. Рәсімнің барлық элементтері символдық мағына мен сеніммен байланысты болды және өмірді жаңарту үшін қажетті еді. Дайындықтар төрт күнге созылды. Бірте-бірте, ескі рәсімге қарсы шығатын скиди фракциясы пайда болды. Скидилердің екі басшысы, Наж шефі және оның жас туысы Петалешаро реформалық қозғалысты бастады. Наж шефі құрбандыққа шалу алдында кем дегенде екі тұтқынды босатып алды. 1817 жылы Петалешаро команч тұтқынын платформадан түсіріп алып, қауіпсіз жерге жеткізді. Үнді агенті Джон Догерти және бірнеше ықпалды паунилер 1827 жылдың 11 сәуірінде тұтқынға алынған шайен қызының өмірін сақтауға тырысты, бірақ амалдары кетті.
The Skidi Pawnees in Village Across a Hill practiced human sacrifice, specifically of captive girls, in the "Morning Star ritual". They continued this practice regularly through the 1810s and possibly after 1838 – the last reported sacrifice. They believed the longstanding rite ensured the fertility of the soil and success of the crops, as well as renewal of all life in spring and triumphs on the battlefields. rose ringed with red, the priest knew it was the signal for the sacrifice. He directed the men to carry out the rest of the ritual, including the construction of a scaffold outside the village. It was made of sacred woods and leathers from different animals, each of which had important symbolism. It was erected over a pit with elements corresponding to the four cardinal directions. All the elements of the ritual related to symbolic meaning and belief, and were necessary for the renewal of life. The preparations took four days. Slowly, a Skidi faction that opposed the old rite developed. Two Skidi leaders, Knife Chief and his young relative Petalesharo, spearheaded the reformist movement. Knife Chief ransomed at least two captives before a sacrifice. Petalesharo cut loose a Comanche captive from the scaffold in 1817 and carried her to safety. Indian agent John Dougherty and a number of influential Pawnees tried in vain to save the life of a captive Cheyenne girl on 11 April 1827.
Металл немесе жылқылар алдында
Паунилердің ата-бабалары каддоан тілдерінде сөйлеген, Ұлы жазықтағы өзен аңғарларында жартылай көшпенді неолиттік өмір салтын дамытқан ел болды. Ұлы жазықтың басқа тайпаларынан өзгеше, олар дін қызметкерлері мен мұрагерлік басшылары бар қабатталған қоғамға ие болды. Діндеріне адам жеу және адамдық құрбандық шалу кірді. Алғашқы кезде олар қазіргі Оклахома және Канзас аймақтарында кеңінен таралған, ал 1750 жылға қарай қазіргі Небраскаға жеткен. (Басқа каддоан тілінде сөйлейтіндер оңтүстікке қарай, қазіргі Техас штатында, Ұлы жазықтың шығыс жиегі бойындағы туыс тайпалардың белдеуін құрады.) Олардың қамалсыз, шашыраңқы орналасқан шөптен және жерден жасалған үйлері үлкен шабуылдар ескертусіз келмейді деген сенімді білдірді; олардың тұрғындары жаудың көп тобына қарсы қорғанысты жылдам ұйымдастыра алмады. Коронадо 25 күн бойы кивиралықтардың арасында болып, көкжиектің арғы жағындағы бай мемлекеттер туралы білуге тырысты. Ол екі жүзге жуық сабанмен жабылған үйлерден және жүгері, бұршақ және қабақ егілген егістіктерден басқа ештеңе таппады. Ол байлықтың жалғыз белгісі ретінде мыс медальон тапты. Кивиралықтар, әрине, каддоандар болды және олар 1898 жылға дейін тек Уичита тайпасы ғана салған шөптен жасалған үйлер салды. 