Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Опера театры – опера қойылымдары үшін арналған театр ғимараты. Көптеген театрлар сияқты, ол әдетте сахнаны, оркестр шұңқырын, көрермендерге арналған орындықтарды, костюмдерді сақтауға және декорациялар жасауға арналған сахна артындағы жайларды, сондай-ақ мекеменің басқару кеңселерін қамтиды. Кейбір ғимараттар опера қойылымдары үшін ғана салынса, басқа опера театрлары ірі өнер орталықтарының құрамына кіреді. Шындығында, "опера театры" термині кез келген үлкен өнер орталығының мәртебесін білдіру үшін жиі қолданылады.
the type of entertainment venue
Theatre building used for opera performances
An opera house is a theater building used for performances of opera. Like many theaters, it usually includes a stage, an orchestra pit, audience seating, backstage facilities for costumes and building sets, as well as offices for the institution's administration. While some venues are constructed specifically for operas, other opera houses are part of larger performing arts centers. Indeed, the term opera house is often used as a term of prestige for any large performing arts center.
Грек-рим ежелгілігі
Аристоксеннің музыкалық жүйесіне негізделген және ежелгі грек театрының сәулетшілеріне құрмет көрсеткен Витрувий б.з.б. I ғасырында «De architectura» атты еңбегінде театрлардың идеалды акустикасын сипаттады. Ол Қорынт театрын қиратып, Римге әкелген Муммиус әкелген қола құмыраларды қалай қолданғанын, сондай-ақ олардың Помпей театрында қолданылған болуын түсіндірді. Ағаш театрлар табиғи түрде дыбысты болғандықтан, осы құмыралар трибуналардағы орындықтар арасында резонаторлар ретінде қолданылды: «Осы құрылым арқылы сахнадан шыққан дауыс дөңгелектермен таралып, құмыралардың қуыстарына соғылып, олардың бірімен үйлесімді қатынасқа түскенде күшейе түседі және анық болады». Афинадағы Дионис театрының жанында Перикл салған ода, Суда мәліметінше, үлкен театрда орындалатын музыканы репетициялауға, ал Плутархтың айтуынша, жүргізушілердің сыйлық үшін жарысқан музыканттарды сынақтан өткізуіне арналған. Ежелгі театрлар идеалды жағдай жасады, бірақ операға әлі уақыт жетпеді: мақсат – құдайларды құлшылық ету болды, музаларды емес. Тақырыбы діни болды және ән мен аспаптық музыкамен сүйемелденді. Құлшылық ашық түрде жүргізілді, оған азаматтар мен халықтың басқа да өкілдері қатысты. Төрт ғасырдан кейін шіркеу ежелгі дәуірдегідей көріністерге тыйым салды. Грек-рим өркениетінің өкілдері болған гистриондар біртіндеп жоғалып кетті.
Based on Aristoxenus's musical system, and paying homage to the architects of ancient Greek theater, Vitruvius described, in the 1st century BC, in his treatise De architectura, the ideal acoustics of theaters. He explained the use of brazen vases that Mummius had brought to Rome after having had the theater of Corinth demolished, and as they were probably used in the Theater of Pompey. As wooden theaters were naturally sonorous, these vases, placed between the seats on the stands, served as resonators in the stone buildings: "By means of this arrangement, the voice, which will come from the stage as from a center, will extend in circles, will strike in the cavities of the vases, and will be made stronger and clearer, according to the relationship of consonance that it will have with one of these vases." The odeon built by Pericles near the Theater of Dionysus in Athens was, according to the Suda, intended for the rehearsal of music that was to be sung in the grand theater or, according to Plutarch, for the jury to audition musicians competing for a prize. Ancient theaters provided the ideal conditions, but it was not yet time for opera: the aim was to worship the deities, not to venerate the muses. The subject was religious, it was accompanied by singing and instrumental music. Worship was public, and the audience was made up of citizens as well as other categories of the population. Four centuries later, the Church abandoned spectacles as practiced in Antiquity. Histrions, representative of Greco Roman civilization, gradually disappeared.
Орта ғасырлар
Орта ғасырларда ежелгі театрлар тасталып, көптеген басқа да ежелгі ғимараттар сияқты, мемлекеттік немесе жекеменшік, алып тас карьерлеріне айналды. Музыка ғибадатта әлі де өз орнын сақтап, көрермендерді біріктіре берді, бірақ мазмұны толыққанды жаңарып кетті. "Даниелдің ойыны" (Jeu de Daniel) – 12-шы ғасырдағы ортағасырлық өркендеудің ерекшелігі болған әнмен орындалатын пьеса. Оның сюжеті Киелі кітаптан – Даниял кітабынан алынған, Израильдің Вавилон тұтқындығы туралы айтады. Бұл пьеса Францияның солтүстігіндегі Бове епископ мектебінің шәкірттерімен жазылып, сахналаған. 15-шы ғасырда діни мазмұндағы әнмен орындалатын театр, собор алаңдарында қойылатын мистик пьесаларда ерекше орын алды. Олар бұрынғыдай қасиетті тақырыптарды қамтыды, бірақ ғибадат етуге тікелей қатысты емес еді. Дүниеуи музыкалық театр да болды, бірақ ол халыққа жақын және көбірек жеке сипатқа ие болды (мысалы, Адам де ла Халлдің "Робин мен Марионның ойыны" (Jeu de Robin et Marion), 13-шы ғасырда).
