Роберт Кимминг Шенк: Саяхатшы, Әскери қолбасшы және Дипломат

Кіріспе

Америкалық саяхатшы, Флорида штатының Өкілдер палатасының мүшесі.

Роберт Камминг Шенк (4 қазан 1809 – 23 наурыз 1890) – Америка Азамат соғысындағы Одақ армиясының генералы, сондай-ақ Бразилия және Ұлыбританиядағы американдық дипломатиялық өкілі. Ол Буль-Ран шайқасының екі кезесінде де болды, 1862 жылғы Джексон аңғары науқанына және Крос-Кейс шайқасына қатысты. АҚШ Өкілдер палатасында екі рет көп мерзімге сайланды. Оның үлкен ағасы, Джеймс Финдлей Шенк, АҚШ Әскери-теңіз күштерінде контр-адмирал болды. 1871-1876 жылдары Шенк Улисс С. Грант басшылығымен Ұлыбританиядағы АҚШ министрі қызметін атқарды.

Ерте өмір және мансап

Шенк Огайо штатының Франклин қаласында Уильям Кортенус Шенк (1773–1821) және Элизабет Роджерс (1776–1853) отбасында дүниеге келді. Уильям Шенк белгілі голландтық отбасының ұрпағы болды және Нью-Джерси штатының Монмут округінде туған. Уильям Шенк жер алыпсатар және Огайоның алғашқы маңызды қоныстанушыларының бірі болды, сонымен қатар 1812 жылғы соғыста қатысып, ұлы сияқты генерал шеніне дейін көтерілді. Ол Роберт он екі жасқа толғанда қайтыс болды, ал бала генерал Джеймс Финдлейдің қамқорлығына берілді. 1824 жылы Роберт Шенк Маями университетіне екінші курсқа түсіп, 1827 жылы үздік дипломмен бакалавр дәрежесін алды, бірақ Огайо штатының Оксфорд қаласында қалып, француз және латын тілдерінен сабақ беріп, оқумен айналысып, 1830 жылға дейін магистр дәрежесін алды. Ол Томас Корвиннің басшылығымен заң оқып, 1831 жылы адвокаттыққа қабылданды. Ол Дейтон қаласына (Огайо штаты) көшіп, мамандығы бойынша жетекшілік позицияға ие болды. Ол көп жыл бойы Джозеф Халси Крейнмен бірлесіп Crane and Schenck фирмасында жұмыс істеді. 1834 жылдың 21 тамызында Шенк Нью-Йорк штатының Лонг-Айленд аймағындағы Ниссекуго қаласында Ренельш В. Смит (1811–1849) атты әйелге үйленді. Олардың некесінен алты қыз дүниеге келді. Олардың үшеуі нәресте кезінде қайтыс болды, ал үш қызы сақталды. 1849 жылы оның әйелі Дейтон қаласында (Огайо штаты) туберкулезден қайтыс болды.

Саясат

Саяси өмірге алғаш рет 1838 жылы штат заң шығарушы органына сайлауға қатысып, сәтсіздікке ұшырағанда қадам басқан; 1841 жылы бір мерзімге ие болды. 1840 жылғы президенттік сайлау кампаниясында ол Виг партиясының ең шебер сөз сөйлейтін спикерлерінің бірі ретінде танылды. 1843 жылы өзінің округінен АҚШ Конгресіне сайланды, 1845, 1847 (ол Жолдар мен каналдар комитетінің төрағасы болған кезде) және 1849 жылдары қайта сайланды. Оның ең алғашқы көзге түсетін жұмысы – құлдыққа қарсы петициялардың палата мәжілісінде оқылуына тыйым салатын, ұзақ жылдар бойы қолданылып келген «сүрендік ережелерді» жоюға көмектесу болды. Ол Мексика-Америка соғысын құлдықты одан әрі дамыту мақсатындағы агрессия соғысы деп қарастырып, қарсылық білдірді. 1851 жылы қайта сайланудан бас тартып, 1851 жылдың наурыз айында президент Миллард Филлмор оны Бразилия елшісі қызметіне тағайындады, сондай-ақ Уругвай, Аргентина Конфедерациясы және Парагвай елдеріне де аккредитациялады. Үкімет оған Буэнос-Айрес, Монтевидео және Асунсьон қалаларына сапар шегіп, Рио-де-ла-Плата және оның салаларындағы республикалармен шарттар жасасуды тапсырды. Осы елдермен бірнеше шарттар жасалды, олардың арқасында АҚШ еуропалық елдерге ешқашан берілмеген артықшылықтарға қол жеткізді. 1852 жылы демократтардың жеңісіне байланысты Уругваймен жасалған сауда шарты АҚШ Сенатынан ратификацияланбады. 1854 жылы Шенк Огайоға оралды, республикалық партияның көзқарастарына көңіл білдіргенімен, Джон К. Фремонтқа деген жеке қарсылығы соншалықты күшті болды, ол сайлауға қатыспады. Ол табысты заңгерлік тәжірибе құрып, сонымен қатар Форт-Уэйн Батыс теміржол компаниясының президенті болды. Республикалық партияға көбірек жақындасып, 1859 жылдың қыркүйегінде Шенк Дейтонда елдегі өршіп келе жатқан араздық туралы сөз сөйледі. Бұл сөйлеуінде Шенк Республикалық партияның президенттікке Абрахам Линкольнді ұсынуын қалады. Бұл, мүмкін, Линкольнның президенттікке кандидаттығын алғаш рет ашық қолдау болды. Шенк 1860 жылы Чикаго конвенциясында және одан кейінгі науқанда Линкольнді ынтамен қолдады.