17 ғасырдың ортасында паунилер француздерден металл қару-жарақ алған шығыс тайпаларынан қатыгез шабуылдарға ұшырады, бұл оларға ағаш, тас және сүйектен жасалған қару-жарағы бар үндістерге қарағанда үлкен артықшылық берді. Шайқастар кезінде олар көптеген паунилерді құлдыққа әкетті, сондықтан Жоғарғы Миссисипи өзенінің шығысында "Пани" деген сөздің жаңа мағынасы пайда болды: құл. Француздар осы мағынаны қабылдады, ал қай тайпадан алынғанына қарамастан, үнді құлдары "Пани" деп аталды. Осы кезеңде, 17 ғасырдың ортасынан кейін, бұл атау Жаңа Мексикаға атты апаштар тобы арқылы "Панана" түрінде енгізілді, олар испандықтар мен пуэбло үндістеріне сауда үшін көптеген пауни құлдарын әкелді. Джордж Хайд, "Пауни үндістері" кітабында, тарихшы Марсель Трудель 1833 жылы колонияда құлдық жойылғанға дейін Канадада 2000-ға жуық "пани" құлы өмір сүргенін жазды. Вильясур, тағы 45 испан және 11 пуэблолықтар қаза тапты, ал аман қалғандары қашып кетті. Паунилер шамамен 1830 жылы бүкіл Шайен тайпасын жеңген қызыл қанды қорғаныс шайқасында жеңіске жетті. Питахавирата паунилері Шайен тайпасының ең қасиетті бундеттерінің бірі - қасиетті жебелерді тартып алды, ал Скиди басшысы Үлкен Бүркіт оларды тез арада қолға түсірді. Бас көк халат ауылындағы паунилер 1843 жылдың 27 маусымында ауыр жеңіліске ұшырады. Лакота тайпасының шабуыл тобы ауылға шабуыл жасап, 65-тен астам тұрғынын өлтірді және 20 жер үйін өртеп жіберді. 1852 жылы Шайендер мен шақырылған Киова және Киова Апачтарының біріккен күштері жазғы аңшылық кезінде Канзастағы Пауни лагеріне шабуыл жасады. Бұл Шайеннің өлтірілуі Шайендерге соншалықты әсер етті, олар келесі жазда Пауниге қарсы қасиетті жебелерін алып, толыққанды соғысқа шықты. 19 ғасырдың екінші жартысында Пауни скауттары АҚШ армиясына қатысты. Басқа да үнді скауттары сияқты, Пауни сарбаздары да Солтүстік және Оңтүстік жазықтардағы жаулық тайпаларға қарсы түрлі қақтығыстарда күресу үшін көптеп жалданады. Паунилер Сиу, Шайен, Арапахо, Команчи және Киова тайпаларының ескі жауы болғандықтан, олар 1864-1877 жылдар аралығында 14 жыл бойы әскерде қызмет етті, әсіресе іздеу және барлау саласында жақсы даярланған бірлік ретінде беделге ие болды. Пауни скауттары Лакота, Шайен және Арапахоға қарсы Powder River экспедициясы (1865) кезінде Тунг өзенінің шайқасына және Саммит Спрингс шайқасына ерекше көзге түсті. Олар сондай-ақ 1876 жылғы Ұлы Сиу соғысында АҚШ армиясымен бірге шайқасты. Оңтүстік жазықта олар ежелгі жаулары - Команчи және Киова тайпаларына қарсы Команчи науқанында соғысты.
