Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Британдық философ (1955 жылы туған)
British philosopher (born 1955)
Тимоти Уильямсон (1955 жылғы 6 тамызда туған) – британдық философ, оның негізгі зерттеу салалары философиялық логика, тіл философиясы, таным теориясы және метафизика. Ол Оксфорд университетінің бұрынғы Уайкхэм логика профессоры және Оксфордтың Нью-колледжінің мүшесі.
Timothy Williamson (born 6 August 1955) is a British philosopher whose main research interests are in philosophical logic, philosophy of language, epistemology and metaphysics. He is the former Wykeham Professor of Logic at the University of Oxford, and a fellow of New College, Oxford.
Білім және мансап
1955 жылы 6 тамызда туған Уильямсонның білімі Лейтон Парк мектебінде басталып, Хенли грамматикалық мектебінде (қазіргі Хенли колледжі) жалғасты. Содан кейін Оксфорд университетінің Баллиол колледжіне оқуға түсті. 1976 жылы математика және философия бойынша бірінші сыныптық құрметпен бакалавр дәрежесін, ал 1980 жылы "Ақиқатқа жақындау тұжырымдамасы" атты диссертациясымен философия докторы (DPhil) дәрежесін алды. Уильямсон Эдинбург университетінде логика және метафизика профессоры (1995–2000), Оксфорд университетінің Университет колледжінде философиядан оқытушы және лекциятор (1988–1994), ал Дублиннің Тринити колледжінде философиядан лекциятор (1980–1988) болды. 2000 жылы Вайкхэм профессоры қызметін атқарды және 2023 жылы зейнеткерлікке шықты, содан кейін философия бойынша аға ғылыми-зерттеу және оқыту грантын иеленді. Ол Йель, Принстон, МИТ, Мичиган университеті және Гонконг Қытай университетінде қонақ профессор болып жұмыс істеді. 2004–2005 жылдары Аристотель қоғамының президенті болды. Ол Британ академиясының (FBA), Норвегия ғылым және әдебиет академиясының, Эдинбург корольдік қоғамының (FRSE) және Америка өнер және ғылым академиясының шетелдік құрметті мүшесі. 2022 жылдан бері Università della Svizzera Italiana университетінде қонақ профессор болып табылады.
Born on 6 August 1955, Williamson's education began at Leighton Park School and continued at Henley Grammar School (now the Henley College). He then went to Balliol College, Oxford University. He graduated in 1976 with a Bachelor of Arts degree with first class honours in mathematics and philosophy, and in 1980 with a doctorate in philosophy (DPhil) for a thesis entitled The Concept of Approximation to the Truth. Williamson was Professor of Logic and Metaphysics at the University of Edinburgh (1995–2000), fellow and lecturer in philosophy at University College, Oxford (1988–1994), and lecturer in philosophy at Trinity College, Dublin (1980–1988). He took up the Wykeham Professorship in 2000 and retired in 2023, when he took up a Senior Research and Teaching Fellowship in Philosophy. He has been visiting professor at Yale University, Princeton University, MIT, the University of Michigan, and the Chinese University of Hong Kong. He was president of the Aristotelian Society from 2004 to 2005. He is a Fellow of the British Academy (FBA), the Norwegian Academy of Science and Letters, Fellow of the Royal Society of Edinburgh (FRSE), and a Foreign Honorary Fellow of the American Academy of Arts & Sciences. Since 2022 he is visiting professor at the Università della Svizzera Italiana.
