Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Боливияның 25-ші президенті, боливиялық провинция
25th President of Bolivia
the Bolivian province
Хосе Мануэль Иносенсио Пандо Соларес (27 желтоқсан 1849 – 17 маусым 1917) – 1899-1904 жылдар аралығында Боливияның 25-ші президенті қызметін атқарған боливиялық әскери қызметкер және саяхатшы. Оның президенттік кезінде Боливия мен Бразилия арасындағы Акре соғысы (1899-1903) басталды.
José Manuel Inocencio Pando Solares (27 December 1849 – 17 June 1917) was a Bolivian soldier and explorer who served as the 25th President of Bolivia from 1899 to 1904. During his government, the Acre War (1899 1903) began, in which Bolivia clashed with Brazil.
Жастар және оқу
Пандо 1848 жылдың 27 желтоқсанында Лурибей қаласында дүниеге келді. Оның ата-анасы Мануэль Пандо және Петрона Соларес болды. Ол La Paz семинариялық колледжінде оқыды, содан кейін Universidad Mayor de San Andrés (UMSA) университетінде оқуын жалғастырды, онда медицинаны оқыды, бірақ саяси мансапты таңдағандықтан алтыншы курсқа жетпей оқуын тастады. Жиырма үш жасында Пандо 1871 жылдың 15 қаңтарында Мариано Мельгарехо үкіметін құлату үшін Ла-Пас халқымен бірге күресті, одан кейін Боливия армиясына қабылданды.
Pando was born in the town of Luribay on December 27, 1848. His parents were Manuel Pando and Petrona Solares. He studied at the Colegio Seminario de La Paz and continued his studies at the Universidad Mayor de San Andrés (UMSA) where he studied medicine, but only reached the sixth year before he abandoned it for a career in politics. At the age of twenty three, Pando fought alongside the people of La Paz to overthrow the government of Mariano Melgarejo on January 15, 1871, after which he was incorporated into the Bolivian Army.
Әскери мансап
Мельгарехоны құлатып, Боливия президенті Агустин Моралес 1871 жылы Пандоны жеке көмекшісі етіп тағайындады. Пандо мен Моралес арасындағы жақсы қарым-қатынас, оның армиядағы мансабын жаңа деңгейге көтеруге мүмкіндік берді. Бірақ 1872 жылдың 27 қарашасында Моралес өзінің жүрекжары және сонымен қатар лагерьдің көмекшісі Федерико Лафайе тарапынан өлтірілгенде, қайғыға батқан Пандо Боливия президентінің көмекшісі лауазымынан кетті. 1876 жылы Хиларион Даза президент Томас Фриасты қызметтен шеттетуден кейін Пандо Лурибай жеріндегі hacienda-сына зейнетке шықты. Алайда, Тынық мұхиты соғысының басталуы оны қайтадан қарулы күштерге шақырды. Тынық мұхиты соғысы кезінде Пандо Боливия армиясына үлкен үлес қосты, соғыс ортасында генерал Дазаның тапсырмасымен АҚШ-тан артиллериялық қару-жарақ әкелуге қадам жасады. Пандо 1880 жылдың 26 мамырындағы Альто-де-ла-Алианса шайқасына қатысты, онда сол қолынан ауыр жарақат алды және чилиліктерге тұтқынға түсті. Ол тұтқын ретінде Чилидің Сантьяго қаласына жеткізілді. Боливияға оралғаннан кейін Пандо 1884 жылға дейін артиллерия полкіне басшылық етті. Бүгінде бұл аймақ Ла-Пас, Бени және Пандо облыстарынан тұрады, соңғысы оның аймаққа жасаған экспедицияларының құрметіне оның тегін алып отыр. Оның аймаққа жасаған көптеген экспедициялары Мадиди, Мадре-де-Диос және Маморе өзендері маңында өтті, осы тақырыпта жиынтық зерттеулер жүргізіліп, Аргентинадағы Ла-Плата университетінде жарияланды.
