Миллионердің мұрасы және балет компаниясының тартысы

Кіріспе

1992 жылы Деннис Дуган режиссерлік еткен американдық фильм
қазіргі медициналық зерттеулер туралы ақпараттар

Сюжет

Магнат және қайырымды Оскар Винтерхейвен Оглеторптың қайтысынан кейін оның жесірі Лилиан оның құрметіне балет компаниясын құрады. "Жарақат іздеуші" адвокат Роланд Т. Флакфизер, Оглторптың бұрынғы адвокаты Эдмунд Лазломен компания директоры лауазымы үшін бәсекелеседі. Лазло әлемдегі ең ұлы балет бишісі Роберто "Ұлы" Волареге келісімшарт жасасқаннан кейін тағайындалады. Флакфизер, өзінің екі серігі Рокко мен Жактың көмегімен, бай жесірді ұсынып, компанияның жетекші балеринасы мен оның биші жігіті Алан Грантпен келісімшарт жасасу арқылы бірлескен директор ретінде орналасады. Флакфизер мен Лазло арасындағы тартыс комикалық оқиғаларға әкеледі, оның ішінде хор қызымен алаяқтық ойын және Флакфизер мен оның серіктерінің әзіл-қалжыңмен саботаж жасаған премьералық спектакль.

Өндіріс

Денис Дуган "Проблемалы бала" фильмінің дайын нұсқасын Дэвид Цукерге көрсеткеннен кейін көп ұзамай фильмде жұмыс істей бастады. Цукер олардың пікірлерін бөліскеннен кейін Пэт Профттің сценарийін Дуганға жіберіп, жобаға белсенді кірісті. Бастапқыда Профт продюсер ретінде, ал Джим Абрахамс – Цукер ағайындыларының тұрақты серігі – сценарийге бірлесіп жұмыс істеуге тиіс еді, бірақ Абрахамс ақыры сценарий авторы ретінде көрсетілмеді. Негізгі түсірілім 1990 жылдың 10 желтоқсанында басталды, фильм көбінесе Лос-Анджелес және оның айналасында түсірілді. Жоба бастапқыда "Lame Ducks" деп аталды, бірақ Paramount оны "Brain Donors" деп өзгертті, себебі, Los Angeles Times-қа сілтеме жасаған дереккөздердің мәлімдемесінше, бұл атау "көбірек қызығушылық тудырды". Дуган бастапқыда Адам Сэндлерді фильмге шақыруды жоспарлаған, бірақ студия оған келіспеді; алайда, бұл Дуган мен Сэндлердің арасындағы қарым-қатынастың орнауына себеп болды, нәтижесінде Дуган онымен бірнеше фильм түсірді. Микки Гилберт каскадерлерді үйлестіруші болды, ал Макс Балховский мен Рик Роман Во (Рик Во ретінде көрсетілген) түсірілімге қатысқан каскадерлердің қатарында болды. Фильмнің ашылу титрлері мен соңғы сахнасы Уилл Винтон жасаған пластилин анимациясынан тұрады. Фильмнің музыкасын Айра Ньюборн жазды, ал Марк Матерсбоу басты титрлерді, соңғы титрлерді және қосымша музыканы жазды. Бастапқыда 1991 жылдың 26 шілдесіне жоспарланған шығарылым туралы "Нью-Йорк Таймс" газетінде Джанет Маслин былай жазды: "Brain Donors күлкі үшін барлық мүмкіндікті пайдаланады, ал Мистер Туртурро осы оқиғаға кереметтей сәйкес келеді". Оңтүстік Флоридадағы Sun Sentinel газетінде жарияланған мақалада: "Онда сенімді, толыққанды кейіпкерлер жоқ, ол біздің асыл сезімдерімізге үндемейді және маңызды әлеуметтік мәселелер туралы дұрыс пікір айтпайды. Алайда, осы көрінетін кемшіліктер оны осы жылдың ең күлкілі фильміне айналдырады". Басқа сын-пикирлер, әсіресе Маркс ағайындыларының алғашқы фильмдерімен және Цукер ағайындыларының бұрынғы жұмыстарымен салыстырғанда, оңтайлы болған жоқ. Ричард Харрингтон The Washington Post газетінде былай жазды: "Бәрі өте қарбалас, және Цукер стилінде минутына 10 әзіл бар сияқты, бірақ көпшілігі жылдам өтеді және әсер қалдырмайды". Памела Брюс, Austin Chronicle үшін жазған мақаласында, фильм Маркс ағайындылары мен Үш марқұмнан тым көп нәрсе алғанын айтты және фильмнің басындағы және соңындағы пластилин анимациясының фильмнің өзінен гөрі қызықтырақ болғанын атап өтті. Лос-Анджелес Daily News газеті оны "әдепсіз және маньякалық, әрине, Маркс ағайындыларының ең жақсы дәстүрінде" деп сипаттады. Бірақ ол кез келген жағымсыз нәрсеге күлкі алу үшін шашыраңқы түрде тырысады, ал Маркс ағайындылары әрқашан салқын және көбінесе аңызға толы болған". Хартфорд Курантының Малкольм Джонсон оны "кейде ақылды, бірақ ақыры шаршататын фарс" деп атады және оның тақырыбының мазмұнымен ешқандай байланысы жоқ екенін атап өтті. Variety журналы "Brain Donors" туралы жағымсыз пікір білдірді, "Brain Donors" атауы қорқынышты фильмге ұқсайды және комедия күткендер үшін ол солай" деп жазды. Entertainment Weekly оны "жартылай сәтсіздік" деп атады және "жағымсыз декорациялар мен тынысы кететін қарқын фильмге амфетаминге тәуелді телефильм сияқты сезім береді" деп ойлады. Сценарист Пэт Профттің жұмысын 2005 жылы қайта қарағанда "Brain Donors" туралы жағымды пікір білдірді, "Маркс / Риц ағайындыларының "Хеллзапоппин" әзілінің идеалына оралып, ол өткендегі slapstick және сатира күндерін қайтаруға тырысты және екеуінде де керемет жұмыс істеді".