His first foray into political life came in 1838 when he ran unsuccessfully for the State Legislature; he gained a term in 1841. In the Presidential campaign of 1840, he acquired the reputation of being one of the ablest speakers on the Whig side. He was elected to the United States Congress from his district in 1843, and re elected in 1845, 1847 (when he was chairman of the Committee on Roads and Canals) and 1849. His first conspicuous work was to help repeal the gag rule that had long been used to prevent antislavery petitions being read on the floor of the house. He opposed the Mexican–American War as a war of aggression to further slavery. He declined re election in 1851, and, in March 1851, was appointed by President Millard Fillmore, Minister to Brazil and also accredited to Uruguay, Argentine Confederation, and Paraguay. He was directed by the Government to visit Buenos Aires, Montevideo, and Asunción, and make treaties with the republics around the Río de la Plata and its tributaries. Several treaties were concluded with these governments by which the United States gained advantages never accorded to any European nation. The Democratic victory in 1852 caused the treaty of commerce with Uruguay to fail to be ratified by the United States Senate. In 1854, Schenck returned to Ohio, and though sympathizing generally in the views of the Republican party, his personal antipathy to John C. Fremont was so strong that he took no part in the election. He was building a lucrative law practice and was also President of the Fort Wayne Western Railroad Company. He became more in sympathy with the Republican party, and, in September 1859, Schenck delivered a speech in Dayton regarding the growing animosity within the country. In this speech, Schenck recommended that the Republican Party nominate Abraham Lincoln for the presidency. This was perhaps the first public endorsement of Lincoln for the presidency. Schenck supported Lincoln with great ardor at the Chicago Convention in 1860 and in the campaign that followed.

