Норберт О. Шедлер: Философ, ізденуші және рухани жол іздеуші.

Кіріспе

Американдық ғалым (1933–2019)

Норберт О. Шедлер (30 наурыз 1933 – 26 мамыр 2019) – Орталық Арканзас университетінің философия ғылымының еңбегі сіңген құрметті профессоры және Құрметті колледждің негізін қалаушы директоры.

Білім

Шедлер 1955 жылы Миссури штатының Клейтон қаласындағы Конкордия семинариясынан классика мамандығы бойынша «Бакалавр» дәрежесін алды. Сол кезде Конкордия семинариясы теологиялық дағдарысқа тап болып, релятивизмге, ғылымға және секуляризмге қарсы тұрып жатқан. Дегенмен, Шедлер бірнеше жас профессорлармен олардың үйлерінде кездесіп, осы идеялар, әсіресе «жоғары сын» деп аталатын түсінік туралы әңгімелесті, ол Киелі кітапты басқа кез келген мәтін сияқты қарастыруды ұсынды. Конкордияның студенттік кітап дүкені Шедлердің, қызметкер ретінде, оларға оқымауға тыйым салынған кітаптарға тапсырыс беруінің арқасында кампуста либералды орталыққа айналды. Факультет бұл туралы білген соң, кітап дүкенді студенттерден алып қойды. 1955 жылдан бастап Шедлер Конкордияның студенті Боб Смитпен бірге Сент-Луистегі Вашингтон университетінің сабақтарына қатысты. Ол «Этика» курсына жазылды, бұл шіркеуден тыс алған алғашқы курсы болды. Шедлер атеист профессорды керемет адам деп тапты. Ол Мартин Бубердің еңбектерін оқып, Құдай – үрдіс екеніне, адамдармен әңгімелесетініне көз жеткізді: «Құдай ойынан қайтып, өкінді» (Шығу 32:14). «Әрине, бұл мен білгеннің бәріне қайшы келеді. Құдайдың бәрін білуі керек қой? Құдайдың барлықбілімді екені рас па? Ал Құдай ойынан қайтты ма? Бұл дұрыс емес». 1958 жылы Шедлер Конкордия семинариясында теология магистрі дәрежесін аяқтады. Дипломдық жұмысы үшін Шедлер Альберт Уильям Леви, С. Моррис Эймс және Хьюстон Смит басшылығымен діни тілдің Витгенштейндік қорғанысын жазды. Семинариядағы білімі барысында Шедлер Вашингтондағы Вашингтон приходтық шіркеуінде викарий болып қызмет етті, бұл лауазымды Мартин Марти босатқан еді. Бұл үлкен, жоғары білімді қауым болды және Шедлер уағыздау тапсырмаларын «күшті» деп сипаттады. Кейін ол «осы жұмысқа өте жауапкершілікпен қарадым. Мен ол жердегі адамдардың өмірін білдім. Уағызды тек қызықтыру үшін ғана жазбайсың. Оны контекст бойынша жазасың, өйткені ол осы жағдайлардың бәріне енгізілген, осы жандардың бәріне қамқорлық жасау үшін» деді. Шедлер оқытуды ұнатты және приход мүшелері әлемдік діндер туралы әңгімелесу үшін