Уильям III Монферратский (970-1042): маркграф, граф Вадо. Наследник Отто I, основатель монастыря Спиньо, жертвовал земли аббатству Фруттурия. Тарих, Италия.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Уильям III (шамамен 970 – 1042) – 991 жылдан өліміне дейін Монферраттың үшінші маркизі және Вадо графы болды. Ол Отон I-нің үлкен ұлы және оның мұрагері еді. Вильгельм I және II Алерамның, бірінші маркиздің әкесі мен ұлы болды, бірақ екеуі де маркиз қызметін атқармады.
William III (c. 970 – 1042) was the third Marquis of Montferrat and Count of Vado from 991 to his death. He was the eldest son and successor of Otto I. William I and II were the father and son, respectively, of Aleram, the first Marquis, but neither served as Marquis himself.
Өмір
Вильгельмнің діни саясаты Алерамның саясатын жалғастырды. Ол Шпиньо монастырын құрды. 1014 жылы ол және оның бауыры Рипрандо Фруттуария аббаттығына жерлер сыйлады. Мұрагерлікке келгеннен бастап 1002 жылға дейін, ол Акви Термеге басқа да сыйлықтар берді. Әдеттегі шіркеушілік демеушілік саясатын ұстанған Вильгельм, Алерамның Киелі Рим императорларын қолдауынан бас тартты. Оның орнына, ол он бірінші ғасырдың басында Италияны сипаттаған итальяндық коммуналардың соғыстарына араласты. Ол граф Оберт Қызылға, Туриннің маркизі Ульрик Манфред II-ге және Верчелли епископы Леоға қарсы императорлық одаққа қосылды. Бірақ одақтастар көп ұзамай келіспей, бір-бірімен соғыса бастады. Лео Вильгельм тұратын Сантиа қаласын қоршады, ал Вильгельм епископтан кек алу үшін Верчеллиді қоршап алып, өртеп жіберді. Вильгельм Ульрик Манфредпен бейбіт келісімге қол қойып, ұлы Генриді Манфредтің қызы Аделаидаға үйлендірді. Императорлық әскерлер оның барлық одақтастарын бағындырғаннан кейін де Вильгельм Конрад II-ге қарсы тұруын жалғастырды, бірақ ол үлкен жеңіліске ұшырады. Конрад Орба алқабындағы оның бекінісін қиратты. Miracula sancti Bononii еңбегінде Вильгельмнің әйелі Ваза есімді болғандығы жазылған. Ол Сантиссими Микеле мен Генуарио ди Луседионың аббаты, әулие Бононионың қабірінде дұға етті. Вильгельм 1042 жылы қайтыс болды, бұл 29 қаңтарға дейін болған болуы мүмкін, себебі оның ұлы Генрих Туриндегі шіркеуге жер сыйлаған құжатта оны еске алады. Оның орнын үлкен ұлы Отто II, Монферраттың маркизі басты.
William's religious policy was a continuation of Aleram's. He founded the monastery of Spigno. In 1014, he and his brother Riprando donated land to the abbey of Fruttuaria. Between his succession and 1002, he made other donations to Acqui Terme. While following in the familiar policy of ecclesiastical patronage, William abandoned Aleram's support of the Holy Roman Emperors. Instead, he intervened in the wars of the Italian communes which characterised early eleventh century Italy. He joined an anti imperial alliance with Count Obert the Red, Marquis Ulric Manfred II of Turin, and Bishop Leo of Vercelli. The allies soon found themselves at odds and warring on each other. Leo besieged Santhià, where William was then residing, and William, to avenge himself on the bishop, besieged Vercelli and put it to flame. William signed a peace treaty with Ulric Manfred and married his son Henry to Manfred's daughter Adelaide. Even after all his allies had been pacified by imperial troops, William continued to resist Conrad II, but he fared poorly. Conrad destroyed his fortress in the valley of Orba. The Miracula sancti Bononii records William's wife as Waza. She prayed at the tomb of Saint Bononio, abbot of Santissimi Michele e Genuario di Lucedio. William died in 1042, probably before 29 January, when his son Henry cites him in an act donating land to the church in Turin. He succeeded by his elder son Otto II, Marquis of Montferrat.