Dennis Dugan began work on the film shortly after screening a rough cut of his film Problem Child for David Zucker. Soon after meeting to compare notes, Zucker sent Dugan a script by Pat Proft, and work began on the project in earnest. Initially, Proft was to be a co producer and frequent Zucker brothers collaborator Jim Abrahams was to be a co writer, but Abrahams was ultimately not credited as a screenwriter. Principal photography began on December 10, 1990, and the film was largely shot in and around Los Angeles. The project was filmed under the title Lame Ducks, but Paramount later changed the title to Brain Donors because it was "catchier", according to sources consulted by the Los Angeles Times. Dugan originally sought to cast Adam Sandler in the film, but the studio did not agree to it; however, this established a rapport with Sandler that led to Dugan directing several films with him. Mickey Gilbert was the stunt coordinator; Max Balchowsky and Ric Roman Waugh (credited as Rick Waugh) were among the stuntmen involved in production. The opening credits and closing scene of the film are claymation sequences designed by Will Vinton. The film is scored by Ira Newborn; Mark Mothersbaugh contributed the main and end titles and additional music. Initially scheduled for release on July 26, 1991, In her review for The New York Times, Janet Maslin wrote, "Brain Donors will stop at very little to get its laughs, and Mr. Turturro has just the right silliness for the occasion." A positive review in the South Florida Sun Sentinel noted, "It doesn't have one believable, well rounded character, it doesn't appeal to our nobler emotions, and it doesn't have anything politically correct to say about any important social problems. These seeming faults, however, are exactly the qualities that make it the most hilarious film yet this year." Other reviews were less enthusiastic, especially in comparison to the original Marx Brothers films and to the prior films on which the Zucker brothers had worked. Richard Harrington in his review for The Washington Post wrote, "It's all very busy, and in Zucker style there seem to be 10 jokes per minute, but most fly fast and fall flat." Pamela Bruce, writing for the Austin Chronicle, believed the film was too derivative of the Marx Brothers and the Three Stooges, and thought the claymation sequences that bookend the film were more interesting than the actual movie itself. The Los Angeles Daily News described it as "Impudent and manic, yes, in the best Marxian tradition. But it is desperate in its scattered shots at any lame thing for a possible laugh, where the Marxes were always cool and for the most part surreally inspired when it came to stringing nonsense together." Malcolm Johnson of the Hartford Courant called it a "sometimes clever but ultimately exhausting farce" and noted perplexedly that its title had nothing to do with its subject matter. Variety gave a negative review, remarking, "The title Brain Donors sounds like a horror film and for those expecting a comedy, it is." Entertainment Weekly called it "an almost total failure" and thought "the cheesy sets and breathless pacing give the film the feel of a made for TV movie on amphetamines." A 2005 reevaluation of screenwriter Pat Proft's work wrote approvingly of Brain Donors, remarking, "as a throwback to the Marx/Ritz Brothers ideal of Hellzapoppin' humor, it tried to recapture the bygone days of slapstick and satire, and actually did a terrific job at both."