Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Ресейде туған франко-итальян дирижері және композиторы (1912–1983)
Russian born Franco Italian conductor and composer (1912–1983)
Игорь Борисович Маркевич (Игорь Борисович Маркевич, Ігор Борисович Маркевич, Ihor Borysovych Markevych; 27 шілде 1912 – 7 наурыз 1983) – Ресей империясында туған композитор және дирижер, Парижде оқып, жұмыс істеді, 1947 және 1982 жылдары сәйкесінше итальян және француз азаматтығын алды. Оған 1929 жылы Монте-Карлодағы «Рус балеті» импресариосы Серж Дягилев фортепиано концертін жазуға тапсырыс берді. Маркевич Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде Италияға қоныстанды. Соғыстан кейін ол Швейцарияға көшті және осы елден халықаралық дирижерлік карьерасын бастады. Ол екі рет үйленді және үш ұлы мен екі қызы болды.
Igor Borisovich Markevitch (Игорь Борисович Маркевич, Igor Borisovich Markevich, Ігор Борисович Маркевич, Ihor Borysovych Markevych; 27 July 1912 – 7 March 1983) was a Russian Empire born composer and conductor who studied and worked in Paris and became a naturalized Italian and French citizen in 1947 and 1982 respectively. He was commissioned in 1929 for a piano concerto by impresario Serge Diaghilev of the Ballet Russe de Monte Carlo. Markevitch settled in Italy during World War II. After the war, he moved to Switzerland. He had an international conducting career from there. He was married twice and had three sons and two daughters.
Шығу тегі
Ол Киев қаласында, Киев губерниясында, Ресей империясында (қазіргі Киев, Украина) 18 ғасырда дворян титулы алған украиндық казақ старшинасының отбасында дүниеге келді. Оның әкесінің әкесі Андрей Маркевич Ресейдің Александр II тұсында мемлекеттік хатшы, Санкт-Петербургтегі шын жеке кеңесші және Ресей музыкалық қоғамын құрылтайшыларының бірі болды. Игорь – пианист Борис Маркевич пен Зоя Похитонованың (суретші Иван Похитоновтың қызы) ұлы. 1914 жылы, оған екі жас толғанда, отбасы Парижге көшті. 1916 жылы Бірінші дүниежүзілік соғыс кезінде әкесінің денсаулығы нашарлағандықтан (кейін туберкулезден қайтыс болды) Швейцарияға қайта көшті. Француз пианині Альфред Корто баланың қабілетін таныды. 1926 жылы, 14 жасында, ол оған École Normale-де композиция және фортепианоны оқу үшін Парижге баруға кеңес берді, онда ол Кортодан фортепиано, ал Надя Буланжеден композицияны оқыды.
He was born in Kiev, Kiev Governorate, Russian Empire (today Kyiv, Ukraine) to a family of Ukrainian Cossack starshyna who were ennobled in the 18th century. His great grandfather Andrey Markevitch was a Secretary of State at the time of Alexander II of Russia, Actual Privy Councilor in St. Petersburg and co founder of the Russian Musical Society. Igor was the son of pianist Boris Markevitch and Zoia Pokhitonova (daughter of painter Ivan Pokhitonov). The family moved to Paris in 1914 when he was two years old. They moved again to Switzerland in 1916 during World War I because of his father's failing health (he later died of tuberculosis). The French pianist Alfred Cortot recognized the boy's talent. He advised him at age 14 in 1926 to go to Paris for training in both composition and piano at the École Normale, where he studied piano under Cortot and composition under Nadia Boulanger.