кездесуді сұрады. Солардың бірі: «Христиан діні неліктен басқа діндерден жоғары?» - деп сұрады, бұл сұрақ соңғы сабаққа қалдырылды. Бұл сабақ туралы мақала The Washington Post газетінде жарияланды, ол жергілікті қоғамның назарын аударды. Шедлер Post газетінің баяндамасы туралы ештеңе білмеді, ал курстың соңғы кешінде шафран шапан киген жеті буддалық монах шіркеудің сынып бөлмесіне кірді. Шедлер қорғаныштан бастап, олар айтқан нәрселерге қызығуға дейін, соңында оларға ұқсай алмағанына өкінді: «Өкініш – қызықты эмоция, себебі ол тілек пен жоққа шығаруды біріктіреді. Өкініш – бұл: «Мен келесі өмірде сендерге ұқсағым келеді» деген пікір. Бірақ бұл көбінесе біздің мәдениетімізге байланысты мүмкін емес». Christ Church шіркеуінің жасөспірімдермен жұмыстарында ол болашақта әйелі болатын Кэрол Скилспен танысты. Скилс, Майамидегі Норман мен Бетти Скилстің қызы және журналист, оны Сент-Луиске ертіп, ағылшын тілінен сабақ беруге жұмысқа орналасты. Олардың үш баласы бар: Карен, Рут-Энн және Дэвид. 1959 жылы Шедлер «Дін және өмір» журналында жарияланған Принстон университетінің жаңа және таңдамалы Дін және философия Ph.D. бағдарламасына түсті. Шедлер тіл философы болуды жоспарлаған, ол Альфред Норт Уайтхедті, феноменологияны және экзистенциализмді ұнатқан. Пауль Тиллихтың корреляция әдісі оның ойлауына үлкен әсер етті. Шедлер диссертациясын діни ғалым Джордж Ф. Томас басшылығымен Остин Фаррер мен Иан Рамзидің әдісі бойынша жазды, сол кезде факультеттің көп бөлігі мәтіндерді түсіндіруге идеялар тарихы көзқарасы тән болды. Диссертациясын аяқтаған кезде Шедлер Филадельфия маңындағы Челтенхэмдегі Пилгрим лютеран шіркеуінің приходтық қызметіне шақыруды қабылдады. «Принстоннан шыққан соң, Филадельфиядан тыс жердегі бір шіркеуге бардым. Мен мұны шіркеу анасы мені тәрбиелегендіктен және оған қарыздар екенімді сезінгендіктен жасағым келді. Мен жас ерлер мен қыздарға Дарвин мен Фрейдті, лингвистикалық философияны, экзистенциализмді және тағы басқаларды кездестіргенде туындаған сұрақтарды шешуге көмектесетін шіркеумен байланысты мектепте сабақ бергім келді». Шедлер ғибадат қызметтерін жүргізді, сонымен қатар заңгерлер, психиатрлар, дәрігерлер және бухгалтерлер сияқты барлық саладан кеңесшілерді шақыру сияқты тәжірибелік әрекеттерді жасады, бұл приход мүшелеріне өмірін жақсартуға көмектесті. Ол ғибадатханада театрлық қойылымдарды, сондай-ақ діни пьесаларды ұйымдастырды.

