Калифорнияның 70-ші тас жолы және Фетер өзенінің көрікті жолы

Кіріспе

Калифорниядағы тас жол, бұрын 70-ші бағыт ретінде таңбаланған.

Жарбо ойысынан өткеннен кейін SR 70 Солтүстік Қауырсын өзенінің каньонына түседі және онымен Куинсиге жуықтай жетеді, көбінесе Қауырсын теміржол бағытынан қарсы бетте. Бұл екі көлік арнасының өзенді және бір-бірін кесіп өтетін екі жерге алып келеді. Біріншісі – Пулга көпірі, төменгі теміржол арқалық көпірінің үстінен өтетін аркалы көпір. Одан кейін каньондағы тау жыныстарынан өтетін үш туннель орналасқан. Каньон арқылы және Солтүстік Қауырсын өзенінің Шығыс саласымен қалыптасқан SR 70 Пакстон маңында 89-шы мемлекеттік тас жолымен қиылысады. 70 және 89 бағыттары сол жерден оңтүстік-шығысқа қарай бірігіп өтеді, онда Шығыс саласы Индиан және Испан салаларына бөлінеді. Алайда, Caltrans бұл бағытты осылай ресми түрде белгілемеген. Бұл маршруттың барлығы Калифорния тас жолдары және жылдам бағыттар жүйесінің бөлігі, бірақ көбінесе екі жолақты. SR 70, SR 149-дан оңтүстікке қарай Ұлттық тас жолдар жүйесінің бөлігі болып табылады – бұл елдің экономикасы, қорғанысы және көшкілдігі үшін маңызды саналатын тас жолдар желісі. SR 70-тің барлық бөлігі Фетер өзенінің көркіне толы жолы, сондай-ақ Ұлттық орманды көркіне толы жолы деп тағайындалған.

Жолдар

Джеймс Бекворт 1851 жылы Бекворт асуы арқылы Бекворт жолын ашты, ол Калифорния жолының бұрынғы Доннер асуынан Сьерра-Невада тауларын төменгі биіктікте кесіп өтті. Бұл жол Рено қаласынан Калифорния жолының Трюки тармағынан бөлініп, қазіргі SR 70 тас жолымен Квинсиге дейін созылды, бірақ Федер өзенінің шатқалы арқылы өтіп, Бидуэллдің бекетіне дейін жоталар бойымен Оровиль-Квинси тас жолымен жалғасты. 1855 жылдың 23 шілдесінде Квинси мен Испан ранчосы арасындағы вагон жолын салу үшін компания құрылды, ол Квинсиден батысқа қарай Испан ранчосына дейінгі ескі жолды айналып өтіп, қараша айында жол ақысын жинауды бастады. Тағы бір ақылы жол – Пионер вагон жолы 1856 және 1857 жылдары салынды, ол оңтүстік-батысқа қарай Букиге (Бутт округінің шекарасына жақын) дейін жақсарту жұмыстарын жалғастырды. 1866 жылғы заң Плумас округіне Квинсиден Беквортқа дейінгі бөлігін жақсартуға рұқсат берді. Округ Бекворттан шығысқа қарайғы жолды да жақсартты, ол Ред Кловер вагон жолының бөлігі болды, бұл жол Геннесиден басталып 1870 жылдары аяқталды. Батыс Тынық мұхиты темір жолы 1909 жылы Калифорнияға негізгі желісін салды. Бұл жол Квинсидің шығысында ескі Бекворт жолымен, ал батысқа қарай Федер өзенінің шатқалы арқылы Оровилл мен Мэрисвиллге жетті. Темір жол құрылысы кезінде Юта құрылыс компаниясы құрылысқа көмектесу үшін шатқал арқылы топырақ жол жасады, ал 1911 жылы азаматтар Плумас округінің жолдар қауымдастығын құрды, олар Оровилл мен Квинси арасында жыл бойы қолданылатын маршрутты жақсарту және құруға ұмтылды (жоталар арқылы жүретін қазіргі жол әр қыста кем дегенде төрт айға жабылатын). Штаттың сайлаушылары 1910 жылы бекіткен алғашқы мемлекеттік тас жол облигацияларының мәселесіне Оровилл мен Квинсиді байланыстыратын 30-шы маршрут кірді. Плумас округінің геодезисі Артур В. Кедди 1913 жылы Калифорния тас жолы комиссиясы үшін Федер өзенінің шатқалы бағытын зерттеді, бірақ 1916 жылы штат қазіргі жота жолын жақсартуды жоспарлап отырғанын хабарлады. Көптеген талқылардан кейін, штаттық заң шығарушы жол комитеті 1919 жылғы түзетуде үшінші облигацияны бекітуге қатысты мәлімдеме жасады, онда бұл маршрут Федер өзенін бойлай өтетіні айтылды; оны 30-шы маршрут ретінде сақтап қалмай, тас жол комиссиясы атауын қысқа Ричвэйл-Оровилл (қазір SR 162) 21-ші маршрутының жалғасы ретінде өзгертті, ол да алғашқы облигация мәселесінің бір бөлігі болды.

