Кіріспе

Карл Шмид:Карло Шмид (Carlo Schmid; 3 желтоқсан 1896 - 11 желтоқсан 1979) - Германияның Социал-демократиялық партиясының (СДП) академигі және саясаткері. Шмид Германияның Негізгі заңының және ГОДЕСБЕРГ бағдарламасының ең маңызды авторларының бірі. Ол Германия мен Франция қарым-қатынастарына тығыз араласты және 1966 жылдан 1969 жылға дейін "Федералды кеңес пен штаттар істері жөніндегі федералды министр" қызметін атқарды.

Өмірбаяны және кәсібі

Шмид Франциядағы Перпиньян қаласында дүниеге келді және отбасымен Германияға көшіп кетер алдында бес жыл сол жерде тұрды. 1908 жылы отбасы Штутгартқа көшіп барды, онда Шмид 1914 жылы Абитурды тапсырған престижді гуманистік Штутгарттың Карлс гимназиясына оқуға түсті. 1914 жылдан 1918 жылға дейін Шмид неміс армиясында соғысты. Соғыстан кейін ол Тюбинген университетінде заңгерлік білім алды, содан кейін ол бірінші (1921) және екінші (1924) заңгерлік мемлекеттік емтиханды сәтті тапсырды. 1923 жылы ол танымал заңгер Уго Синцгеймердің жетекшілігімен докторлық диссертациясын аяқтады. Қысқа уақыт заңгер болып жұмыс істегеннен кейін, 1927 жылы Вюртемберг штатының судьясы болды. 1927-1928 жылдары ол шетелдік мемлекеттік құқық бойынша Кайзер Вильгельм институтында ғылыми көмекші болып жұмыс істеді. Институтта ол Герман Хеллермен бірге жұмыс істеді. 1929 жылы Шмид Халықаралық Соттың тұрақты сотының заңгерлік ісі туралы диссертациямен өзінің Habilitation-ін аяқтады. 1930 жылдан 1940 жылға дейін Тюбинген университетінде приватдоцент болып жұмыс істеді. Нацистер оған саяси себептермен қызметтен бас тартқан. 1940 жылы ол Лилльдегі (Франция) неміс оккупациялық күштерінің "Оберфельдкомандатурасының" заң кеңесшісі болды. 1946 жылы ол Тюбингендегі мемлекеттік құқық профессоры болып тағайындалды, ал 1953 жылы ол Франкфурт-на-Майндағы Иоганн Вольфганг Гете университетінің саясаттану кафедрасына орнықты. Академиялық мансабын жалғастырудан басқа, Шмид Николо Макиавелли, Шарль Бодлер және Андре Малроның шығармаларын аударды. Оның жеке мұрағаты Бонндағы Германияның Архив Социальная Демократиясына тапсырылды. Ол Ландсберг түрмесіндегі Мартин Сандбергердің жағдайына алаңдап, жазасын жеңілдетуді жақтады. Ол Германия Федеративтік Республикасының Ардагерлік орденінің "Ұлы кресті" (Großkreuz des Verdienstordens der Bundesrepublik Deutschland) орденін иеленді. Сонымен қатар, ол беделді Гёте сыйлығын алды. Шмид 1979 жылы 11 желтоқсанда 83 жасында Бад-Хоннефте қайтыс болды.

БЖҚ

Соғыстан кейін Шмид СПД-ға қосылды және Вюртембергте қайта құрылған СПД-ның негізін қалаушылардың бірі болды. Ол 1946 жылдан 1950 жылға дейін Вюртемберг-Гогенцоллерндегі СПД төрағасы болды және 1947 жылдан 1970 жылға дейін СПД басқарма мүшесі болды. Ол сонымен қатар 1958 жылдан 1970 жылға дейін СДПП Президиумының мүшесі болды және партия реформасының катализаторы ретінде қызмет етті, ол марксистік ілімнің қалған бөлігін тастап кеткен Годесберг бағдарламасының негізгі авторларының бірі болды. 1961-1965 жылдары ол Вилли Брандттің көлеңкелік кабинетіне сыртқы істер министрі ретінде кірді.