Schedler received a B. A. in Classics from Concordia Seminary in Clayton, Missouri, in 1955. Concordia Seminary in those days was in deep theological turmoil, on the defensive against relativism, science, and secularism. Still, Schedler met with several young members of the faculty in their homes, where they talked about these ideas, especially the notion of "higher criticism", treating the Bible like any other text. Concordia's student bookstore became a liberal site on campus as Schedler, an employee, ordered books they were told not to read. The faculty eventually became aware of this, and took the bookstore over from the students. With fellow Concordia student Bob Smith, Schedler ventured into the classes at nearby secular Washington University in St. Louis beginning in 1955. He enrolled in a course called 'Ethics', the first course he took that was not taught by the church. Schedler found the atheist professor a marvelous human being. He read works by Martin Buber and became convinced that God was a process, entering into conversations with human beings: "And God changed his mind and repented" (Exodus 32:14). "And of course, that's a violation of everything I had ever learned. I mean, God's all knowing, right? God's omniscient, right? And God changed his mind? That can't be right." Schedler completed his Masters of Divinity in Theology at Concordia Seminary in 1958. For his thesis, Schedler wrote a Wittgensteinian defense of religious language under the supervision of Albert William Levi, S. Morris Eames, and Huston Smith. As part of his seminary training, Schedler served as a vicar at Christ Church, Washington Parish, in Washington, D. C., a position vacated by Martin Marty. This was a large, highly educated congregation, and Schedler described his preaching assignments as "stressful." He said later that he "took the job very seriously. I knew the stories of the people in the pews. You don't just write a sermon to titillate. You write it contextually because it is embedded in all of these sites, to care for all of these souls." Schedler loved teaching, and parishioners asked to get together and talk about world religions. One of them asked, "Why is Christianity superior to other religions?" a question Schedler reserved for the last class. A story on the class appeared in The Washington Post, which attracted the attention of the local community. Schedler knew nothing of the Post report, and on the last evening of the course, seven Buddhist monks in saffron robes walked into the church classroom. Schedler went through a whole assortment of feelings, from defensiveness to embarrassment to attraction to what they were saying, finally regretting that he could not be like them: "Regret is an interesting emotion, combining as it does both wish and denial. Regret is about affirmation: 'I wish in my next life to be like you.' But this is so often impossible because of the way we are enculturated." While managing Christ Church parish youth events he met the woman who would eventually become his wife, Carol Skeels. Skeels, the daughter of Norman and Betty Skeels of Miami and a journalist, followed him back to St. Louis and took a job teaching English. They have three children: Karen, Ruth Anne, and David. In 1959, Schedler enrolled at Princeton University after seeing the school's announcement of a new and selective Religion and Philosophy Ph. D. program in the journal Religion and Life. Schedler intended to become a language philosopher, and he was enamored of Alfred North Whitehead, phenomenology, and existentialism. Paul Tillich's method of correlation became the major influence on his thinking. Schedler wrote his dissertation on the method of Austin Farrer and Ian Ramsey under religious scholar George F. Thomas at a time when the history of ideas approach to interpretation of texts characterized most of the faculty. While completing his thesis, Schedler accepted a call to ministry in the parish of Pilgrim Lutheran Church, Cheltenham, in the Philadelphia suburbs. "Once I was out of Princeton, I went into a parish right outside of Philadelphia. And I wanted to do that because mother church educated me and I felt I owed her. I wanted to teach in a church related school where I could help young men and young women deal with the questions that I'm sure were coming up when they confronted Darwin and Freud and linguistic philosophy, and existentialism and all that." Schedler led worship services, but also did experimental things like bringing in advisors from all walks of life — lawyers, psychiatrists, doctors, and accountants — to help parishioners better negotiate their lives. He mounted theater performances in the chancel and also religious plays.