James Beckwourth opened the Beckwourth Trail over Beckwourth Pass in 1851, crossing the Sierra Nevada at a lower elevation than the existing Donner Pass route of the California Trail. This split from the Truckee Route of the California Trail near Reno and roughly followed the present SR 70 to Quincy, but, rather than passing through the Feather River Canyon, it followed Oroville Quincy Highway along ridges to Bidwell's Bar. A company was incorporated on July 23, 1855, to build the Quincy and Spanish Ranch Wagon Road, which bypassed the older trail from Quincy west to Spanish Ranch and began collecting tolls in November. The Pioneer Wagon Road, another toll road, was built in 1856 and 1857, continuing the improvements southwest to Buckeye (just before the Butte County line). An 1866 law authorized Plumas County to improve the portion from Quincy east to Beckwourth. The county also improved the road east from Beckwourth over the pass as part of the Red Clover Wagon Road, which began at Genesee and was completed in the 1870s. The Western Pacific Railroad completed its main line into California in 1909. This followed the old Beckwourth Trail east of Quincy, but to the west it reached Oroville and Marysville via the Feather River Canyon. While building the railroad, the Utah Construction Company had created a dirt road through the canyon to assist with construction; citizens created the Plumas County Road Association in 1911 to push for improvements to this roadway and creation of a year round route between Oroville and Quincy (the existing route over the ridges was closed for at least four months each winter). The first state highway bond issue, passed by the state's voters in 1910, included a Route 30 connecting Oroville with Quincy. Plumas County surveyor Arthur W. Keddie surveyed the Feather River Canyon route for the California Highway Commission in 1913, but the state announced in 1916 that the existing ridge route would be improved. After much debate, the state legislative road committee included the statement that this route would follow the Feather River in the 1919 amendment authorizing a third bond issue; instead of keeping it as Route 30, the Highway Commission changed the designation to an extension of the short Richvale Oroville (now SR 162) Route 21, which was also part of the first bond issue.

Қазіргі заманғы бағыт

Құрылыс 1928 жылғы 1 шілдеде басталды, оңай бөліктерді сотталғандар еңбегімен, ал қалған бөліктерін, сондай-ақ көпірлер мен туннельдерді мердігерлер салды, бірақ Ұлы депрессия салдарынан құрылыс баяулады. Ең қиын бөлігі, Креста мен Рок-Крик аралығында, Арч-Рок, Гризли-Дом және Элефант-Буттеде үш туннель салу қажет болды; алғашқы екеуінде геодезистер тік гранитті беткейлерде арқанға ілініп жұмыс істеуге мәжбүр болды, ал тас көшкіндері бірнеше рет кешіктіруге себеп болды. Комиссия 1937 жылғы 14 тамызда Grizzly Dome-де, жолдың ортасында өткен салтанатты шарада жолды пайдалануға берді. Құрылысқа жұмсалған қаржы 8,15 миллион долларды құрады, бұл 78 миль (126 км) жаңа жолға сай келеді. Квинсиден 29-шы бағытқа (қазіргі АҚШ 395) дейінгі ескі жолдың қалған бөлігі, Бекворт асуының шығысында 1931 жылы 21-ші бағыттың жалғасы ретінде мемлекеттік тас жолдар жүйесіне қосылды және 1936 жылға дейін асфальтталды. Вудлендтен Оровиллге дейінгі 87-ші бағыт және Оровиллден Бекворт асуының шығысына дейінгі 21-ші бағыт 1934 жылы жаңа 24-ші мемлекеттік бағытқа біріктірілді; 24-ші мемлекеттік бағыт 1937 жылдың соңына қарай Вудлендтен Оуклендке дейін оңтүстік-батысқа қарай кеңейтілді.