Парламент қызметі

1947 жылы Шмид Вюртемберг-Гогенцоллерн провинциясының жергiлiктi парламентіне депутат болып сайланды. Ол 1952 жылы 17 мамырда Баден-Вюртемберг штатының құрылуынан кейін мемлекет құрылмайынша Ландтагтың мүшесі болды. 1948-1949 жылдары Шмид Парламент кеңесіне мүше болды, ол SPD фракциясының басшысы және Бас комитеттің төрағасы болды, ол Германияның Негізгі заңын әзірлеуде маңызды рөл атқарды. Шмидтің неміс конституциялық жүйесіне қосқан ең ерекше үлесі "Конструктивті сенімсіздік дауысы" болды, онда канцлер басқа канцлер сайланған кезде тек Федералды Diet-пен ғана қызметтен алынуы мүмкін екендігі айтылды. Сенімсіздік туралы осындай дауыс беру конструктивті, өйткені ол Веймар Республикасындағы сияқты қайта-қайта сенімсіздік туралы дауыс беру арқылы федералды үкіметтің шалдығуының алдын алады. 1949 жылдан 1972 жылға дейін Федералды парламент депутаты болды. Ол түрлі парламенттік комитеттерде белсенді болды, олардың ең көрнектісі Сыртқы істер комитеті болды. Ол сондай-ақ 1949 жылдан 1966 жылға дейін және 1969 жылдан 1972 жылға дейін Федералды диетаның вице-президенті болып қызмет етті. Ол сонымен қатар парламенттегі СПД фракциясының вице-президенті болып қызмет етті. Ол бүкіл Diet мүшелігі кезінде Мангейм I сайлау округінің өкілі болды.

Басқа мемлекеттік қызметтер

1945 жылы француз әскери билігі Шмидті француздық оккупациялық аймақта орналасқан Вюртемберг-Гогенцоллерн жерінің "Мемлекеттік хатшылығының президенті" ретінде тағайындады. Сонымен қатар, Шмидтің міндетіне 1947 жылы алғашқы сайлауға дейін өлкедегі білім беру және мәдениет саясаты жүктелді. 1950 жылдың 1 мамырына дейін Шмид әділет министрі және Вюртемберг Гогенцоллернінің президенті қызметін атқарды. Ол Германияның Конституциялық конвенциясында Вюртемберг Гогенцоллерннің өкілі болды, онда Негізгі заң ратификацияланды. Карло Шмид 1959 жылы Федералды Президент (Bundespräsident) лауазымына сайланды, бірақ екінші турда ХДС кандидаты Генрих Любкеден жеңілді. Шмид 1966-1969 жылдары канцлер Курт Георг Кизингердің кабинетінде Федералды кеңес (Бундесрат) және штаттар (Бундесландер) істері жөніндегі федералды министр болды. Бұл лауазымда ол Федералды үкіметтің Бундесраттағы өкілі болды. Шмид 1969 жылы 21 қазанда 6-шы Бундестаг сайлауынан кейін министрлікте қызметінен кетті.

Халықаралық саясат

Карло Шмид, оның анасы француз болған және француз тілін өте жақсы білген, әрқашан Франция мен Германияның татуласуына құштар болған. 1950-1960 жылдары және 1969-1973 жылдары Еуропа Кеңесінің Парламенттік Ассамблеясының мүшесі болды. Ол 1963 жылдан 1966 жылға дейін Еуропалық Одақтан бөлек өңірлік қорғаныс ұйымы Батыс Еуропалық Одақ Ассамблеясының президенті болды, 1956 жылдан бастап Ассамблеяның вице-президенті болды.

Шығармалары

"Regierung und Parlament", in: Hermann Wandersleb, Recht, Staat, Wirtschaft, vol. 1 және 2 бөлімдері. 3, Дюссельдорф, 1951 жыл. "Vier Jahre Erfahrungen mit dem Grundgesetz", Die Öffentliche Verwaltung, 1954 жылғы 1-ші нөмір, 1 3 бет. "Die Opposition als Staatseinrichtung", Der Wähler, 1955, 11-саны, 498506 б. "Der Abgeordnete zwischen Partei und Parlament", Die Neue Gesellschaft, 1959 жылғы 6-шы саны, 439 444 бет. "Неміс Бундестагы Конституциялық шындықта", Фридрих Шефер, Қаржы ғылымдары және қаржы саясаты, Эрвин Шоеттл үшін Festschrift, Тюбинген, 1964, 269 284 б. (Хорст Эмке мен Ханс Шарунмен бірге), Адольф Арндт үшін 65-ші Festschrift. Туған күн, Франкфурт-на-Майне, 1969 жыл. "Германияның Бундестагы. "Эйн эссе" журналы: "Неміс Бундестагы". Парламент портреті, Пфуллинген 1974, 12-17 б. "Das Fundament unserer staatlichen Ordnung", in: Bekenntnis zur Demokratie, Wiesbaden 1974, 11-20-беттер. "Демократия - мүмкіндік, мемлекет іске асыру үшін", "Форум-Гухтен", Мангейм, 1975, 319-325-б. "Еске алулар" (Erinnerungen), Берн, 1979 жыл.