Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Индуизмді сынау индуизмнің тарихи және қазіргі кездегі түрлеріне, әсіресе сати және касталық жүйеге қатысты айтылды.
none
Criticism of Hinduism has been applied to both historical and current aspects of Hinduism, notably Sati and the caste system.
Бастапқы қарсылық
Брахмалық мәтіндерге, оның ішінде Ведаларға және әсіресе Дхармашастраларға жасалған ең алғашқы сын-пікірлер Шрамана (немесе тақуалықты қабылдаған) дәстүрлерінен, соның ішінде буддизм мен джайнизмнен туындайды. Шрамана ғалымдары брахмандар философиясын "бұрыс" деп есептеді. Атап айтқанда, Шрамандар Веданың срути (иләһи) сипатын мойындамады және сол кездегі брахманистік философияның ядросы болған құрбандық ритуалдарына қарсы шықты.
Some of the earliest criticism of Brahminical texts, including the Vedas and especially the Dharmashastras, comes from the Sramana (or renunciate) traditions, including Buddhism and Jainism. Sramana scholars viewed Brahminical philosophy as "heretical." In particular Sramanas denied the sruti (divine) nature of the Vedas and opposed sacrificial rituals which were at the heart of Brahminical philosophy at the time.
Саты
Сати – индустардың тарихи әдеті, онда жесір әйел қайтыс болған күйеуінің өртеу қамалының үстіне отырып, өзін құрбан етеді. Видья Дехеджия сатидің үнді қоғамына кеш енгенін және 500 жылдан кейін ғана кеңінен таралғанын айтады. Бұл практика 7 ғасырдан бастап үлкен таралым алды және 17 ғасырда тоқтатылып, 18 ғасырда Бенгалияда қайта жанданды. Рошен Далал оның кейбір Пураналарда кездесуінің, оның 5-7 ғасырларда баяу тарала бастағанын, ал 1000 жылға таяу уақытта жоғары топтар, әсіресе раджпуттар арасында қалыпты әдет-ғұрыпқа айналғанын көрсетеді. Дехеджияның сөзіне сәйкес, сати кшатриялардың (жауынгер кастасы) аристократиясынан бастау алды және көбінесе индустар арасындағы жауынгерлер тобымен шектелді. Янгтың айтуынша, бұл практика патшалық мәртебесіне және жауынгерлердің құрметіне ие болуға ұмтылғандардың арасында да кездесті. Сатидің таралуы ғасырлар бойы исламдық шапқыншылықтармен және Оңтүстік Азиядағы оның кеңеюімен байланысты болуы мүмкін. Бұл әйелдердің күйеулері қаза тапқан әйелдердің ар-намысын сақтау құралы ретінде қосымша мағынаға ие болды, әсіресе раджпуттардың арасында оларға жасалған шабуылға тікелей жауап ретінде қолданылған жаппай сати түрі – жаухар. Моғол империясының (1526–1857) билеушілері мен мұсылман халқы бұл практикаға қатысты бейтараптық танытты, көптеген моғол императорлары оны тыйым салды. Бұл практика ерекше Батыс Үндістандағы элиталық индус раджпут руларымен байланысты болды, бұл индус раджпуттары мен мұсылман моғолдары арасындағы айырмашылықтың бірі болды. Британдық үстемдік орнаған кезде сатиге қарсы күрес күшейді. Сатиге қарсы күресте белсенділік танытқан негізгі тұлғалар – Уильям Кэри және Рам Мохан Рой сияқты христиан және индуист реформаторлары болды. 1829 жылы Лорд Бентинк XVII жарлықты шығарып, сатиді заңсыз деп жариялады және қылмыстық соттарда жазаланатынын белгіледі. 1830 жылдың 2 ақпанында бұл заң Мадрас және Бомбейге де қолданылды. Бұл тыйымға «Бихар, Бенгал, Орисса және т.б. бірнеше мың индус тұрғыны» қол қойған петиция арқылы қарсылық көрсетілді, және мәселе Лондондағы құпия кеңеске жіберілді. Британдық жақтастармен бірге Рам Мохан Рой сатиді тоқтатуды қолдап, парламентке қарсы петициялар ұсынды. 1832 жылы құпия кеңес бұл петицияны қабылдамады, ал сатиге тыйым салу күшінде қалды.
Sati was a historical Hindu practice, in which a widow sacrifices herself by sitting atop her deceased husband's funeral pyre. Vidya Dehejia states that sati was introduced late into Indian society, and became regular only after 500 CE. The practice became prevalent from 7th century onwards and declined to its elimination in 17th century to gain resurgence in Bengal in 18th century. Roshen Dalal postulated that its mention in some of the Puranas indicates that it slowly grew in prevalence from 5th 7th century and later became an accepted custom around 1000 CE among those of higher classes, especially the Rajputs. According to Dehejia, sati originated within the Kshatriyas (warrior Caste) aristocracy and remained mostly limited to the warrior class among Hindus. Yang adds that the practice was also emulated by those seeking to achieve high status of the royalty and the warriors. The increase of sati may also be related to the centuries of Islamic invasion and its expansion in South Asia. It acquired an additional meaning as a means to preserve the honour of women whose men had been slain, especially with the variant of mass sati called jauhar, practiced especially among the Rajputs as a direct response to the onslaught they experienced. The Mughal Empire (1526–1857) rulers and the Muslim population were ambivalent about the practice, with many Mughal emperors forbidding the practice, It was notably associated with elite Hindu Rajput clans in western India, marking one of the points of divergence between Hindu Rajputs and the Muslim Mughals. With the onset of the British Raj, opposition against sati grew. The principal campaigners against Sati were Christian and Hindu reformers such as William Carey and Ram Mohan Roy. In 1829 Lord Bentinck issued Regulation XVII declaring Sati to be illegal and punishable in criminal courts. On 2 February 1830 this law was extended to Madras and Bombay. The ban was challenged by a petition signed by "several thousand Hindoo inhabitants of Bihar, Bengal, Orissa etc" and the matter went to the Privy Council in London. Along with British supporters, Ram Mohan Roy presented counter petitions to parliament in support of ending Sati. The Privy Council rejected the petition in 1832, and the ban on Sati was upheld.