Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
19 ғасырдағы неміс скрипкашысы және композиторы Фердинанд Эрнст Виктор Карл Дэвид (; 19 маусым 1810 – 18 шілде 1873) – неміс виртуозы скрипкашы және композитор.
19th century German violinist and composer
Ferdinand Ernst Victor Carl David (; 19 June 181018 July 1873) was a German virtuoso violinist and composer.
Өмірбаян
1843 жылы Давид жаңадан құрылған Лейпциг консерваториясында скрипкадан сабақ беретін алғашқы профессор болды. Давид Мендельсонмен тығыз байланыста жұмыс істеді, соңғысының Ми минорындағы скрипкалық концертін дайындау кезінде техникалық кеңес берді. Ол 1845 жылы осы туындының тұңғыш орындаушысы болды және Клара Шуманмен бірге 1852 жылғы наурыз айында Лейпцигте Шуманның бірінші скрипкалық сонатасының ресми премьерасын өткізді. Мендельсонның күтпеген өлімінен кейін Давидке Гевандхаус оркестрінің капельмейстері лауазымы тапсырылды, ол бұл міндетті 1841–1842 және 1852–1854 жылдары атқарды. 1873 жылы 63 жасында Швейцарияның Граубюнден (Гризон) аймағындағы Клостерсқа жақын жерде балаларымен тауға серуендеп бара жатып кенеттен қайтыс болды.
Born in the same house in Hamburg where Felix Mendelssohn had been born the previous year, In 1843 David became the first professor of violin (Violinlehrer) at the newly founded Leipziger Konservatorium für Musik. David worked closely with Mendelssohn, providing technical advice during the preparation of the latter's Violin Concerto in E minor. He was also the soloist in the premiere of the work in 1845, and, with Clara Schumann, played the official premiere of Schumann's first violin sonata in Leipzig in March 1852. After Mendelssohn's sudden death, David was assigned Kapellmeister of the Gewandhaus Orchestra, a duty he fulfilled 1841–1842 and 1852–1854. He died suddenly in 1873, aged 63, while on a mountain excursion with his children, near Klosters in the Graubünden (Grisons) area of Switzerland.
Композициялар
Дәуіттің өзінің шығармалары шамамен 50 операдан тұрады. Олардың ішінде скрипка мен оркестр үшін 12 "тақырып пен вариациялар" шығармасы, бес скрипкалық концерт, струнный секстет, скрипка, фагот, кларнет, тромбон және оркестр үшін концертинолар, сондай-ақ көптеген әндер бар. Ол екі симфония мен опера ("Hans Wacht", 1852) жазған деген болжам бар, бірақ олар сақталмаған көрінеді. Дәуіттің бүгінде ең көп орындалатын шығармасы – оның тромбон мен оркестрге арналған концерті, Op. 4. Бұл шығарма әлемдегі симфониялық оркестрлерге түсетін тромбоншылар үшін міндетті түрде орындалатын туынды ретінде жиі қолданылады.
David's own compositions number about 50 opuses. They include 12 "theme and variations" pieces for violin and orchestra, five violin concertos, a string sextet, concertinos for violin, bassoon, clarinet, trombone and orchestra, and a number of lieder. Supposedly he also wrote two symphonies and an opera (Hans Wacht, 1852), but these seem not to have been preserved. David's most played piece today is his Concertino for Trombone and Orchestra, Op. 4. This piece is very often used as the obligatory piece for trombonists auditioning for symphony orchestras around the world.
Баспалар мен аранжировкалар
Дэвидтің Лейпцигтегі Breitkopf & Härtel және басқа баспагерлермен тығыз байланыстары болды, сондай-ақ Франческо Мария Верачини, Пьетро Локателли және Йохан Готтлиб Голдбергтің скрипкалық шығармаларының редакторы болып жұмыс істеді. Ол Бетховеннің толық фортепиано триоларын C. F. Peters Edition басылымына редактор болды. Ол сондай-ақ 1843 жылы жеке скрипкаға арналған Дж. С. Бахтың сонаталары мен партиталарының жинағының редакторы болды. Ол Николо Паганинидің 24 каприсін скрипка мен фортепианоға арнап аранжировкалады, бұл нұсқа 1940 жылы Паганинидің өлімінің жүз жылдығына орай Осси Ренарди мен Уолтер Роберттің каприздердің әлемдік премьералық толық жазбасын жасау үшін қолданылды. Бұл Руджио Риччидің жеке скрипкаға арналған түпнұсқалық нұсқасын алғаш рет жаздырғанына жеті жыл бұрын болды. Ренарди 1953 жылы каприздерді қайта жазғанда, ол қайтадан Дэвидтің аранжировкасын пайдаланды. Томасо Антонио Виталиге жатқызылатын Г-минор шаконы алғаш рет Дрездендегі Sächsische Landesbibliothek-тегі қолжазбадан Дэвидтің әйгілі скрипкалық әдісі Die Hohe Schule des Violinspiels (1867) басылымында жарияланды. Ол сондай-ақ Бетховеннің скрипкалық концерті үшін жиі қолданылатын каденция нұсқасын жазды, оны 1844 жылы 12 жасар Жозеф Иоахим Мендельсонның жетекшілігімен осы шығарманың қайта жаңғыру концертінде орындады.
David had close connections with Breitkopf & Härtel and other publishers in Leipzig, and also worked as editor of violin works including those of Francesco Maria Veracini, Pietro Locatelli and Johann Gottlieb Goldberg. He was editor of the complete Beethoven piano trios for C. F. Peters Edition. He was also editor of the set of J. S. Bach's Sonatas and Partitas for solo violin in 1843. He made an arrangement for violin and piano of Niccolò Paganini's 24 Caprices for Solo Violin, which was the version used for the world premiere integral recording of the Caprices, by Ossy Renardy and Walter Robert in 1940, the centenary of Paganini's death; this was seven years before Ruggiero Ricci made the first recording of the original solo violin version. When Renardy re recorded the Caprices in 1953, he again used David's arrangement. The Chaconne in G minor attributed to Tomaso Antonio Vitali was published for the first time from a manuscript in the Sächsische Landesbibliothek in Dresden in David's well renowned violin method Die Hohe Schule des Violinspiels (1867). He also wrote an often used version of the cadenza for Beethoven's violin concerto, used by 12 year old Joseph Joachim at the revival concert of this piece in 1844, under Mendelssohn.
Басқа
Уильям Стерндейл Беннетттің ұсынысымен, онымен бірге Лейпцигте жұмыс істеген Дэвидтің ұлы Пол Дэвид 1864–1908 жылдар аралығында Уппингэм мектебінің алғашқы Музыка директоры болды. 1835 жылы, Мендельсон Гевандхаус оркестрінің капельмейстері болып тағайындалған жылы, Концертмейстер лауазымына іріктеу өтті. Басқа үміткерлердің бірі – поляк виртуозы Кароль Липинский. Дәуіт пен Мендельсонның бала кезіндегі таныстығы, көп болжам бойынша, Мендельсонның Дәуітті Концертмейстер етіп таңдауына ықпал еткен.
On the recommendation of William Sterndale Bennett, with whom he had worked in Leipzig, David's son Paul David became the first Director of Music at Uppingham School from 1864–1908. In 1835, the year that Mendelssohn was assigned Kapellmeister of the Gewandhaus Orchestra, there was an audition for the Konzertmeister position. One of the other applicants was Karol Lipiński, the Polish virtuoso. Most probably, the childhood connection between David and Mendelssohn played a part in Mendelssohn choosing David as the Konzertmeister.