Оқушылармен кездесу және ОАУ-ға келу

Пенсильваниядағы өзінің шіркеуінде бір жыл қызмет еткеннен кейін және Принстон университетінде докторлық диссертациясын аяқтамас бұрын Шедлер Индиана штатының Форт-Уэйн қаласындағы Конкордия аға колледжінде оқыту ұсынысын қабылдады. Ол 1963 жылдан 1967 жылға дейін доцент, ал 1968 жылдан 1969 жылға дейін философия кафедрасының меңгерушісі болды. Оның студенттері Платон мен Ницшені түпнұсқа тілдерінде оқыды. Алпыс студент докторлық диссертациясын қорғап, бірнешеуі колледж президенттері, теологтар, профессорлар және философтар болды. Мұнда да оны еретикалық ой-пікірлерді таратуда айыптады. Мекеменің консервативті оқытушылары мен әкімшілігі ғылыми тәжірибені либерализациялау туралы алаңдады. "Мен шіркеуде сөз сөйлеу үшін тұрдым, - деп есіне алды ол, - және сол күні менің мәтінім Фридрих Ницше туралы болатын, ал мәтін мынадай болды: «Бейнелей алмайтын Құдайға сенбеймін». Мен Құдайдың қандай тұлға екені және Құдай бізбен қалай қарым-қатынас жасайды, егер біз дұға ететін болсақ, Құдайды Ыбырайым сияқты басқаша әрекет етуге көндіру мүмкіндігі бар екені туралы уағыз айта бастадым». Сөзден кейін дін факультетінің қызметкерлері президентке және қамқорлар кеңесіне жүгініп, оны жұмыстан босатуды сұрады. Бұл оқиға Шедлерді мектептегі қызметін жалғастыруына күмән келтірді: «Мен өзімнің дұрыс емес жерде екенімді көбірек сезіндім». 1967 жылы ол диссертациялық зерттеулеріне оралып, диссертациясын аяқтады. Кейін мектеп Семинекс дауларына байланысты жабылды, өйткені Миссури Синодының басшылығы Киелі кітапты түсіндіру үшін тарихи-сын тұрғысынан әдістерді қолданған немесе басқа жазбалардан гөрі Ізгі хабардың маңыздылығын баса көрсеткен профессорлардан сұрақтар қоюды бастады. 1967 жылы Шедлер Пердью университетінің философия факультетінде қонақ доцент болып жұмыс істеді, Кальвин Шрагты алмастырды. Ол бакалавриат және магистратура студенттеріне, соның ішінде қазіргі заманғы этика бойынша курстар оқыды және бір жылдан кейін Пердью университетінің Форт-Уэйн филиалында тұрақты жұмысқа орналасты. 1969 жылы философия факультетінің меңгерушісі болды және Адамды зерттеу орталығымен жұмыс істеді. 1973 жылы Шедлер профессорлық атаққа ие болды. Ол әйелдер және ерлер зерттеулерінен курстар ашты және неке, қоршаған орта және адамның жыныстық қатынасы сияқты тақырыптар бойынша сабақ берді. Дегенмен, ол бір нәрсе жетіспей жатқанын сезінді. 1975-1976 оқу жылында Калифорния университетінде (Беркли) және Стэнфорд университетінде этикалық теориялардың қоршаған ортаға тигізетін әсерін зерттеу үшін қонақ ғылыми қызметкер ретінде жұмыс істегенде ол тұйыққа тірелді. Шедлер былай деді: «Мен бір төбенің бетінде отырдым, төмен қарасам Сан-Франциско шығанағын көрдім. Менің көзім екі тас жолға түсті, әрқайсысы 12 жолақты және осы адамдардың бәрі. Мен Пурдьюге 20-30 профессорлық-оқытушылар құрамымен, 30 000 студентпен және барлық қиындықтарымен қайта баруды қалаймын ба, әлде «жетілмеген елге», студенттермен көп уақыт өткізе алатын, балаларымды өсіре алатын және осындай қысымға ұшырамайтын кішкентай университеттерге баруды қалаймын ба деп ойладым». Оның бұл алаңдаулары, ең алдымен, оның жүргізіп жатқан зерттеулерінен туындады. Шедлер Индиана, Огайо және Иллинойс штаттарындағы өзендерді сумен жабдықтау мәселесіне байланысты туындаған этикалық құндылықтар туралы PBS радио сценарийінің бір бөлігін жазды және 1975 жылы «Біздің ертеңгі күнімізді жою: Экологиялық дағдарысқа философиялық шолу» атты кеңінен антологияға енген эссесін жариялады. Шедлер сұхбатында былай деді: «Біздің мәселеміз – әлемді бір үлкен Лос-Анджелес сияқты етуге қарайғысыздай сырғу. Тарихты қозғаушы күштер біздің түсінігімізден тыс және олар жылдам қозғалады, Жерге радио арқылы хабарласқан сынақ ұшқышы сияқты: «Мен адасып қалдым, бірақ рекордтық уақытқа жеттім». Көптеген адамдар айналасында болып жатқан жайттарға қатысты осындай сезімде». Ол сонымен қатар Э.Ф. Шумахердің «Small is Beautiful: Economics as If People Mattered» атты эсселер жинағында бейнеленген өмірдің мағыналық, бетпе-бет масштабқа тартылды. Шедлер Орталық Арканзас университетінде оқытушылық қызметке үміттенді, Конвей қаласында орналасқан шағын университет және Философия факультетінің меңгерушісі болды (1976-1985). «Менің ойымша, демократияны шағын қауымдастықтарда жүзеге асыруға болады, онда адамдар өз тағдырларын өздері бақылай алады», - деді ол Арканзас газетіне берген сұхбатында.

