Кіріспе

Балакумаран (5 шілде 1946 – 15 мамыр 2018) – үнді тамил жазушысы, 200-ден астам романның, 100 шақты әңгіменің авторы және 23 фильмге диалогтар мен сценарий жазған. Ол сонымен қатар "Калки", "Ананда Викатан" және "Кумдам" сияқты тамилдік журналдарға материалдар жазған. Тамил киносындағы ең танымал жұмыстарының ішінде "Наякан", "Гуна", "Бааша" және "Пудхупеттай" фильмдеріне жазған диалогтары бар.

Өмірбаян

Балакумаран 1946 жылдың 5 шілдесінде Таңжавур ауданындағы Тирукаттупалли қаласына жақын Пажамарнери ауылында дүниеге келген. Ол Камала мен Сантаға үйленген. Олардың Говри есімді қызы мен Венкатараман, немесе Сурья есімді ұлы бар. Ол Йоги Рамсурат Кумардың шәкірті болды. Балакумаран 2018 жылдың 15 мамырында 71 жасында ұзаққа созылған аурудан кейін жеке клиникада қайтыс болды. Бала кезінде анасы, тамил тілінің ғалымы және санскритте "Сиромани" дәрежесіне ие болған анасының үлкен әсеріне ішкі түрі. Ол Саңгам поэзиясының және басқа да көне әдебиеттердің тармақтарын қолданып, оның эмоциялық құлдырау кезеңдерінде оны жігерлендірді. Бұл оның тамил әдебиетіне деген терең қызығушылығын тудырды, нәтижесінде әдебиет оның өміріне айналды. Орташа үлгерімге, әсіресе математикаға байланысты әкесімен қарым-қатынасы нашар болғанына қарамастан, ол анасының қолдауымен әдебиетке деген терең қызығушылығын жалғастырды. Уэсли орта мектебін бітіргеннен кейін, ол Ченнаидегі TAFE трактор компаниясына, кез келген орта таптың жасы сияқты жұмысқа орналасты. Бірақ, әдебиетке деген құштарлығынан кейін трактор компаниясындағы стенограф қызметінен бас тартып, алдымен өлеңдермен айналысып, біртіндеп әңгімелер мен романдарға көшті. Оның алғашқы әңгімелері "ka ca da ta pa Ra" атты әдеби журналда жарияланды, сонымен қатар ол KaChaTaThaPaRa журналының негізін қалаушы мүшесі болды – модернистік әдебиетте жаңа жолдар ашу миссиясымен құрылған, өзін-өзі белсенді әдеби журнал. Балакумаранның алғашқы романы – "Mercury Pookaal" "Saavi" журналында, ал екіншісі – "Irumbu Kuthirai" ("Темір жылқы") "Kalki" журналында жарияланды.

Әдеби стиль және тақырыптар

Балакумаранның шығармалары көбінесе әйелге деген терең сезімталдыққа негізделген. Оның әңгімелерінде әйелдер тек жыныстық белгісімен сипатталатын жапсарған суреттер емес, толыққанды саналы тұлғалар еді, олардың денелері, армандары, құштарлықтары, тілектері және көңілсіздіктері болған. Әйелдердің өмір сүруін "құптау" оған өз шығармаларындағы әйел кейіпкерлерімен жаны жақындық сезінген, адал оқырмандардың бірнеше буынын сыйлады. Ол сұхбатында, Ченнайдағы алғашқы күндерінде осындай адамдардың арасында өмір сүргенін айтты. Бұл оны оларды жақсы көруге ынталандырды. Балакумаран кітап жазғанда кейіпкерлерді өзі сезіну әдетіне ие болған. Мысалы, "Удайяр" романы үшін Раджа Раджа Чолан барып қайтқан жерлерге саяхат жасап, романға жақындық әкелді. Сондай-ақ, ол "Ирумбу Кутирай" (Темір ат) романы үшін жүк көліктерімен ұзақ қашықтыққа сапар шекті. "Таймс оф Индия" газетіне берген сұхбатында ол Калки Кришнамуртидің "Поннийин Селван" романын оқығаннан кейін, Чолалар туралы ойдан шығарылған әңгіме жазудың қажеттігіне қызықты, өйткені факттерді жазуға жеткілікті материал болған. "Калкидің Раджа Раджа Чоласы басқа адам еді. Ол әлі патша болған жоқ. Тханджай храмы тіпті көзге де көрінбеді. Мен Таңжавур ауданына барып, Панчаван Мадевиге арналған Паллипадайға бардым. Ол ануккияр еді, бұл патшайымдар мен қарындастардан бөлек санаттағы әйел. Ол Раджа Раджа Чола I-нің досы болды. Суреттерге қарасаңыз, әр бет-әлпет ерекше. Оны жасаған адам нағыз жүздермен жұмыс істеген. Мен "Гангаиконда Чожан" романы үшін де көп зерттеу жүргіздім. Бірақ мен сол жерлерге турист ретінде барып, осы жұмысты істеп жатқанымды сезіндім. "Удайяр" романының алты бөлімі маған жазушы ретінде қанағат әкелді."