Азаматтық соғыс

Форт Самтерге шабуыл жасалғанда, Шенк президентке қызметін ұсынды. Ол кейіннен Линкольнмен кездескенін былай деп еске алды: «Линкольн мені шақырып алып: «Шенк, маған қалай көмектесе аласың?» – деп сұрады. Мен: «Сіз не қаласаңыз, соны істеймін. Мен сізге көмектесуге асығам». Ол: «Соғыса аласың ба?» – деп сұрады. Мен: «Тырысып көрейін» деп жауап бердім. Линкольн: «Мен сені генерал етіп тағайындағым келеді», – деді. Мен оған: «Бұл туралы білмеймін, мырза президент, сіз мені генерал етіп тағайындасаңыз да, генерал бола алмай қалуым мүмкін» деп жауап бердім. Содан кейін ол солай істеді, мен соғысқа бардым». Шенк еріктілердің бригадир-генералы болып тағайындалды. Вест-Пойнт түлектерінің көбі саяси генералдарды сықақтап қарады. Шенк әскери адам болмаған, бірақ ол әскери ғылымды жақсы білген. 1861 жылдың 17 маусымында Одақ армиясының генерал-майоры Ирвин Макдауэлл Шенктің басшылығымен және полковник Александр Макдауэлл Маккуктың тікелей басшылығымен 1-ші Огайо ерікті жаяу әскер полкін (90 күндік) Вирджиния штатының Фэрфакс округіндегі Одақ позициясын кеңейтуге жіберді. Шенк Александрия, Лудон және Гэмпшир темір жолымен алты рота сарбазды алып, Александрия, Вирджиния және Виена арасындағы теміржол көпірлерін күзету үшін жасақтарды қалдырды. Пойыз Венаға жақындағанда, Фэрфакс сотынан солтүстікке қарай 6 шақырым және Александриядан 15 шақырым жерде 271 офицер мен сарбаз пойызда қалды. Сол күні Конфедерация армиясының полковнигі Макси Грег 6 айлық 1-ші Оңтүстік Каролина жаяу әскер полкін (шамамен 575 адам), екі кавалерия ротасын (шамамен 140 адам) және екі артиллерия құралы бар артиллерия ротасын (35 адам), барлығы 750 адамды Фэрфакс сотынан Потомак өзеніне қарай барлау миссиясына жіберді. Сапардан қайтып келе жатқанда, сағат 18:00 шамасында Конфедерация сарбаздары қашықтағы пойыздың сыбызғысын естіді. Грег артиллериясын Венаға жақын теміржолдың қисығына орналастырып, әскерін артиллерияның айналасына жайғастырды. Осы жағдайды көріп, жергілікті одақшыл ақсақал жолмен жүгіріп, жақындап келе жатқан пойызды жасырын конфедерациялық күштер туралы ескертуге тырысты. Одақ офицерлері оның ескертуіне мән бермей, пойыз жолын жалғастырды. Одақ сарбаздары ашық вагондарда немесе платформаларда отырып, пойыз Венаға қарай кері жүрді. Екі күш те тиімді мылтық ату қашықтығынан сәл ғана шығып, екі тараптан да аз ғана оқтар атылды. Қараңғы түскенде Одақ күштері кері шегінуге және Конфедерация атты әскерінің қуып жете алмайтындай жерге қашып құтылуға үлкерді. Конфедерацияның қуғын-сүргіні де, Одақ күштері үлкен әскердің алғы шебі болуы мүмкін деген қауіп-қатер және Конфедерация күштері сол түнде өз базаларына оралуы керек болғандықтан, ертерек тоқтатылды. Конфедерация сарбаздары қалған жабдықтарды алып, қалған жолаушылар вагоны мен бес платформаны өртеп жіберді. Одақ күштерінен сегіз сарбаз қаза тауып, төрт сарбаз жараланды. Вирджиния штатының Вена шайқасы Біріккен Одақтың Биг-Бетел шайқасында жеңілгеніне бір апта бұрын болды. Тарихшы Уильям С. Дэвис «баспасөз 17 маусымда Венадағы шағын жеңілістен қатты алаңдады және халық федералистер қашан жеңіске жетеді деп сұрай бастады» деп атап өтті. Шенктің келесі рет көрінуі 1861 жылдың 21 шілдесінде болған Булл-Ран шайқасы болды, онда ол генерал Дэниел Тайлердің дивизиясында бригадаға қолбасшылық етті. Шайқас барысы Одақ күштеріне қарсы бұрылып, көптеген бөлімдер шайқас алаңынан қаша бастағаннан кейін, Шенктің бригадасының бөлімдері, майор Джордж Сайкс басқаратын АҚШ әскерлерімен бірге, полковник Луис Бленкер басқаратын үш неміс полкінің бригадасы, полковник Эразм Киес бригадасы және 1-ші және 2-ші Род-Айленд жаяу әскер полктері Одақ армиясының қалған бөлігі тәртіпсіздікпен шегініп жатқанда салыстырмалы түрде жақсы тәртіппен алаңнан шықты. Кейіннен Шенк Батыс Вирджинияда генерал-майор Уильям Роузкранс, ал Лурай аңғарында генерал-майор Джон С. Фримонттың қол астында болды. Ол 1862 жылы Джексонның Шенандоа аңғарындағы жорығына, Крос-Кейс шайқасына қатысты және генерал-майор Франц Сигелдің болмауы кезінде I корпустың командирі болды. Вирджиния армиясына, содан кейін генерал-майор Джон Поуптың қол астында қосылуға бұйрық берілді, ол Екінші Булл-Ран шайқасынан бұрын оған қосылды және екі күндік шайқастың ортасында болды, екінші күні ауыр жарақат алды, оң қолы зардап шекті. 1862 жылдың 18 қыркүйегінде генерал-майор болып тағайындалды, шілде айының 30-ынан күшіне енді. Шенк алты айға далалық қызметке жарамсыз болды, бірақ Мэрилендтің жайсыз азаматтарын қамтитын VIII корпустың басшылығына тағайындалды, барлық жайсыздықтар мен дүрбелеңдерді және опасыздыққа қатысуды басып тастады. Шенк Мэриленд тұрғындарының опасыз бөлігімен танымал болған жоқ. 1863 жылдың желтоқсанында ол Конгрестегі өкілдігіне ие болу үшін лауазымынан кетті.

