Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Ремуера жолының оңтүстігінде Вайатаруа қорығы орналасқан. Бұл табиғи ойыс, маусымдық су тасқынына бейім. 19 ғасырдың бірнеше карталарында бұл көл ретінде көрсетілген және «Ремуера көлі», «Сент-Джон көлі» немесе «Ваиатаруа көлі» деп аталған, бірақ шын мәнінде ол көбінесе батпақты жер болған, жауынды күндері беті жайнаған сулар кездейсоқ пайда болатын. 1918 жылы осы жердің бір бөлігі Вайатаруа қорығын құру үшін қалалық кеңеске берілді. Айналасындағы шаруашылық жерлер қалалық тұрғын үйлерге айналғанда, бұл аймақ мәселелі болды. Теория бойынша, «көл» жаңа үйлерге көрнекті көрініс сыйлаған, бірақ ол үнемі болмағандықтан Солтүстік жағалаудағы Пупуке көлі сияқты сату артықшылығы ретінде қолданылмады. Керісінше, ол масалардың көбею ортасы және жағымсыз иіс көзі болды, себебі ойыс торф тәрізді заттан тұрған, оны сөндіру қиын болған тұтанғыш оттарға ұшыраған. 1929 жылы оңтүстік-батысқа қарай төбеден дренаж жасалып, су жақын маңдағы Оракеи ойпатына құятын табиғи арнаға бағытталды; бұл дренаж жүйесі әлі де қолданыста. 1934 жылы парктің бір бөлігі Ремуера гольф клубына жалға берілді және алаң салынды. Клуб ғимараты 1935 жылы аяқталды. 1938 жылы клуб мүшелерінің алаң жағдайына қатысты шағымдарына жауап ретінде бастапқы жобалаудың айналасында жаңа алаң салынды. 1968 жылы гольф алаңын мамандандырылған Гарольд Бэббидж қайта жобалады және жаңа клуб ғимараты салынды. Көбінесе бұл маң 1960 және 70-жылдары дамыды, сол кезде ол отбасылар үшін өмір сүруге танымал орын болып есептелді. Бұл аймақ жергілікті мемлекеттік орта мектеп – Сельвин колледжінің аймақтық бөлігіне кіреді. Жақын орналасқан Сент-Джонс Буш – қалған орманның шағын бөлігі.
To the south of Remuera Road lies Waiatarua Reserve. This is a natural basin, prone to seasonal flooding. On several 19th century maps this was shown as a lake and referred to as 'Lake Remuera', 'Lake St John' or 'Lake Waiatarua' although in reality it was largely an area of swampy ground in which a sheet of shallow water would appear sporadically in the wet season. In 1918, of this land was given to the City Council to create Waiatarua Reserve. As the surrounding farm land was transformed into suburban housing this area became problematic although in theory the "lake" afforded a picturesque view for the new houses but as it wasn't constantly present it couldn't really be used as a selling feature like Lake Pupuke on the North Shore. Conversely it was a breeding ground for mosquitoes and a source of smells as the basin was composed of a peat like substance subject to smouldering fires which were difficult to put out. In 1929, a drain was bored through the hill to the south west enabling the water to be drained into the adjacent natural stream which feeds into the nearby Ōrākei Basin; this drainage system is still in place. In 1934, of the park were leased to the Remuera Golf Club and a course was laid out. The clubhouse was completed in 1935. In 1938 a new course was built around the original layout in response to members’ complaints about the course conditions. In 1968 the course was redesigned by golf course specialist Harold Babbage and a new club house was built. Much of the suburb was developed in the 1960s and 70s when at that time it was seen as a popular place for families to live. The area is part of the zoning for Selwyn College, the local state secondary school. The nearby St John's Bush is a small chunk of remaining bush.