After a year beginning in his Pennsylvania parish, and before finishing his Princeton Ph. D., Schedler accepted an offer to teach at Concordia Senior College in Fort Wayne, Indiana, where he was an associate professor from 1963 to 1967 and chair of the Department of Philosophy from 1968 to 1969. His students read Plato and Nietzsche in their original languages. Sixty went on to complete doctorates, and several became presidents of colleges, theologians, professors, and philosophers. Accusations of heretical thought dogged him here as well. Conservative teachers and administrators at the school were concerned about liberalizing scholarly practices. "I got up to give a talk in the chapel," he recalled, "and said that my text for that day was going to be on Frederich Nietzsche, and the text was 'I can't believe a God who couldn't dance.' And I proceeded to give a sermon on how God is a person and God interacts with us, and if we pray there's the possibility that we could convince God to do otherwise as Abraham had done." Following the talk, members of the Religion Department appealed to the president and board of trustees, asking that he be fired. The incident led Schedler to question his continued service to the school: "I could see more and more that I was in the wrong place." He returned to his dissertation research, completing his thesis in 1967. The school later closed in the Seminex controversy as Missouri Synod leadership began questioning professors who used historical critical methods for biblical interpretation or stressed the importance of the Gospel over other scripture. In 1967, Schedler became a Visiting Associate Professor in the Department of Philosophy at Purdue University, replacing Calvin Schrag. He taught undergraduate and graduate classes, including courses on contemporary ethics, and after one year secured a full time appointment at Purdue University Fort Wayne branch. He became chair of the Department of Philosophy in 1969, and worked with the Center for Studies of the Person. Schedler rose to full professor rank in 1973. He inaugurated a course in women's studies and another in men's studies, and taught about themes like the future of marriage, the environment, and human sexuality. Still, he felt something was lacking. He reached an impasse while serving as a Visiting Research Associate studying the environmental impact of ethical theories at the University of California, Berkeley and Stanford University in the 1975 1976 academic year. Relates Schedler, "I was sitting on the side of a hill, and I could look down and see the San Francisco Bay. My eyes went over two interstates, each of which had 12 lanes and all these people. I was thinking, do I want to go back to Purdue with twenty something faculty, 30,000 students, and all the hassles of that, or do I want to go to an 'underdeveloped country,' to a small university where I can spend a lot of time with students, raise my kids, and not be under that kind of pressure." His concerns stemmed, in no small measure, from the research he was doing. Schedler had written part of a PBS radio script on the ethical values implied by controversies surrounding the channelization of rivers in Indiana, Ohio, and Illinois, and in 1975, published a now widely anthologized essay "Our Destruction of Tomorrow: A Philosophical Reflection on the Ecological Crisis." Said Schedler in an interview, "Our problem is the seeming inevitable slide toward making the world into one huge Los Angeles. The forces that move history are beyond our ken and they are moving rapidly, like the test pilot who radioed back to earth, 'I'm lost, but I'm making record time.' So many people feel like this about what is going on around them." He also was drawn to the meaning centered, face to face scale of life portrayed in E. F. Schumacher's essay collection Small is Beautiful: Economics as If People Mattered. Schedler applied to teach at the University of Central Arkansas, a small university nestled in the town of Conway, and became the head of the Department of Philosophy (1976 1985). "I think participatory democracy can best be realized in small communities, where people still have control over their destiny," he said in an Arkansas Gazette interview.