Философиялық еңбектері
Уильямсон тілдің, логиканың, метафизиканың және эпистемологияның аналитикалық философиясына үлес қосты. Ол түсініксіздік туралы эпистемизм деп аталатын ұстанымға ие, ол әрбір көрінетін бұлыңғыр предикаттың (мысалы, "шалқақ" немесе "азайып кеткен") шын мәнінде нақты шегі бар екенін, бірақ оны білу мүмкін емес десті. Мысалы, шашы қанша болса, сол сандағы адам шалқақ, ал бір шашы артық болса – шалқақ емес болады. Шындығында, бұл шарт тек шаштардың санымен ғана емес, сонымен қатар маңызды өлшемдермен анықталады, олардың барлығының да нақты шегі болады. Бұл қиын Сорит парадоксына берілген шешім таңғажайып және қабылдауға қиын салдар деп есептелді, бірақ оның оны қорғауынан кейін бұл көзқарас кең таралды. Уильямсон өз ұстанымын түсіндіру үшін "ешкім менің азайып кеткенімді білмейді" деген сөзді жиі қолданады. Эпистемологияда Уильямсон білім ұғымын талдауға келмейтінін айтады. Бұл сол кезге дейін философиялық әдебиетте басым болған, білімді құраушы ұғымдарға бөліп қарастыруға болатын деген үрдіске қарсы келді. (Көбінесе бұл негізделген, шын сенім және қосымша фактор болып келді.) Ол білімнің негіздеме, шындық және сенімді қамтитынымен келіседі, бірақ оны тұжырымдық тұрғыдан қарапайым деп санайды. Ол сенімнің маңыздылығын біліммен байланысын талқылау арқылы түсіндіреді, бірақ сенімді білімнің және фактілік емес жағдайдың ажырауы ретінде талдауды ұсынатын дизъюнктивтік ұстанымнан аулақ болады. Уильямсон сондай-ақ "қалай" және "не" білудің дәстүрлі айырмашылығына қарсы шығады. Ол "қалай" білу – "не" білудің бір түрі дейді. Уильямсонның пікірінше, "қалай" білу адамның қабілетімен байланысты емес. Мысал ретінде ол күрделі қимылды қалай жасауды білетін, бірақ оны өзі жасай алмайтын шаңғы тренерін келтіреді. Метафизикада Уильямсон қажеттілікті қорғайды, соған сәйкес, міндетті түрде барлық нәрсе міндетті түрде бір нәрсе болып табылады, яғни, барлық нәрсе міндетті түрде бар. Қажеттілік Баркан формуласымен байланысты: егер бір нәрседе осы қасиет болса, онда ғана осы қасиетке ие болуы мүмкін. Осылайша, Витгенштейннің баласы болуы мүмкін болғандықтан, Витгенштейннің мүмкін баласы бар. Алайда, Уильямсон қажеттіліктің және Баркан формуласының ең жағымсыз салдарларын жеңілдететін бос мүмкіндіктердің онтологиясын да жасады. Бұл Витгенштейннің мүмкін баласы нақты емес, керісінше, ол мүмкіндік бойынша нақты емес.
Williamson has contributed to analytic philosophy of language, logic, metaphysics and epistemology. On vagueness, he holds a position known as epistemicism, which states that every seemingly vague predicate (like "bald" or "thin") actually has a sharp cutoff, which is impossible for us to know. For instance, there is some number of hairs such that anyone with that number is bald, and anyone with even one more hair is not. In actuality, this condition will be spelled out only partly in terms of numbers of hairs, but whatever measures are relevant will have some sharp cutoff. This solution to the difficult Sorites paradox was considered an astonishing and unacceptable consequence, but has become a relatively mainstream view since his defence of it. Williamson is fond of using the statement, "no one knows whether I am thin" to illustrate his view. In epistemology, Williamson suggests that the concept of knowledge is unanalysable. This went against the common trend in philosophical literature up to that point, which was to argue that knowledge could be analysed into constituent concepts. (Typically this would be justified true belief plus an extra factor.) He agrees that knowledge entails justification, truth and belief, but argues that it is conceptually primitive. He accounts for the importance of belief by discussing its connections with knowledge, but avoids the disjunctivist position of saying that belief can be analysed as the disjunction of knowledge with some distinct, non factive mental state. Williamson also argues against the traditional distinction of knowing how and knowing that. He says that knowledge how is a type of knowledge that. Williamson argues that knowledge how does not relate one's ability. As an example, he gives a ski instructor who knows how to perform a complex move without having the ability to do it himself. In metaphysics, Williamson defends necessitism, according to which necessarily everything is necessarily something, in short, that everything exists of necessity. Necessitism is associated with the Barcan formula: it is possible for something to have a property only if there is something which has that property. Thus, since it is possible for Wittgenstein to have had a child, there is something which is a possible child of Wittgenstein. However, Williamson has also developed an ontology of bare possibilia which he argues alleviates the worst consequences of necessitism and of the Barcan formula. It's not that Wittgenstein's possible child is concrete; rather, it is contingently non concrete.