After overthrowing Melgarejo, Bolivian President Agustín Morales appointed Pando as his personal aide de camp in 1871. Pando and Morales had an excellent relationship which allowed for the former's career in the army to be propelled to new heights. However, on November 27, 1872, when Morales was assassinated by his nephew and also aide de camp, Federico Lafaye, a heartbroken Pando resigned from the position of assistant to the President of Bolivia. In 1876, after Hilarión Daza's deposition of President Tomas Frías, Pando retired to private life in his Luribay hacienda. However, the outbreak of the War of the Pacific called him back to arms. During the War of the Pacific, Pando contributed to the Bolivian Army when, in the midst of the war, he took steps to bring artillery pieces from the United States, a task that General Daza had entrusted to him. Pando fought in the Battle of Alto de la Alianza on May 26, 1880, where he was seriously wounded in the left arm and taken prisoner by the Chileans. He would be taken prisoner to Santiago in Chile. Upon his return to Bolivia, Pando led an artillery regiment until 1884. Today, this territory is composed of the departments of La Paz, Beni and Pando, the latter bears his last name in honor of his expeditions there. Several of his expeditions to the region took place around the Madidi, Madre de Dios, and Mamoré rivers, collective studies were made on the subject and published by the University of La Plata, in Argentina.
Либералды партия
Ол 1884 жылы Либералдық партияға мүше болып кірді, ал 1894 жылы генерал Элиодоро Камачоны алмастырғаннан кейін партияны жетектеуді бастады. Президенттік мерзімі аяқталғанға дейін ол Боливияның Либералдық партиясын басқарды. Пандо жылдар өте келе 1874 және 1880 жылдарғы заңдардың арқасында Боливияның ең ірі жер иелерінің біріне айналды. Октавио Ла Фей және Карлос Мануэль де Вильегас сияқты бірнеше офицерлерді өзіне тартқан Пандоның әскерде көптеген жақтастары болды. Осылайша 1898-1899 жылдардағы Боливия азамат соғысы басталды. Төрт айлық шайқастан кейін ол Сегундо Крусеро шайқасында президент Фернандестің консервативтік күштерін жеңді. Пандо, Серапио Рейес Ортис және Макарио Пинилья Варгастан құралған Федералдық үкімет кеңесі құрылды, ол үкіметтің орталығын Ла-Пасқа көшірді. Кеңес Ла-Пастағы үкімет сарайының құрылысы сияқты бірқатар институционалдық реформалар мен қоғамдық жұмыстарды жүзеге асырды. 1899 жылғы Ұлттық конвенцияда Пандо президент болып сайланғанда кеңес таратылды. Боливиялықтар Акре революционерлерінен жеңіліс көріп, Пандо жеке әскер басында Акреге аттанды. Дегенмен, қазіргі зерттеулер Пандоның өлімінің табиғи себептерден болғанын көрсетеді – ол Катавидегі шаруашылығынан Ла-Пас қаласына бара жатқанда инсульт алған. Осы гипотеза бойынша, Пандо қонақ болған Жауреги отбасының мүшелері, оның денесін жолда тапқаннан кейін, өліміне кінәлі деп айыпталудан қорқып, оны тік жарға лақтырып жіберген.
He entered as a member of the Liberal Party in 1884, a party of which he started leading after replacing General Eliodoro Camacho in 1894. He was head of the Liberal Party of Bolivia until the end of his presidency. Over the years, Pando became one of the greatest landowners of Bolivia, benefiting from the laws of 1874 and 1880. Turning several officers to his cause, including Octavio La Faye and Carlos Manuel de Villegas, Pando had large following in the army. Thus, the Bolivian Civil War of 1898 1899 began. After four months of fighting, he triumphed over the conservative forces of President Fernández in the Battle of the Segundo Crucero. A Federal Government Board was created, made up of Pando, Serapio Reyes Ortiz and Macario Pinilla Vargas, which installed the seat of government in La Paz. The Board carried out some institutional reforms and public works, such as the construction of the government palace of La Paz. The Board was dissolved at the National Convention of 1899, when Pando was elected president. The Bolivians suffered setbacks at the hands of the Acrean revolutionaries, so Pando personally marched to Acre at the head of an army. Modern investigations, however, maintain that Pando's death was due to natural causes, when he suffered a stroke while he was going from his farm in Catavi to the city of La Paz. According to this hypothesis, the members of the Jáuregui family, in whose hut Pando had stayed shortly before, upon discovering the body on the road, fearing being blamed for his death, threw the body into the ravine.