The ancestors of the Pawnees were speakers of Caddoan languages, who had developed a semi sedentary neolithic lifestyle in valley bottom lands on the Great Plains. Unlike other groups of the Great Plains, they had a stratified society with priests and hereditary chiefs. Their religion included cannibalism and human sacrifice. At first contact, they were distributed widely through modern Oklahoma and Kansas, and they reached modern Nebraska about 1750. (Other Caddoan speakers lived to the south, in modern Texas, forming a belt of related populations along the eastern edge of the Great Plains.) Their unfortified villages of well scattered grass lodges and earth lodges reflected an assumption that large raiding parties would not arrive without warning; their inhabitants could not rapidly co ordinate defense against a large party of enemies. Coronado spent twenty five days among the Quivirans trying to learn of richer kingdoms just over the horizon. He found nothing but straw thatched villages of up to two hundred houses and fields containing corn, beans, and squash. A copper pendant was the only evidence of wealth he discovered. The Quivirans were almost certainly Caddoans, and they built grass lodges as only the Wichita were still doing by 1898. <blockquote>"In the middle of the 17th century the Pawnees were being savagely raided by eastern tribes that had obtained metal weapons from the French, which gave them a terrible advantage over Indians who had only weapons of wood, flint, and bone. The raiders carried off such great numbers of Pawnees into slavery, that in the country on and east of the upper Mississippi the name Pani developed a new meaning: slave. The French adopted this meaning, and Indian slaves, no matter from which tribe they had been taken, were presently being termed Panis. It was at this period, after the middle of the 17th century, that the name was introduced into New Mexico in the form Panana by bands of mounted Apaches who brought large numbers of Pawnee slaves to trade to the Spaniards and Pueblo Indians." George E. Hyde, The Pawnee Indians The historian Marcel Trudel documented that close to 2,000 "panis" slaves lived in Canada until the abolition of slavery in the colony in 1833. Villasur, 45 other Spaniards, and 11 Pueblos were killed, and the survivors fled. The Pawnee won a "hard fought" defensive battle around 1830, when they defeated the whole Cheyenne tribe. A Pitahawirata Pawnee captured one of the most sacred tribal bundles of the Cheyenne, the Sacred Arrows, and Skidi Chief Big Eagle secured it quickly. The Pawnees in the village of Chief Blue Coat suffered a severe defeat on 27 June 1843. A force of Lakotas attacked the village, killed more than 65 inhabitants and burned 20 earth lodges. In 1852, a combined Indian force of Cheyennes and invited Kiowa and Kiowa Apaches attacked a Pawnee camp in Kansas during the summer hunt. The killing of this notable Cheyenne affected the Cheyennes to the point, that they carried their Sacred Arrows against the Pawnee the following summer in an all out war. Warriors enlisted as Pawnee Scouts in the latter half of the 19th century in the United States Army. Like other groups of Native American scouts, Pawnee warriors were recruited in large numbers to fight on the Northern and Southern Plains in various conflicts against hostile Native Americans. Because the Pawnee people were old enemies of the Sioux, Cheyenne, Arapaho, Comanche, and Kiowa tribes, they served with the army for 14 years between 1864 and 1877, earning a reputation as being a well trained unit, especially in tracking and reconnaissance. The Pawnee Scouts took part with distinction in the Battle of the Tongue River during the Powder River Expedition (1865) against Lakota, Cheyenne, and Arapaho and in the Battle of Summit Springs. They also fought with the US in the Great Sioux War of 1876. On the Southern Plains, they fought against their old enemies, the Comanches and Kiowa, in the Comanche Campaign.
