Кіріспе

Кештегі немесе опералық қолғап – әйелдер киетін, шынаға дейін жететін ресми қолғап түрі. Әйелдерге арналған ресми және жартылай ресми киімдерге қолғаптар үш ұзындықта келеді: білезікке дейін, шынаға дейін және опералық немесе толық ұзындығы (шынадан жоғары, әдетте бицепске дейін, бірақ кейде қолдың толық ұзындығына дейін жетеді). Ең қымбат толық ұзындықтағы қолғаптар бала терісінен тігіледі. Толық ұзындықтағы қолғаптарды жасау үшін көптеген басқа да тері түрлері қолданылады, көбінесе сиыр терісінің жұмсақ түрлері; лак терісі және замша, әсіресе бала терісіне балама ретінде танымал және көбінесе одан арзан. Сатин және эластикалық сатин материалдары өте танымал, сондай-ақ жаппай өндірілетін түрлері де бар. Сирек қолданылатын материалдарға лосось, питон және шағаладан жасалған терілер жатады.

Батыс әлем

Опералық қолғап терминінің этимологиясы белгісіз, бірақ кемінде 18 ғасырдың соңынан бері шытырман оқасынан жоғары қолғаптар киіліп келген, ал 17 ғасырдан бері Батыс елдеріндегі әйелдер алқаға дейін немесе одан сәл төмен түсетін қолғаптарды киген. 1690 жылдарға қарай сақталған Англия королевасы Мэридің суретінде ол шытырман оқасынан түсетін қолғап кигені көрсетілген. Шытырман оқасынан жоғары қолғаптар алғаш рет Регенттік/Наполеон дәуірінде (шамамен 1800–1825 жылдар) кең танымал болды, Виктория дәуірінің басында және ортасында (шамамен 1830–1870 жылдар) танымалдылығы төмендеді, бірақ 19 ғасырдың соңғы екі онжылдығында және Бірінші дүниежүзілік соғыстың басталуына дейінгі 20 ғасырдың жылдарында ең үлкен сәнге ие болды. Осы кезеңде олар күнделікті және кешкі киім үшін стандарт саналды, тіпті кейбір жүзу костюмдері де опералық қолғаптармен толықтырылды. Әдеп бойынша қолғаптар жоғары сыныптағы ерлер мен әйелдер үшін міндетті аксессуар болып есептелді, сондықтан қоғамдық оқиғаларда қолғапсыз жақсы киінген әйелді көру сирек болатын. Бірнеше сән тарихшыларының айтуынша, 19 ғасырдың соңында Франциядағы актриса Сара Бернхардт (өз қолдарының тым жіңішке екенін жасыру үшін) және АҚШ-тағы Лилиан Расселл опералық қолғаптарды қайта танымал етті. Опералық қолғаптар Бірінші дүниежүзілік соғыстан бері әртүрлі деңгейде танымал болып келеді, 1940 жылдардан 1960 жылдардың басына дейін сәндік аксессуар ретінде кеңінен қолданылды, бірақ бүгінгі күнге дейін ресми киімдеріне ерекше әсемдік қосуды қалайтын әйелдер арасында танымал. Олар бірнеше рет сән дизайнында қайта жанданды, 2000 жылдардың соңында haute couture коллекцияларында танымал болды. Кейде оларды бишілер мен бурлеск артистері, әсіресе киім мен қолғапты шешіп билейтін қойылымдарда киеді. Халық мәдениетінде опералық қолғаптарды бейнелейтін ең танымал суреттер – Рита Хейворттың «Гильда» (1946), Мэрилин Монроның «Джентльмендер блондинкаларды жақсы көреді» (1953), Диснейдің 1950 жылғы «Золушка» фильміндегі Золушка және Одри Хепберннің «Тиффаниде таңғы ас» фильміндегі кейіпкерлері.

Жапония

Жапонияда кейбір әйелдер жазда күн бойы ұзын қолғап киіп, әдемілік, изящество және жоғары әлеуметтік мәртебе (сондай-ақ жергілікті діндерде тазалық пен қасиеттілік) символы саналатын идеалдық ирожироны (色白) немесе ақ теріні қорғау үшін, сонымен қатар кез келген түрде күйіп қалмау үшін киеді.