Шарль Ленорман – француздық археолог, Египет және Грецияны зерттеген. Өнертанушы, саяхатшы, Шампольонмен бірге жұмыс істеген. Археология туралы ақпарат!
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Француз археологы Шарль Ленорман (1 маусым 1802, Париж – 22 қараша 1859, Афина) – француз археологы.
French archaeologist
Charles Lenormant (1 June 1802, Paris – 22 November 1859, Athens) was a French archaeologist.
Өмірбаян
Шарль лицейін және Наполеон лицейін бітіргеннен кейін заңмен айналысты, бірақ 1822–1823 жылдарғы Италия мен Сицилияға жасаған саяхаты оны құлшыныспен археолог етті. 1825 жылы ол көркем өнер жөніндегі кіші инспектор болып тағайындалды және бірнеше айдан кейін әйгілі Mme Récamier-дің немересі және асырап алған қызы Амелия Сивоктқа үйленді. Ол Италия, Бельгия және Нидерландыға сапар шекті, ал 1828 жылдың шілдесінде Жан-Франсуа Шампольонмен бірге Мысырға барды, онда сәулеттік еңбектерді зерттеуге өзін арнады. Кейін, 1829 жылдың наурыз айында, ол Морея ғылыми экспедициясының археологиялық бөлімінің директорының көмекшісі ретінде Грекия арқылы саяхаттады. Отанына оралғаннан кейін Корольдік кітапханадағы өнер туындыларының кураторы болып тағайындалды. Кафедра қазіргі заман тарихына арналған болғанымен, ол көбінесе ежелгі тарих, әсіресе грек өркениетінің бастаулары туралы лекция оқыды. 1836 жылы ол Корольдік кітапханадағы баспа кітаптарының кураторы болып тағайындалды, ал 1839 жылы Академия мүшесі болып сайланды. 1840 жылы ол Медальдар кабинетінің кураторы болды. 1841 жылы сыртқы істер министрі болған Франсуа Гизо Ленормантты Грекияға миссиямен жіберді. Шығысқа екінші сапарынан оралғаннан кейін Ленорман Сорбоннада лекцияларын жалғастырды, христиан өркениетін оның бастауларында зерттеді. Осы зерттеу оны шын мәнінде христианға айналдырды, және сол кезден бастап оның лекциялары оның терең католик сенімінің әсерін көрсетті. Ол өзінің нанымдарын Questions historiques (Париж, 1845), Associations religieuses dans la société chrétienne (Париж, 1866) және француз католик журналы Correspondant-тағы көптеген мақалаларында білдірді. Оның жазбалары оқыту еркіндігі (liberté d'enseignement) мәселесін қызу талқылауға үлкен әсер етті. 1846 жылы Сорбонна студенттері Эдгар Куине кафедрасын жабуға қатысқандығы үшін Ленормантты профессорлық қызметінен бас тартуға мәжбүр етті; содан кейін оған Корреспонденттің редакторы лауазымы берілді, ол 1855 жылы осы лауазымнан кетті. 1848 жылы ол тарихи ескерткіштер комиссиясының директоры болып тағайындалды, ал 1849 жылы Академия мүшелерінің көпшілік дауысымен Collège de France археология кафедрасына тағайындалды. Сол кезден бастап ол өзін Мысыр археологиясын оқытуға толықтай арнады. Ол ұлын ежелгі ескерткіштер туралы білімге баулу мақсатымен жасалған экспедицияда қайтыс болды. Оның қабірі Афинадағы Колонус төбесінде Карл Отфрид Мюллердің қабірінің жанында орналасқан.
After pursuing his studies at the Lycée Charlemagne and the Lycée Napoléon, he took up law, but a visit to Italy and Sicily (1822–23) made him an enthusiastic archaeologist. In 1825 he was named sub inspector of fine arts and a few months later married Amelia Syvoct, niece and adopted daughter of the celebrated Mme Récamier. He visited Italy, Belgium, and the Netherlands, and accompanied Jean François Champollion to Egypt in July 1828, where he devoted himself to the study of architectural works. Later, in March 1829, he travelled through Greece as assistant director of the archaeological department of the Morea scientific expedition. On his return he was appointed curator of the works of art in the Royal Library. Although the chair was that of modern history, he lectured chiefly on ancient history, particularly the origins of Greek civilization. In 1836 he was appointed curator of printed books in the Royal Library, and in 1839 was elected a member of the Academy. In 1840 he was made curator of the Cabinet of Medals. François Guizot, who became minister of foreign affairs in 1841, sent Lenormant on a mission to Greece. On returning from this second visit to the East, Lenormant continued his lectures at the Sorbonne, making a particular study of Christian civilization in its sources. This study made him a true Christian, and from that time his lectures bore the impression of his deep Catholic belief. He gave voice to his convictions in his Questions historiques (Paris 1845), in his work on the Associations religieuses dans la société chrétienne (Paris 1866), and in many articles in the French Catholic review Correspondant. His writings greatly influenced the much discussed question of freedom of teaching (liberté d'enseignement). In 1846, the students of the Sorbonne, in retaliation for his part in the suppression of Edgar Quinet's chair, compelled Lenormant to give up his professorship; he was then given the editorship of the Correspondent, which be resigned in 1855. In 1848 he was named director of the commission of historical monuments, and in 1849 an almost unanimous vote of the members of the Academy appointed him to the chair of archaeology in the Collège de France. From that time he devoted himself entirely to the teaching of Egyptian archaeology. He died while on an expedition undertaken for the sake of initiating his son into the knowledge of the monuments of antiquity. His grave is on the Colonus hilltop in Athens next to that of Karl Otfried Müller.