Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
PPD (Pistolet Pulemyot Degtyaryova, орысша: Пистоле́т пулемёт Дегтярёва, Дегтярёвтың пулемет-пистолеты) – 1934 жылы Василий Дегтярёвпен жасалған пулемет-пистолет. PPD-де дәстүрлі ағаштан жасалған қолсап, ашық құлпынайдан атылатын және таңдамалы атыс режиміне ие болған. Кейіннен оның орнына PPSh 41 келді.
The PPD (Pistolet Pulemyot Degtyaryova, Russian: Пистоле́т пулемёт Дегтярёва, Degtyaryov's machine pistol) is a submachine gun originally designed in 1934 by Vasily Degtyaryov. The PPD had a conventional wooden stock, fired from an open bolt, and was capable of selective fire. It was replaced by the PPSh 41.
Тарих
Кеңес Одағында қару-жарақ конструкторы Василий Дегтярев жасаған. PPD, жаңа советтік 7.62×25 мм Токарев тапаншасының патронына арналған, ол Mauser C96 тапаншасында қолданылатын 7.63×25 мм Mauser патронының негізінде құрылған. Кейінгі PPD үлгілері оқтарды беру үшін үлкен барабанды дүрыл пайдаланды. PPD 1935 жылы Қызыл Армияға PPD 34 ретінде ресми түрде қабылданды, бірақ көптеп өндірілген жоқ. Өндіріс мәселелері 1937 жылға дейін шешілмеді; 1934 жылы тек 44 дана, 1935 жылы тек 23 дана өндірілді; 1937 жылы өндіріс 1291 данаға дейін өсті, содан кейін 1938 жылы 1115 дана және 1939 жылы 1700 дана өндірілді. Ол NKVD ішкі әскерлері мен шекара күзетшілерінде қолданылды. 1939 жылы PPD толығымен қызметтен шығарылды және Қорғаныс өнеркәсібі халық комиссариатының директивасымен зауыттардың тапсырыстары тоқтатылды; алайда, Дегтяровтың Сталинмен жақсы қарым-қатынасының арқасында бұл шешім тез кері қайтарылды. 1939 жылы Финляндиямен болған Қысқы соғыс кезінде жеке автоматты қарудың жетіспеушілігі Федоров автоматтарының қайтадан қолданылуына әкелді. 1938 және 1940 жылдары жасалған өзгерістер PPD 34/38 және PPD 40 деп аталды, олар негізінен өндірісті жеңілдетуге бағытталған шағын өзгерістерді енгізді. 1940 жылы жаппай өндіріс басталды, сол жылы 81 118 PPD өндірілді. Дегенмен, PPD 40 өндіруге еңбек және материал жағынан қымбатқа түсті, оның көптеген металл бөлшектері фрезерлеу арқылы жасалды. Вермахттың қолға түскен PPD 34/38 және PPD 40 автоматтары тиісінше MP.715(r) және MP.716(r) деп белгіленді. PPD-ге ұқсас автоматтары жүздеген мыңдаған совет партизандарының арасында қаругерлермен жартылай қолмен жасалды. Бұл мылтықтар 1944 жылға дейін жасалған болса да, металл штамптау үшін партизандарға қол жетімді емес болған ірі өнеркәсіптік жабдықтарды қажет еткендіктен, фрезерлеу әдісі қолданылды. Олардың қаншасы жасалғаны туралы нақты деректер жоқ, бірақ кем дегенде алты партизан қаругер өз үлгілерін жасаған. Олардың бірі шамамен екі жыл ішінде 28 дана автомат жасаған.
Developed in the Soviet Union by arms designer Vasily Degtyaryov. The PPD was designed to chamber the new Soviet 7.62×25mm Tokarev pistol cartridge, which was based on the 7.63×25mm Mauser cartridge used in the Mauser C96 pistol. The later PPD models utilized a large drum magazine for ammunition feeding. The PPD officially went into military service with the Red Army in 1935 as the PPD 34, although it was not produced in large quantities. Production issues were not solved until 1937; in 1934 only 44 were produced, in 1935 only 23; production picked up in 1937 with 1,291 produced, followed by 1,115 produced in 1938 and 1,700 produced in 1939. It saw use with the NKVD internal forces as well as border guards. The PPD was decommissioned entirely in 1939 and factory orders cancelled following a directive of the People's Commissariat of Defence Industry; the decision was quickly reversed, though, after the personal intervention of Degtyaryov with Stalin, with whom he had a good personal relationship. During the Winter War in 1939 with Finland, an acute lack of individual automatic weapons even led to the reintroduction of the stockpiled Fedorov Avtomats into service. In 1938 and 1940, modifications were designated PPD 34/38 and PPD 40 respectively, and introduced minor changes, mostly aimed at making it easier to manufacture. Mass production began in 1940, a year in which 81,118 PPDs were produced. Nevertheless, the PPD 40 was too labor and resource expensive to mass produce economically, most of its metal components being produced by milling. PPD 34/38 and PPD 40 submachine guns captured by the Wehrmacht were given the designations MP.715(r) and MP.716(r) respectively. A number of PPD like submachine guns were also manufactured in a semi artisanal way by gunsmiths among the hundreds of thousands of Soviet partisans. These guns, even when made as late as 1944, used milling because metal stamping requires large industrial facilities that were not available to the partisans. There are no firm numbers about how many were made, but there were at least six partisan gunsmiths each making his own model series. One of them is known to have produced 28 such sub machine guns in approximately two years.