Аттилио Руффини: Итальян саяхатшысы және саяси қайраткері (1924-2011)

Кіріспе

Италиялық саясаткер (1924–2011) Аттилио Руффини (31 желтоқсан 1924 – 23 маусым 2011) – итальяндық саясаткер.

Өмірбаян

1924 жылдың желтоқсан айында Мантуяда туған Аттилио Руффини алғашқы білімін туған қаласында аяқтады. Оқуын аяқтаған соң Миланға көшіп, стипендия жеңіп, Католиктік университетінің заң факультетіне түсті. Руффини Қарсылық қозғалысына белсенді қатысып, «Жасыл жалын» католик партизан бригадаларымен ынтымақтастық жасады және Ұлттық Азаттық Комитетінің (C. L. N.) мүшесі болды. 1944 жылдың күзінде Мантуялық Қара бригадалар тобы оны тұтқынға алып, Черзедегі Қара бригадалар казармасына жеткізді, онда Мантуялық католиктердің фашизмге қарсы қызметі, әсіресе католик университеті студенттерінің іс-әрекеттері бойынша алғашқы тергеулер жүргізілді. Мантуядағы Виа Пома көшесіндегі Мәжбүрлі түрмеге ауыстырылғаннан кейін, оны неміс S.S. әскерлері басып алып, Веронадағы Сан-Леонардо бекінісіне жеткізді. 1944 жылдың 13 желтоқсанында ол Италиядағы неміс S.S. әскерлерінің қолбасшысы, генерал Карл Вольф жеке басқарған соңғы тергеуден өтті. Сол жылдың 19 желтоқсанында Веронаға, S.S. Бас штабына жеткізіліп, соңында босатылды. Босатылғаннан кейін, одақтас әскерлер келгенге дейін, Мантуя қаласын азат еткен және басқарған «Иваноэ Бономи» партизан бригадасының құрамында болды. Заңгер Эннио Аванзинидің кеңсесінде сот-медициналық тәжірибесін бастады, ол бұрыннан Құрылтай жиналысының және Депутаттар палатасының мүшесі болған. Осы уақыт аралығында 1955 жылы Палермоға көшіп келгенге дейін Христиан Демократиясының провинциялық хатшысы болды, онда 1946 жылдан бері оның ағасы, кардинал Эрнесто Руффини пасторлық қызметін атқарып келді. Палермода ол Сицилия аймақтық ассамблеясының президенті Джузеппе Ла Лоджияның қызы Зина Мария Ла Лоджияға үйленді. 1963 жылға дейін заңгерлік қызметпен айналысып, сол жылы Депутаттар палатасына сайланғаннан кейін барлық кәсіби міндеттерінен бас тартты. 1963 жылдан 1987 жылға дейін IV, V, VI, VII, VIII және IX шақырылымдардың Депутаттар палатасының мүшесі болды. 1972 жылы Андреотти II үкіметінде мемлекеттік хатшы болып тағайындалды, алдымен Халыққа білім беру, содан кейін Қаржы министрлігінде қызмет етті, бұл лауазым IV Румор үкіметінде де сақталды. 1976 жылы Андреотти III үкіметінде Көлік министрі болып тағайындалды, ал келесі жылы Сауда флоты министрінің міндетін уақытша атқарды. 1977 жылы Қорғаныс министрі болып тағайындалды, бұл лауазым Андреотти IV және V үкіметтерінде де сақталды. IV Андреотти үкіметі ПКИ-дан сыртқы қолдау алған алғашқы үкімет болды: 1978 жылдың 16 наурызында Д.К. төрағасы Альдо Моро ұрланды және оның күзетшілері Римдегі Виа Фаниде өлтірілді. Осы оқиға кезінде, Қорғаныс министрі ретінде Руффини C.I.S. (Министрлер аралық қауіпсіздік комитеті) жұмысына қатысты. Ол кездегі премьер-министр Джулио Андреотти төрағалық еткен комитеттің құрамында әртүрлі министрліктердің басшылары болды, олардың арасында Руффини басқарған министрлік те бар еді. Моро ұрланған сәттен бастап Комитет ұрланған 55 күн бойы апта сайын жиналды. 1978 жылдың 10 тамызында ол премьер-министр және Ішкі істер министрі Рогнонимен бірге генерал Карло Альберто Далла Чиезаны терроризм мен ұйымдасқан қылмысқа қарсы күресті үйлестіруге тағайындау туралы жарлыққа қол қойды. Массимо Чанчимино әкесі Вито Чанчиминоға арналған кітабында Руффиниді мафиялық топтармен байланыста болды деп айыптады. Сол кітапта Вито Чанчиминоның Руффиниге 1980 жылдың 13 қаңтарында L'Ora газетінде жарияланған сұхбатқа сілтеме жасап жазған хаты ұсынылған, онда Руффини мафиямен сыбайлас жемқорлық туралы айыптауларды жоққа шығарды. Массимо Чанчимино бұрынғы полиция бастығы Джанни Де Дженнароға қарсы жала жабу айыбымен тұтқындалды, өйткені ол мафия мен саясат арасындағы қарым-қатынас туралы мәлімдеме жасаған. 1980 жылы Коссига I үкіметінде Руффини алдымен Қорғаныс министрі болып бекітілді, содан кейін 1980 жылдың сәуіріне дейін Сыртқы істер министрі болып тағайындалды. Осы кезеңде ол Еуропалық қауымдастық Кеңесінің төрағасы лауазымын атқарды. 1987 жылғы жалпы сайлауға қайта қатыспады және 1994 жылға дейін өзін кәсіби қызметіне арнады. Аттилио Руффини 2011 жылдың 23 маусымында Римде қайтыс болды.

