Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Канададағы тарихи парламент
Historical parliament in Canada
Жоғарғы Канаданың заң шығарушы жиналысы – Жоғарғы Канада провинциясының заң шығарушы органының сайланған бөлігі, Жоғарғы Канада Парламентінің төменгі палатасы ретінде қызмет етті. Оның заң шығару өкілеттігі тағайындалған вице-губернатордың, Атқару кеңесінің және Заң шығару кеңесінің вето құқығына бағынды. Жоғарғы Канадада тек жер иесі еркектерге ғана дауыс беруге рұқсат етілген алғашқы сайлау 1792 жылдың тамызында өтті. Ассамблеяның он алты мүшесінің алғашқы отырысы 17 қыркүйек 1792 жылы Жоғарғы Канаданың Ньюарк қаласында болды. 1796 жылы Жоғарғы Канаданың астанасы Йоркке көшірілгенге дейін Ассамблея таратылып, 1797 мен 1840 жылдар аралығында жаңа астанадағы қарапайым ғимараттарда тағы он екі рет шақырылды. Мүшелер округтер мен ірі қалаларды өкілдік ету үшін жер иесі еркектермен сайланды. 1812 жылғы соғыс кезінде американдық әскерлер Ассамблея ғимараттарын өртеп жіберді.
The Legislative Assembly of Upper Canada was the elected part of the legislature for the province of Upper Canada, functioning as the lower house in the Parliament of Upper Canada. Its legislative power was subject to veto by the appointed Lieutenant Governor, Executive Council, and Legislative Council. The first elections in Upper Canada, in which only land owning males were permitted to vote, were held in August 1792. The first session of the Assembly's sixteen members occurred in Newark, Upper Canada on 17 September 1792. Shortly before the capital of Upper Canada was moved to York in 1796 the Assembly was dissolved and reconvened for twelve more sessions between 1797 and 1840 in modest buildings in the new capital. Members continued to be elected by land owning males to represent counties and the larger towns. During the War of 1812, American troops set fire to the buildings of the Assembly.
Саяси бөліну
Соғыстан кейін атқарушы және заңнамалық кеңестерде 1815 жылы құрылған, негізінен Джон Страхан (Жоғарғы Канаданың ықпалды атқарушы кеңесінің мүшесі) басқарған бай адамдардың тобы – «Отбасылық келісім» үстемдік құрды. Бұл топ американдық республикалық идеяларға қарсы болды және Жоғарғы Канадада Англикан шіркеуінің толыққанды орнатылуын жақтады. Олардың күшейе берген авторитарлық билеу стилі мен заң шығарушы жиналыстың еркіне немқұрайды қарауы, халыққа жауапты үкімет талаптарына және нәтижесінде 1837 жылғы Жоғарғы Канада көтерілісіне әкелді. «Отбасылық келісімге» қарсы бастапқыда үкіметке қарсы тұратын түрлі топтар болды, бірақ 1820 жылдардан бастап Уильям Уоррен Болдуин, ал 1830 жылдардан бастап Уильям Лайон Маккензи басқарған реформаторлардың ресми тобы пайда болғанға дейін олар күшін жинамады. 1840 жылғы Одақ заңы Жоғарғы және Төменгі Канаданы біртұтас Канада провинциясы етіп біріктірді, және осы кезден бастап 1867 жылғы Конфедерацияға дейін біріккен провинциялар үшін ортақ парламент сайланды.
Following the war, the executive and legislative councils became increasingly dominated by the Family Compact, a clique of wealthy individuals led primarily by John Strachan (a member of the powerful Executive Council of Upper Canada), which emerged in 1815. The compact was deeply opposed to American republicanism and favoured full establishment for the Anglican church in Upper Canada. Their increasingly authoritarian style of governance and disregard for the will of the Legislative Assembly led to demands for government that was more responsible to the people and eventually the Upper Canada Rebellion of 1837. Opposing the Family Compact were initially an assortment of anti establishment members, but it did not gain strength until a more formal group of reformers emerged, initially led by William Warren Baldwin starting 1820s and then by William Lyon Mackenzie in the 1830s. The 1840 Act of Union united Upper and Lower Canada into the single Province of Canada and, from this point until Confederation in 1867, a joint parliament was held for the united provinces.