UCA Honors College-тің пайда болуы мен дамуы

Шедлер студенттерін және жаңа лауазымын дереу қабылдады. 1978 жылы ол былай деді: "Мен Арканзас студенттерінің білімге деген ынтасын және олардың қызу еңбек етуге дайындығын ерекше бағалаймын. Оларды кез келген студентім сияқты қабілетті деп санаймын. Олар әлі елдің басқа аймандарының студенттеріне тән жалпы бейжайлыққа және шаршаңқылыққа берілмеген." 1981 жылы тамыздың ыстық күні президент Джефферсон Дэвис Фаррис кіші UCA әкімшілік ғимаратының сыртындағы үлкен емен астындағы бетон орындыққа Шедлермен бірге отыруға келді. Шедлер Фарристен университеттің мұқтаж студенттерге түзету курстарын ұсына алатынын сұрады, сондай-ақ ол "өте дарынды" деп атағандарға толыққанды бағдарлама ұсына ала ма? Егер ол дарынды студенттерге университет аясында білім алудың қарқынды тәсілін ұсынатын "Құрмет колледжін" құруға мүмкіндік берсе ше? Егер ол білім беру саласында ерекше көзге түспеген штаттағы білім беруді демократияландырса ше? "Бұл әңгіменің себебі – біздің жақсы студенттеріміз үшін оқу жағдайын жақсарту және жақсы студенттерді тарту мен ұстап қалуға көмектесу еді", – деп жазды Шедлер, "әсіресе егер UCA штаттағы сапалы бакалавриат бағдарламасы ретінде танылса". Фаррис сол күні көп сөйлемеді, досының идеясын толыққанды талқылауына мүмкіндік берді, бірақ үш күннен кейін оған хат келді: "Бұл мен ұзақ уақыттан бері естіген ең жақсы идеялардың бірі. Келесі күзге дейін сондай бір колледжді құрғым келеді. Не қажет?" Шедлер мұндай Құрмет колледжін құру туралы ойлауды шамамен бір жыл бұрын бастаған. Мұндай мекеме туралы идея алғаш рет Шедлер мен тағы бір оқытушы Майкл Келли арасындағы әңгімеде пайда болды. Шедлер мен Келли профессор Филип Андерсонға, содан кейін әкімшілікке, Құрмет колледжінің құрылуы UCA-ға талантты студенттерді тартуға және ұстап қалуға, сондай-ақ университет беделін жақсартуға көмектесетінін жеткізді. Президент Фаррис, вице-президент Марвин ДеБур және деканы Роберт М. Макхесни идеяның құнды екеніне келісіп, Шедлердің ұсынысын қарастыру үшін жан-жақты зерттеу жүргізуді ұсынды. Шедлер университеттің UCA Құрмет колледжін құру туралы шақыруын қабылдады және оның алғашқы директоры болып тағайындалды. 1982 жылдың күзінде Шедлер алты жүз долларлық бастапқы қаржымен "Құрмет" бағдарламасын пилоттық жоба ретінде іске қосты. Басқа ертегі үлес қосушылардың арасында UCA факультетінің мүшелері Джеймс Бродман, Юджин Коркоран, Роберт Лоури және Хелен Филлипс болды. 1982 жылғы алғашқы қабылдауға алпыс бірінші курс студенттері кірді, олардың ACT бойынша орташа көрсеткіші 26.8 болды. 1983 жылдың жазында Құрмет кластары үшін арнайы оқу орталығы жабдықталды. Құрмет бағдарламасының педагогикалық негіздері дәстүрлі шағын гуманитарлық колледжге сіңірген. Құрмет колледжі кішкентай сыныптардың мөлшерін, оқытушы мен студенттердің жақын қарым-қатынасын, Құрмет колледжіндегі штаттық қызметкерлерді және түрлі пәндер аралық пәндерді жан-жақты зерттеуді қадір тұтты. Шедлердің Құрмет колледжінде ұсынылатын арнайы даму бағдарламасы туралы ойлары екі құжатта баяндалған: "Жанды эксперимент" және "Шақыру". Бұл құжаттар UCA колледжінің негізгі құжаттары болып табылады.