Мансап
Маркевич 1929 жылы хореограф-импресарио Серж Дягилев оны танып, одан фортепиано концерті тапсырыс берген кезде маңызды танымалдыққа қол жеткізді. Сонымен қатар, Дягилев оны биші және либреттошы Борис Кочномен бірлесіп балет қоюға шақырды. Лондон Таймс газетіне жазған хатында Дягилев Маркевичті «циникалық сентиментальды қарапайымдылық музыкасының даулы кезеңіне» нүкте қоятын композитор деп бағалады. Балет жобасы 19 тамыз күні 1929 жылы Дягилевтің қайтысымен аяқталды, бірақ Маркевичтің шығармаларын Schott баспасы қабылдады. 1930 жылдары ол жылына кем дегенде бір маңызды туынды жазды. Ол сол кездегі жетекші заманауи композиторлардың қатарында саналды, тіпті Игорь Стравинскийден кейін «екінші Игорь» деп аталды. Маркевич 1931 жылы Леонид Массинмен «Rébus» балетінің музыкасын, ал 1932 жылы Серж Лифармен «L'envol d'Icare» балетін жасады. Екеуі де сахнаға қойылмады, бірақ екеуі де концертте орындалды. Икардың құлауы туралы аңызға негізделген «L'envol d'Icare» шығармасын Маркевич 1938 жылы Бельгия Ұлттық оркестрін басқарып жазды, бұл шығармада ағаш және скрипкалық аспаптарда төртінші интервалдар қолданылды. (1943 жылы ол осы туындыны «Icare» деген атаумен қайта жазды, төртінші интервалдарды алып тастап, ырғақ пен оркестрлеуді жеңілдетті.) Бела Барток Маркевичті «қазіргі заманғы музыкадағы ең көрнекті тұлға» деп сипаттап, оның өзінің шығармашылығына әсер еткенін айтты. Барток естіген «L'envol d'Icare» әнінің екі фортепиано мен соққы аспаптарына арналған жеке нұсқасы, оның 2 фортепиано мен соққы аспаптарына арналған сонатасына ықпал еткен деп саналады. Маркевич соғыс жақындаған кезде композициялауын жалғастырды, бірақ 1941 жылдың қазан айында, өзінің соңғы түпнұсқа туындысын – Хенделдің тақыбына негізделген вариациялар, фуга және енвойді аяқтағаннан кейін көп ұзамай ауыр сырқатқа шалдықты. Сауыққаннан кейін, ол композициядан бас тартып, дирижерлік өнерге толыққанды берілді. Оның соңғы композициялық жобалары «L'envol d'Icare» туындысын қайта қарау және басқа композиторлардың музыкасын аранжировкалау болды. Оның Ж.С. Бахтың «Музыкалық құрбандық» (Musikalisches Opfer) туындысының нұсқасы ерекше атақты. Ол 18 жасында Корольдік Концертгебау оркестрімен дирижерлік дебютін жасады. «Rébus» балетінің голландтық премьерасын өткізгеннен кейін Маркевич Пьер Монте және Герман Шерхеннен дирижерлік өнерді оқыды. Дирижер ретінде ол француз, орыс және австриялық-неміс репертуарын, сондай-ақ ХХ ғасыр музыкасын шебер түсіндіргені үшін жоғары бағаланды. Ол Италияға қоныс аударды және Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде партизан қозғалысына қатысты. Соғыстан кейін 1947 жылы Швейцарияға көшіп, үйленді. Ол дирижерлік мансабын бүкіл әлемде жалғастырды. 1950 жылдары Париждегі Ламуро оркестрінің тұрақты дирижері болды, 1965 жылы испандық RTVE оркестрін, 1966 жылы Лондон симфониялық оркестрін басқарды, сондай-ақ Монте-Карло филармониясының тұрақты дирижері болды. 1970 жылы, шамамен 30 жыл бойы өзінің шығармаларын назардан тыс қалдырғаннан кейін, Маркевич өзінің музыкасын жиі орындауға кірісті, бұл оның баяу қайта жандануына себеп болды. Оның соңғы концерті туған жері Киевте өтті. 1983 жылдың 7 наурызында Жапония мен Ресейдегі концерттік турнеден кейін Антибте жүрек талмасынан кенеттен қайтыс болды.
Markevitch gained important recognition in 1929 when choreographer impresario Serge Diaghilev discovered him and commissioned a piano concerto from him. In addition, Diaghilev invited him to collaborate on a ballet with Boris Kochno, a dancer and librettist. In a letter to the London Times, Diaghilev hailed Markevitch as the composer who would put an end to 'a scandalous period of music of cynical sentimental simplicity'. The ballet project came to an end with Diaghilev's death on 19 August 1929, but Markevitch's compositions were accepted by the publisher Schott. He produced at least one major work per year during the 1930s. He was rated among the leading contemporary composers of the time, even to the extent of being hailed as "the second Igor", after Igor Stravinsky. Markevitch collaborated on the ballet score Rébus with Leonid Massine in 1931; and L'envol d'Icare in 1932 with Serge Lifar. Neither was staged, but both scores were performed in concert. L'envol d'Icare, based on the legend of the fall of Icarus, which Markevitch recorded in 1938 conducting the Belgian National Orchestra, was especially radical, introducing quarter tones in both woodwinds and strings. (In 1943 he revised the work under the title Icare, eliminating the quarter tones and simplifying the rhythms and orchestration.) Béla Bartók once described Markevitch as " the most striking personality in contemporary music " and claimed him as an influence on his own creative work. An independent version of L'envol d'Icare for two pianos and percussion, which Bartók heard, is believed to have influenced the latter's own Sonata for 2 Pianos and Percussion. Markevitch continued composing as war approached, but in October 1941, not long after completing his last original work, the Variations, Fugue and Envoi on a Theme of Handel for piano, he fell seriously ill. After recovering, he decided to give up the composition and focus exclusively on conducting. His last compositional projects were the revision of L'envol d'Icare and arrangements of other composers' music. His version of J. S. Bach's Musikalisches Opfer (Musical Offering) is especially notable. He had débuted as a conductor at age 18 with the Royal Concertgebouw Orchestra. After presiding at the Dutch premiere of Rébus, Markevitch had studied conducting with Pierre Monteux and Hermann Scherchen. As a conductor, he was much admired for his interpretations of the French, Russian and Austro German repertory, and of twentieth century music in general. He settled in Italy, and during the Second World War was active in the partisan movement. He married and settled in Switzerland in 1947 following the war. He pursued his conducting career worldwide. He became permanent conductor of the Orchestre Lamoureux in Paris in the 1950s, conducted the Spanish RTVE Orchestra in 1965, the London Symphony Orchestra in 1966 and was also permanent conductor of the Monte Carlo Philharmonic Orchestra. In 1970, after ignoring his own compositions for nearly 30 years, Markevitch began to conduct his own music frequently, triggering its slow revival. His last concert was in Kiev, his birthplace. He died suddenly from a heart attack in Antibes on 7 March 1983, after a concert tour in Japan and Russia.
