Кіріспе

Ежелгі Грекия театрында скин – сахнаның арт жағындағы құрылым. «Скин» сөзі «шатыр» немесе «қақпақ» деген мағынаны білдіреді, және бастапқыда осы мақсаттар үшін қолданылған құрылым шатыр немесе ағаштан жасалған жеңіл ғимарат болған, ол уақытша құрылым есептелген. Бастапқыда ол өте жеңіл құрылым немесе арқанға ілінген мата ғана болды, бірақ уақыт өте келе скин түбегейлі өзгерді. Біріншіден, ол тұрақты ғимаратқа айналды, оның шатыры кейде сөз сөйлеу үшін пайдаланылды, ал уақыт өте келе ол оркестр деңгейінен көтеріліп, проскенион, яғни «скиннің алдындағы кеңістік» пайда болды. Проскенионның фасады оркестрдің артында орналасып, сахналық декорацияларды орнатуға арналған кеңістік берді. Рим дәуірінде скин бірнеше қабаттан тұратын, үлкен, күрделі және әсем безендірілген тас ғимаратқа айналды. Актерлер пародиондардан шығып, оның баспалдақтары мен балкондарын сөйлеу үшін пайдаланатын. Сондай-ақ, бұл жерде костюмдер сақталып, периактойлар (фон ретінде қолданылатын боялған панельдер) бекітілетін.

Классикалық Грекия

Ежелгі грек театры б.з.д. 6 ғасырда пайда болды және Дионис фестивалі және дитирамбтар деп аталатын құдайларға арналған хорлық одалар сияқты діни рәсімдерге қатысты. Ертедегі грек театрлары – қарапайым ашық құрылыстар, олар төбешікке салынған. Афинадағы Дионис театры бірінші мақсатты түрде салынған театр деп саналады. Б.з.д. V ғасырдың ортасында грек театрында скин пайда бола бастады. Оркестрдің артына қойылымшылар ойнап, билеп, өнер көрсеткен скинды орналастыру грек театрының бастапқы дөңгелек пішінін бұзды. Скин сонымен қатар тағы бір "жасырын сахна" қызметін атқарды. Кейде әрекеттердің бір бөлігі ішінде өтті, онда көрермендер іштен естілген дыбыстарға сүйене отырып, не болып жатқанын анықтауға тиіс болды. Классикалық кезеңдегі драмалардың қағидасы бойынша кейіпкерлер сахнада ешқашан өлмейтін, оның орнына көбінесе осы үшін скинге шегінетін. Классикалық дәуірде Афинада сахналық ғимараттың артында, театрға қарай қараған шағын стоа колоннадасы салынды, ол әрекет үшін тұрақты фон болды.

Эллиндік кезең

Гелленистік кезең шамамен Ұлы Александрдың б.з.д. 323 жылы қайтысымен басталды және б.з.д. 31 жылы Актиум шайқасында римдіктердің жеңісіне дейін созылды. Ежелгі Грекия этникалық және қала-мемлекеттік гректерден тұратын мәдениеттен ірі монархиялар билігіндегі мәдениетке өзгере бастағанда, театр архитектурасы, сахналық ғимараттарды қоса, маңызды өзгерістерге ұшырады. Б.з.д. 4 ғасырда скене тұрақты тас құрылымға айналды, ал сахна жерден көтерілді. Сақталған мысалдарда сахна оркестрден 2,5–4 метр биіктікте және 2–4 метр тереңдікте, скенемен шектесетін болды. Грек хорының маңызы негізгі актерлердің шағын тобымен салыстырғанда азайғандықтан, хор оркестрде өнер көрсетсе, негізгі актерлер көбінесе сахнадан, проскенионның үстінен өнер көрсетті. Бұл маңызды өзгеріс гелленистік кезеңде, б.з.д. 3-1 ғасырлар аралығында болды. Скененің өзі күннен-күнге күрделене түсті, сонымен қатар актерлер үшін сөз сөйлейтін орын ретінде де қолданылды, осылайша олардың арасындағы артистер үшін үш деңгей пайда болды. "Скененің шатыры 'құдай сөйлейтін орын' деп аталды, сондықтан оның басты мақсаты драманың басында немесе соңында құдайлардың пайда болуын көрсету болған деуге болады". Бүгінде сақталған көптеген театрлар гелленистік кезеңге жатады.

Рим дәуірі

Рим театрларында scaenae frons ("скиннің қасбеті") – бұл қазіргі скенеге айналған, екі немесе үш қабатқа көтерілген, әсем безендірілген тас экрандар. Б.з.б. 1 ғасырында скене өзінің римдік дамуымен бірдей күрделі болды, ол оркестрді толығымен алып тастап, салыстырмалы түрде төменгі просценалық қасбетті, көбінесе әшекейленген, және артында кең сахна немесе пульпит қалдырды, ол үш немесе одан да көп есігі бар және кейде үш қабатты күрделі scaenae frons-пен аяқталады. Актердің жеке рөлге ие болып, хорға жауап беруі (актер сөзі, "гипокрит", "жауап беруші" дегенді білдіреді) драмаға жаңа форманы – актерлік сахналардың немесе эпизодтардың алмасуын енгізді. Скене гректердегідей боялған декорацияларды қолданбады, бірақ әсер үшін күрделі, тұрақты сәулеттік безендіруге сүйенді және бірнеше күрделі тас ғимараттардан тұрды. Оның екі жағында бір-бір параскенион орналасқан. Эпискенион – скене жоғарғы қабаты, оны тереңдетіп үшінші сахна деңгейін жасауға болады, ол тироматалар немесе тесіктер арқылы көрінеді. Скене қасбетінің артындағы лоджион ("ғимарат") әдетте көрермендердің көзінен тыс қалып, бастапқыда киім ауыстыру және реквизит сақтау үшін пайдаланылды.