Schedler took to his students and new post immediately. In 1978 he said, "I particularly enjoy the eagerness of Arkansas students to learn and their eagerness to do hard work I find them every bit as capable as any students I have had. They have not yet succumbed to the all pervading indifference and weariness many students in other sections of the country exhibit to the so called big questions." On a hot August day in 1981 then President Jefferson Davis Farris Jr. came to rest next to Schedler on a concrete bench under a large oak tree outside UCA's Administrative Building. Schedler asked Farris if the university could offer remedial courses to students who needed them, could it not also offer a comprehensive program for what he called the "severely gifted"? What if it could start an Honors College offering talented students an intensive approach to learning within the broader university? What if it could democratize a first rate education in a state not otherwise recognized for educational excellence? "The context for the conversation was our desire to do more for our good students academically and to help recruit and keep good students," wrote Schedler, "especially if UCA was to make its mark as the quality undergraduate program in the state." Farris said little that day, letting his friend talk through the idea, but three days later he got a note: "That is one of the best ideas I've heard of in a long time. I want one of those by next fall. What do you need?" Schedler had actually begun thinking about founding an Honors College on the campus almost a year earlier. The idea for such an institution first emerged in a conversation between Schedler and Michael Kelley, another faculty member. Schedler and Kelley argued, first to fellow professor Phillip Anderson and then to administration officials, that the establishment of an Honors College might help UCA recruit and retain talented undergraduates, and improve the stature of the university as a whole. President Farris, Vice President Marvin DeBoer, and Dean Robert M. McChesney all agreed that the idea had merit, and recommended that a full study be undertaken to consider Schedler's proposal. Schedler accepted the university's invitation to create the UCA Honors College and was named its first director. Schedler initiated an Honors pilot program in the fall of 1982 with an initial appropriation of six hundred dollars. Other early contributors of time and talent included UCA faculty members James Brodman, Eugene Corcoran, Robert Lowrey, and Helen Phillips. The first recruiting class of 1982 included sixty freshmen, together comprising an average ACT score of 26.8. A special Honors Center for honors class instruction was outfitted in the summer of 1983. The Honors program derived its pedagogical underpinnings from the traditional small liberal arts college. The Honors College jealously guarded its small class sizes, intimate teacher/student relationships, a dedicated faculty with tenure in Honors, and intense studies of a variety of interdisciplinary subjects. Schedler's thoughts about the special developmental curriculum offered in the Honors College are outlined in two documents, The Lively Experiment and The Challenge. These remain the foundational documents of the UCA College.

Шәкіртақы

"Пол Тиллихтің символдар теориясы", М. Див. Конкордия семинариясының диссертациясы, 1958 жыл. "Тиллих" және "Лютер" тақырыбындағы мақалалар, "Семинариан" журналы, 1956 және 1958 жылдар. "Остин Фаррер мен Ян Рамзидің әдістемесін философиялық талдау", Ф. Д. диссертациясы, Принстон университеті, 1967 жыл. Құдай туралы сөз: Тарихи кіріспе, Конкордия жоғары колледжі, 1968 жыл. Дін философиясы: Заманауи перспективалар, Нью-Йорк: Макмиллан, 1974 жыл. "Біздің болашақтың құрылуы: Экологиялық дағдарысқа философиялық көзқарас", "Этикалық мәселелер" жинағында, Уильям Р. Дурланд және Уильям Х. Брунинг редакторында, 247-269 беттер (Пало-Альто, Калифорния: Mayfield Publishing Co., 1975). "Мені топырақтай қараушылық жасама! (Жер этикасын қорғауда)", "Небраска гуманисті", 1982 жылғы көктем. "Әдеп", "Дүниежүзілік кітап энциклопедиясы", 1989 жыл. "Ойдың денесі: "Діни гуманизм" үшін жаңа орта", "Құрметті форум" журналы, 20 том, 1 нөмір (1990 жылғы қысқы/көктемгі маусым), 17-28 беттер.

Кәсіби қоғамға мүшелік

Шедлер – Американың дін тану академиясының, Америка философиялық қауымдастығының, Арканзас философиялық қоғамының, Процесс зерттеулер орталығының, Ұлттық колледждердің құрмет кеңесінің және Дін мен экология қоғамының бұрынғы немесе қазіргі мүшесі. Шедлер Арканзас Құрмет қауымдастығының (әрі "АХА!" деп те аталады) негізін қалаушы мүшесі.