Отбасы
Оның арғы атасының атасы – Николай Маркевич – украин тарихшысы, этнограф, композитор және ақын болған. Оның арғы атасы Андрей Маркевич белсенді, этнограф, заңгер, қайырымдылық шараларын ұйымдастырушы және музыкант болды. Оның анасының әкесі белгілі суретші Иван Похитонов (1850 – 1923) болған. Оның інісі Димитрий Маркевич көрнекті музыка зерттеушісі және виолончельші болды. Украиналық Маркевич (поляк тілінде Маркевич деп те жазылады) отбасының 300 жыл бұрын ортақ әкесі мен оның әйелінен тарағаны айтылады. Олардың ұлты поляк, украин немесе серб екені даулы, себебі әкесінің аты Орталық Еуропа халықтары арасында кең таралған. Будапештте 1936 жылғы 20 сәуірде Маркевич Кира Нижинскаяға (1914 жылғы 19 маусым – 1998 жылғы 1 қыркүйек) үйленді, ол ұлы балет бишісі Васлав Нижинский мен оның әйелі Ромола де Пульскидің қызы болған. Олар ажырасқанға дейін Васлав Маркевич (1937 жылғы 20 қаңтар – 2024 жылғы 12 қаңтар) атты ұлдары дүниеге келді. Екінш рет Маркевич 1947 жылғы 22 шілдеде Лозаннада Донна Топазия Каетаниге (1921 – 1990) үйленді, ол Сермонета герцогінің ұлы Дон Микеланджело Каетани мен оның әйелі, бұрынғы Кора Антиноридің жалғыз баласы болған. Кора Каетани Париждегі "Жансен" декоративтік фирмасының дүкенін басқарды. Олардың ұлы Олег Каетани Маркевич (1956 жылы туған) Австралиядағы Мельбурн симфониялық оркестрінің бас дирижері және көркемдік жетекшісі болды. Олардың тағы екі қызы болды: Аллегра (1950 жылы туған) және Наталия (Натали, 1951 жылы туған), сондай-ақ тағы бір ұлы – Тимоур Маркевич (1960–1962).
A great great grandfather, Mykola Markevych, was a Ukrainian historian, ethnographer, composer and poet. A great grandfather, Andriy Markevitch, was an activist, ethnographer, lawyer, philanthropist, and musician. His maternal grandfather was well known painter Ivan Pokhitonov (1850 – 1923). His brother Dimitry Markevitch became a noted musicologist and cellist. The Ukrainian Markevitch (also spelled in Polish as Markiewicz) family is believed to have originated 300 years ago from a common paternal ancestor and his wife. Their ethnicity is disputed as Polish, Ukrainian, or Serbian, as the patronymic name is widespread among central European peoples. In Budapest on 20 April 1936 Markevitch married Kyra Nijinsky (19 June 1914 – 1 September 1998), daughter of the great ballet dancer Vaslav Nijinsky and his wife Romola de Pulszky. they had a son Vaslav Markevitch (20 January 1937 – 12 January 2024 ) before they divorced. Secondly, Markevitch married in Lausanne on 22 July 1947 Donna Topazia Caetani (1921 – 1990), the only child of Don Michelangelo Caetani dei Duchi di Sermoneta and his wife, the former Cora Antinori. Cora Caetani ran the boutique of Jansen, the Paris decorating firm. Their son, Oleg Caetani Markevitch (b. 1956), became chief conductor and artistic director of the Melbourne Symphony Orchestra in Australia. They also had two daughters together: Allegra (b. 1950) and Natalia (Nathalie, b. 1951), and another son, Timour Markevitch (1960–1962).