Көшіру және резервтеу
Жоғарыда айтылғандай, пауни тайпасына лакота тайпасы солтүстік және батыс жақтан үнемі шабуылдар жасап келді. Мұндай бір шабуылда, 1873 жылдың 5 тамызында, сиу тайпасының 1000-нан астам әскері 350 ер адам, әйел және баладан тұратын пауни аңшылар тобына шабуыл жасады. Пауни тайпасы резервациядан шығып, бизонға аң аулауға рұқсат алған еді. Осы шабуылда қазіргі Гитчкок округіндегі каньонда 70-ке жуық пауни қаза тапты. Бұл жер "Қырғын каньоны" деп аталады. Сиу тайпасымен үздірілмей жатқан қақтығыстар мен оңтүстік және шығыс жақтан американдық қоныс аударушылардың енуіне байланысты пауни тайпасы 1870 жылдары Небраскадағы резервациясын тастап, қазіргі Оклахома штатында орналасқан Үндістан территориясындағы жаңа резервацияға қоныстанды. 1874 жылы пауни тайпасы Үндістан территориясына (Оклахома) көшіруді сұрады, бірақ көшудің қиындығы, аурулар және резервациядағы жағдайлар олардың санын одан да азайтты. Осы кезеңде заңсыз саудагерлер пауни тайпасына жиі виски контрабандалық жолмен әкелді. Кішкентай шалбар және Кэтл Энни атты жасөспірім қыз-заңсыз саудагерлер осы қылмыс үшін түрмеге жабылды. 1875 жылы тайпаның көп бөлігі Миссисипи өзенінен және басқа да жерлерден көшірілген тайпаларды қабылдау үшін арналған Үндістан территориясына көшіп келді. Әскерлер өз бостандықтары мен мәдениеттерін жоғалтуға қарсылық көрсетті, бірақ бірте-бірте резервацияға бейімделді. 1892 жылдың 23 қарашасында Оклахомадағы пауни тайпасы АҚШ федералды үкіметінің талабымен Чероки комиссиясымен келісімге қол қойып, ортақ жерлерін бөліп, жеке жер участаларын алуға келісті. 1900 жылы АҚШ халық санағы бойынша пауни тайпасының саны 633 адамды құрады. Содан бері тайпаның саны қайта өсуде. 1975 жылғы "Үнділердің өзін-өзі анықтау және білім беруге көмектесу туралы" заң пауни тайпасына өзін-өзі басқару құқығын қайтаруға мүмкіндік берді. Пауни тайпасы мәдени дәстүрлерін сақтап келеді, жылына екі рет вичита тайпасымен бірлескен жиналыстар өткізеді. Олар шілде айында төрт күндік пауни ардагерлерінің мерекесін өткізеді. Көптеген пауни тайпасы туыстарын көру және жоспарланған пау-вуға қатысу үшін дәстүрлі жерлеріне оралады.
As noted above, the Pawnee were subjected to continual raids by Lakota from the north and west. On one such raid, 5 August 1873, a Sioux war party of over 1,000 warriors ambushed a Pawnee hunting party of 350 men, women, and children. The Pawnee had gained permission to leave the reservation and hunt buffalo. About 70 Pawnee were killed in this attack, which occurred in a canyon in present day Hitchcock County. The site is known as Massacre Canyon. Because of the ongoing hostilities with the Sioux and encroachment from American settlers to the south and east, the Pawnee decided to leave their Nebraska reservation in the 1870s and settle on a new reservation in Indian Territory, located in what is today Oklahoma. In 1874, the Pawnee requested relocation to Indian Territory (Oklahoma), but the stress of the move, diseases, and poor conditions on their reservation reduced their numbers even more. During this time, outlaws often smuggled whiskey to the Pawnee. The teenaged female bandits Little Britches and Cattle Annie were imprisoned for this crime. In 1875 most members of the nation moved to Indian Territory, a large area reserved to receive tribes displaced from east of the Mississippi River and elsewhere. The warriors resisted the loss of their freedom and culture, but gradually adapted to reservations. On 23 November 1892, the Pawnee in Oklahoma were forced by the US federal government to sign an agreement with the Cherokee Commission to accept individual allotments of land in a breakup of their communal holding. By 1900, the Pawnee population was recorded by the US Census as 633. Since then the tribe has begun to recover in numbers. Bills such as the Indian Self Determination and Education Assistance Act of 1975 have allowed the Pawnee Nation to regain some of its self government. The Pawnee continue to practice cultural traditions, meeting twice a year for the intertribal gathering with their kinsmen the Wichita Indians. They have an annual four day Pawnee Homecoming for Pawnee veterans in July. Many Pawnee also return to their traditional lands to visit relatives and take part in scheduled powwows.