АҚШ 40 магистралі

1954 жылы 24-ші штаттық трассаның бастапқы бөлігі АҚШ-тың 40-шы балама маршрутымен алмастырылды, ол Вудлендтен Дэвиске дейін 99W АҚШ тас жолымен оңтүстікке қарай және 395-ші АҚШ тас жолымен оңтүстік-шығысқа қарай Невада штатының Рино қаласына дейін созылды, онда ол екі басында АҚШ-тың 40-шы тас жолымен қосылды. Мэрисвилльден оңтүстікке Сакраментоға тікелей бағыт 1949 жылы 232-ші маршрут ретінде штаттық тас жолдар жүйесіне қосылды, кейіннен ол қайта бағытталған 24-ші штаттық трассаның бөлігі болды. АҚШ 40 баламалы атауы қысқа ғана уақытқа ғана қолданылды және 1964 жылғы қайта нөмірлеу кезінде көбінесе 70-ші штаттық трассамен алмастырылды. Мэрисвилльдің оңтүстік-батысында бұрынғы АҚШ 40 баламалы трассасы 113-ші штаттық трассаға айналды, ал SR 70 бұрынғы 24-ші штаттық трассамен (232-ші маршрут) Сакраментоның солтүстігіне дейін оңтүстікке қарай жүрді, онда жаңа 99-шы штаттық трасса солтүстік-батыстан келіп, оңтүстікке қарай жалғасты. SR 70 әрқашан 99-шы штаттық трассада аяқтаса да, ол бір кезде 99-шы штаттық трассаның бойымен (Эль-Центро жолы, Бағбан тас жолы және Джиббум көшесі көпірі) Сакраментоға дейін белгіленген болатын.

Қазіргі заманғы сәйкестендірулер

Ол бастапқыда салынған кезде, Feather River тас жолы Оровильден солтүстік-шығысқа қарай қазіргі Оровиль бөгеті бульварымен (Б2 округтік жолы) Оровиль бөгеті орналасқан жерге дейін созылды, содан кейін солтүстікке және солтүстік-шығысқа қарай, солтүстік Қауырсын өзенінің жанымен, қазір Оровиль көлімен жабылған маршрут бойынша өтті. Ол солтүстікке қарай Dark Canyon Road арқылы шығып, қазіргі Jarbo Gap-те қосылды. Ескі жол суға батып кететіні болғандықтан, батыс жағында 14,8 миллион долларлық жаңа маршрут салынды, оның көп бөлігі төрт жолақты болды; Western Pacific темір жолы да жақын жерге көшірілді. Бөгеттің солтүстік-батысындағы Батыс тармағындағы Қауырсын өзені үстінен салынып, теміржол желісінен жоғары көтерілген екі қабатты Батыс тармақ көпірі 1962 жылдың 15 тамызында пайдалануға берілді. SR 70 автожолының үш бөлігі автожолға жаңартылды: SR 99-дың солтүстігінде Berry және Kempton Road-қа дейін 2010 жылдардың басында; 1950 жылдардың ортасында Marysville-ден 65-ші мемлекеттік автожолына дейін, кейін 1960 жылдардың соңы мен 2000 жылдардың соңында оңтүстікке қарай кеңейтілді; және 1960 жылдардың басында салынған Оровиль қаласының орталық бөлігі. 2008 жылы Плумас Лейк бульварымен Плумас Лейк құрылысына қосылу үшін автокөлік жолының торабы салынды, бұл бұрын Плумас Арбога жолымен бақылаусыз қиылыста қызмет көрсеткен. Бұл қиылысты жою арқылы жылдамдықтың жол бөлігі оңтүстікке қарай Feather River бульвары қиылысына дейін автожолға айналды. 2010 жылдардың басында Marysville-дің оңтүстігіндегі SR 70-тің соңғы екі жолақты бөлігі төрт жолақты автомобиль жолына дейін кеңейтілді, ал автокөлік жолының бөлігі батысқа қарай шағын East Nicolaus қаласын айналып өтеді. 2015 жылы Плумас көліндегі Feather River бульварымен торабы қозғалысқа ашылды, бұл Sacramento (SR 99 арқылы) мен Marysville арасындағы соңғы сигналдық қиылысты жойды.

Болашақ

Мэрисвилл мен Оровилл арасында SR 70 жолы төрт қатарлы жылдам бағытқа дейін кеңейтілуде, ортасында солға бұрылуға арналған қатар және әр жағында сегіз фут енді иелік жолақтары бар. Жоба 2024 жылға дейін аяқталуы күтілуде, ал SR 162 және Ист Гридили Жолы арасындағы бөлімдері қазірдің өзінде аяқталды.