The Middle Ages saw the abandonment of ancient theaters, which were transformed into gigantic stone quarries, like many other ancient buildings, both public or private. Music still had its place in worship. It continued to bring audiences together, but its content was completely renewed. The Jeu de Daniel ("Play of Daniel") was a sung play, characteristic of the medieval Renaissance of the 12th century. The subject, taken from the biblical Book of Daniel, deals with Israel's captivity in Babylon. The play was written and performed by students of the Episcopal School of Beauvais, located in northern France. In the 15th century, sung theater of a religious nature found a special place in the mystery plays performed on cathedral squares. As before, they dealt with sacred subjects, but they were not about worship per se. Secular musical theater also existed, but had a more popular and intimate aspect (see, for example, Adam de la Halle's Jeu de Robin et Marion ("Play of Robin and Marion"), in the 13th century).
Қазіргі заман
XVII ғасырдың басында Италияда ән өнері тағы да жаңарып, Ренессанс дәуірінің шарықталу кезеңінде барокко өнері пайда болды. Италияда бүгінгі күнге дейін Театро Массимо (Палермо, елдегі ең ірісі), Театро ди Сан-Карло (Неаполь) және Театро-алла-Скала (Милан) сияқты көптеген опера театрлары жұмыс істеп келеді. Венециядағы Сан-Кассиано театры 1637 жылы ашылған әлемдегі алғашқы публично опера театры болды. XVII және XVIII ғасырларда опера театрлары көбінесе билеушілер, ақсүйектер және өнерді демеу арқылы саяси мақсаттарын және әлеуметтік беделін арттырған бай адамдардың қаржыландыруымен құрылды. Генри Перселл шығармалар жазаған кезде Лондонда опера театры болмады, ал Германиядағы алғашқы опера театры – Oper am Gänsemarkt 1678 жылы Гамбургте, одан кейін 1693 жылы Лейпцигтегі Oper am Brühl және 1701 жылы Наумбургтегі Opernhaus vorm Salztor салынды. XIX ғасырда буржуазиялық және капиталистік қоғамдық құрылымдардың қалыптасуымен еуропалық мәдениет меценаттық жүйеден мемлекеттік қолдау көрсетілетін жүйеге көшті. Америка Құрама Штаттарындағы алғашқы опера театрлары қалаларда және елді мекендерде түрлі мақсаттарда қолданылды: қоғамдық билер, жәрмеңкелер, спектакльдер, водевиль көрсетілімдері, сондай-ақ опералар мен басқа да музыкалық шаралар өткізілді. 2000-шы жылдарда көптеген опера және театр ұйымдары мемлекеттік және институционалдық гранттар, билет сатудан түскен қаражат және жеке қайырымдалықтар есебінен қаржыландырылады.
At the beginning of the 17th century, in Italy, singing underwent yet another renewal, with the emergence of Baroque art at the height of the Renaissance. Italy continues to have many working opera houses, such as the Teatro Massimo in Palermo (the biggest in the country), the Teatro di San Carlo in Naples and the Teatro alla Scala in Milan. The Teatro San Cassiano in Venice was the world's first public opera house, inaugurated as such in 1637. In the 17th and 18th centuries, opera houses were often financed by rulers, nobles, and wealthy people who used patronage of the arts to endorse their political ambition and social position. There was no opera house in London when Henry Purcell was composing and the first opera house in Germany, the Oper am Gänsemarkt, was built in Hamburg in 1678, followed by the Oper am Brühl in Leipzig in 1693, and the Opernhaus vorm Salztor in Naumburg in 1701. With the rise of bourgeois and capitalist social forms in the 19th century, European culture moved away from its patronage system to a publicly supported system. Early United States opera houses served a variety of functions in towns and cities, hosting community dances, fairs, plays, and vaudeville shows as well as operas and other musical events. In the 2000s, most opera and theatre companies are supported by funds from a combination of government and institutional grants, ticket sales, and private donations.
Терминнің басқа қолданылуы
XIX ғасырдағы АҚШ-та көптеген театрларға "опера үйі" деген атау берілді, тіпті опері мүлдем қойылмайтын театрлар да. Опера, театрдан көбірек беделді өнер түрі саналды; сол себепті, жергілікті театрды "опера үйі" деп атау оның мәртебесін көтеруге және театрды әдепсіз деп санайтындардың наразылығын басуға мүмкіндік берді.
In the 19th century United States, many theaters were given the name "opera house", even ones where opera was seldom if ever performed. Opera was viewed as a more respectable art form than theater; calling a local theater an "opera house" therefore served to elevate it and overcome objections from those who found the theater morally objectionable.