Born in Mantua in December 1924, Attilio Ruffini completed his first studies in his hometown. After completing the first part of his schooling, he moved to Milan where, having won a scholarship, he enrolled in the Faculty of Law of the Catholic University of the Sacred Heart (then run by Father Agostino Gemelli), where he achieved in the years following the Second World War, the degree. Ruffini actively participated in the Resistance, cooperating with the partisans of the Catholic Brigades of the Green Flames and being part of the National Liberation Committee (C. L. N.). In the autumn of 1944, he was captured by a group of the Mantuan Black Brigades and led to the Barracks of the Black Brigades of Cerese, where he was subjected to the first interrogations regarding the anti fascist activity of the Mantuan Catholics and, in particular, of the Catholic university students. Transferred to the Mandatory Prison in Mantua, in Via Poma, he was then taken over by the S. S. Germans who transferred it to the Forte San Leonardo in Verona. On 13 December 1944, he was subjected to the last interrogation, conducted personally by the commander of the S. S. Germans in Italy, General Karl Wolff. On 19 December of the same year he was taken to Verona, to the General Command of the S. S. and there he was finally freed. Subsequently, until the Liberation, it was part of the partisan Brigade "Ivanoe Bonomi" who liberated and presided over the city of Mantua until the arrival of the allied troops. He began the forensic activity in Mantua at the office of the lawyer Ennio Avanzini, already a member of the Constituent Assembly and the Chamber of Deputies. In the meantime he became provincial secretary of the Christian Democracy until in 1955 he moved to Palermo, where from 1946 his uncle Cardinal Ernesto Ruffini exercised his pastoral activity. In Palermo he married Zina Maria La Loggia, daughter of Giuseppe La Loggia, then President of the Sicilian Regional Assembly. He continued to practice the profession of lawyer until 1963, the year in which, having been elected to the Chamber of Deputies, he renounced all professional duties. He was member of the Chamber of Deputies from 1963 to 1987, in the IV, V, VI, VII, VIII and IX legislature. In 1972 he served Andreotti II Government, as Undersecretary of State, first for Public Education and then for Treasury, office confirmed also in the Rumor IV government. In 1976 he was appointed Minister of Transport in the Andreotti III Government and the following year he took on the interim position as Minister of Merchant Navy. In 1977 he was appointed Minister of Defense, a position that also held in later governments Andreotti IV and V.

The IV Andreotti government was the first government to obtain external support from the PCI: on 16 March 1978 the President of the D. C. Aldo Moro was kidnapped and his escort was murdered in Via Fani, in Rome. At that time, Ruffini as Minister of Defence took part in the C. I. S. (Inter ministerial Security Committee). Chaired by the then Prime Minister Giulio Andreotti, it was composed of the heads of various Dicasteries, among which was the Dicastery chaired by Ruffini. From the moment of the Moro kidnapping, the Committee met weekly for the duration of the fifty five days of the kidnapping. On 10 August 1978, together with the Prime Minister and the Minister of Interior Rognoni, he signed the decree appointing General Carlo Alberto Dalla Chiesa to head the coordination of activities against terrorism and organized crime. Massimo Ciancimino, in the book dedicated to his father Vito Ciancimino, accused Ruffini of having been in contact with mafia circles. The same book presented a letter from Vito Ciancimino to Ruffini in reference to an interview published on L'Ora on 13 January 1980, in which Ruffini rejected the accusations of mafia connivance. Massimo Ciancimino was arrested on charges of aggravated slander against former police chief Gianni De Gennaro for the statements made by Ciancimino himself on the relationship between the mafia and politics. In the Cossiga I government, in 1980, Ruffini was first confirmed Minister of Defence and subsequently appointed Minister of Foreign Affairs until April 1980. During that same period, he held the office of current President of the Council of the European Community. He did not run again for the 1987 general election, dedicating himself again to his professional activity until 1994. Attilio Ruffini died in Rome on 23 June 2011.