Кіріспе

Мисурия немесе Миссури (өздерінің тілінде Ниуачи, сондай-ақ Ниутачи деп те жазылады) – Еуропалықтармен байланысқа дейін қазіргі АҚШ-тың Ұлы көлдер аймағында пайда болған Американың түпкілікті халықтарының тайпасы. Бұл тайпа Сиуан тілдер отбасының Чиуэр бөліміне жатады, Хо-Чанк, Виннебаго, Айова және Отое тайпаларымен бірге. Миссури тайпасы өздерін Сиуан тілінде Ниуачи деп атайды, сондай-ақ Ниутачи деп те жазылады, бұл "Өзен сағасының халқы" деген мағынаны білдіреді. Осадж тайпасы оларды Вацукша, ал Квапау тайпасы Важукша деп атаған. Миссури штаты мен Миссури өзені осы тайпаның құрметіне аталған.

XVI ғасыр

Бұл тайпаның ауызша тарихында олар бір кездері Ұлы көлдердің солтүстігінде өмір сүрген, онда олар Хо-Чанк, Айова және Отое тайпаларын қамтитын үлкен тайпаның бір бөлігі болған. XVII ғасыр Миссурия тайпасына ауыр қиындықтар әкелді. Саук және Түлкі тайпалары оларға жиі шабуыл жасады. Еуропалықтармен байланыс кезінде шешек және басқа да еуразиялық жұқпалы аурулардан болған жоғары өлім-жітім олардың қоғамын одан да күйретіп жіберді. Француз саяхатшысы Жак Маркетт 1673 жылы олармен байланысқа шығып, француздармен сауда жасауға жағдай жасады. Миссурия тайпасы Миссури өзенінен батысқа қарай, Осадж аймағына көшіп кетті. Осы кезеңде олар жылқыға ие болып, бизон аулаумен айналысты. Француз саяхатшысы Этьен де Веньярд, Сиер де Бургмонт 1720-жылдардың басында оларға келді. Ол Миссурия басшысының қызына үйленді. Олар жақын жерге қоныстанды, ал Веньярд олармен одақ құрды. Ол 1723 жылы қазіргі Брансуик, Миссури қаласының жанында сауда орталығы ретінде Форт-Орлеанс бекінісін салды. Ол 1726 жылға дейін пайдаланылды. 1730 жылы Саук/Түлкі тайпасының шабуылы Миссурия тайпасын жартылай жоқ етіп, жүздеген адамды қаза қылды. Көптеген аман қалғандар Отое тайпасымен қайта бірікті, ал кейбіреулері Осадж және Канса тайпаларына қосылды. 1829 жылы шешек эпидемиясынан кейін 100-ден аз Миссурия тайпасы аман қалды, және олардың барлығы Отое тайпасына қосылды.

19 ғасыр

Олар 1830 және 1854 жылдары АҚШ үкіметімен Миссуридегі жерлерін беру туралы шарттарға қол қойды. Олар Канзас және Небраска шекарасындағы Үлкен Көк өзенде құрылған Ото-Миссурия резервациясына көшірілді. АҚШ 1876 және 1881 жылдары екі тайпаны тағы көбірек жер беруге мәжбүр етті. 1880 жылы тайпалар екі фракцияға бөлінді: дәстүрді сақтаған Койоттар және ассимиляцияны қолдаған Квакерлер. Койоттар Үнді аумағындағы Айова резервациясына қоныс аударды. Квакерлер Үнді аумағында шағын, жеке резервация құру бойынша келіссөздер жүргізді. 1890 жылға қарай Койоттар тобының көп бөлігі Квакерлермен бірге өздерінің резервациясына қайта қосылды.

20 ғасыр

Дауес Актысына сәйкес, 1907 жылға қарай тайпа мүшелері тіркеліп, әр шаңыраққа жеке жер учаскелері берілді. АҚШ тайпаның қолданыстағы жерлерін "артық" деп жариялап, еуропалық америкалық қоныс тебушілерге сатты. Тайпа Ото тайпасымен бірікті. Кертис Актысы тайпалық соттар мен үкіметтік институттарды таратып, жергілікті халықты американдық қоғамға ассимиляциялауға және Үндістан аумағын штатқа айналдыруға дайындауға бағытталды, бірақ тайпа 1900 жылы өз сот жүйесін құрды. Мисурия тайпасының көпшілігі 20 ғасырдың басында шаруашылықпен айналысты. 1912 жылы олардың жерінде мұнай табылуынан кейін АҚШ үкіметі тайпаның көптеген мүшелерін өз жерлерінен кетуге мәжбүр етті.

21 ғасыр

Бүгінде миссури халқы Ото-Миссурия үндістер тайпасының бір бөлігі болып табылады. Олар әр шілде айында Ото-Миссурия лагерін ұйымдастырады және Оклахома штатының Ред-Рок қаласындағы Ото-Миссурия мәдени орталығында әлеуметтік билер мен салтанаттар өткізеді.

Халық саны

Этнограф Джеймс Мунидің мәліметінше, 1702 жылы тайпаның саны шамамен 200 отбасыны құрады; 1780 жылы – 1000 адам; 1805 жылы – 300 адам; 1829 жылы 80 адам, олар Отое тайпасымен бірге тұрған кезде; ал 1910 жылы – 13 адам. Одан кейін олардың саны Отое тайпасының санымен біріктірілді.