When the attack was made on Fort Sumter, Schenck promptly tendered his services to the President. He later recalled his meeting with Lincoln:

"Lincoln sent for me and asked, 'Schenck what can you do to help me?' I said, 'Anything you want me to do. I am anxious to help you.' He asked, 'Can you fight?' I answered, 'I would try.' Lincoln said, 'Well, I want to make a general out of you.' I replied, 'I don't know about that Mr. President, you could appoint me as general but I might not prove to be one.' Then he did so and I went to war." Schenck was commissioned brigadier general of volunteers. Many West Point graduates sneered at political generals. Schenck had not been a military man, but he had been a diligent student of military science. On June 17, 1861, Union Army Maj. Gen. Irvin McDowell sent the 1st Ohio Volunteer Infantry Regiment (90–day) under the overall command of Schenck and the immediate command of Col. Alexander McDowell McCook to expand the Union position in Fairfax County, Virginia. Schenck took six companies over the Alexandria, Loudon and Hampshire Railroad line, dropping off detachments to guard railroad bridges between Alexandria, Virginia and Vienna, Virginia. As the train approached Vienna, about 4 mile (6 km) north of Fairfax Court House and 15 mile (24 km) from Alexandria, 271 officers and men remained with the train. On the same day, Confederate States Army Col. Maxcy Gregg took the 6–month 1st South Carolina Infantry Regiment, about 575 men, two companies of cavalrymen (about 140 men) and a company of artillery with two artillery pieces (35 men), about 750 men in total, on a scouting mission from Fairfax Court House toward the Potomac River. On their return trip, at about 6:00 p. m., the Confederates heard the train whistle in the distance. Gregg moved his artillery pieces to a curve in the railroad line near Vienna and placed his men around the guns. Seeing this disposition, an elderly local Union sympathizer ran down the tracks to warn the approaching train of the hidden Confederate force. The Union officers mostly ignored his warning and the train continued down the track. The Union soldiers were riding open gondola or platform cars as the train backed down the track toward Vienna. The two forces were slightly out of effective musket range and few shots were taken by either side. As darkness fell, the Union force was able to retreat and to elude Confederate cavalry pursuers in the broken terrain. The Confederate pursuit also was apparently called off early due to apprehension that the Union force might be only the advance of a larger body of troops and because the Confederate force was supposed to return to their base that night. Confederates took such supplies and equipment as were left behind and burned a passenger car and five platform cars that had been left behind. The Union force suffered casualties of eight soldiers killed and four wounded. The Battle of Vienna, Virginia followed the Union defeat at the Battle of Big Bethel only a week earlier and historian William C. Davis noted that "the press were much agitated by the minor repulse at Vienna on June 17, and the people were beginning to ask when the Federals would gain some victories." Schenck's next appearance was at the First Battle of Bull Run, July 21, 1861, where he commanded a brigade in Brig. Gen. Daniel Tyler's division. After the tide of battle turned against the Union force and many units began to flee the battlefield, parts of Schenck's brigade, along with the United States Regulars under Maj. George Sykes, the brigade of three regiments of Germans under Col. Louis Blenker, the brigade of Col. Erasmus Keyes and the 1st and 2nd Rhode Island Infantry Regiments left the field in relatively good order as the remainder of the Union Army retreated in disorder. Schenck was subsequently in command under Maj. Gen. William Rosecrans in West Virginia, and under Maj. Gen. John C. Fremont in the Luray Valley. He took part in the Jackson's Valley Campaign of 1862 in the Shenandoah Valley, the Battle of Cross Keys and was, for a time, commander of the I Corps, in Maj. Gen. Franz Sigel's absence. Ordered to join the Army of Virginia, then under Maj. Gen. John Pope, he joined it just before the Second Battle of Bull Run, and was in the thick of the fighting of the two days that followed, being severely wounded on the second day, and his right arm permanently injured. He was promoted to major general September 18, 1862 to rank from August 30, 1862. Schenck was unfit for field duty for six months, but was assigned to the command of VIII Corps, embracing the turbulent citizens of Maryland, repressing all turbulence and acts of disloyalty or any complicity with treason. Schenck was not popular with the disloyal portion of the inhabitants of Maryland. In December 1863, he resigned his commission to take his seat in Congress.

Соғыстан кейінгі іс-шаралар

Ол демократ Клемент Валландигамнан сайланды, ол Линкольн тарапынан депортацияланғаннан кейін, Огайо штатының үшінші конгресс округінен (Дейтон) қатыспай сайлауға түскен еді. Mt. Вернон, Огайода сөз сөйлегені үшін. Ол бірден Әскери істер комитетінің төрағасы болып тағайындалды. Әскери мәселелерде ол еріктілердің адал досы болды, тұрақтылардың ықпалы мен талаптарына қарсы тұрды; дезертирлердің қатал жауы; жобаны ынтамен қолдады және одан қашқандардың сайлау құқығын жоғарғы органмен шектеді; қарапайым сарбаздар мен кіші офицерлердің қорғаушысы. Ол отыз сегізінші, отыз тоғызыншы, қырықыншы және қырық бірінші Конгрестерге қайта сайланды және лауазымынан палатаның жетекшісі болды, соның ішінде Жолдар және қаражат комитетінің төрағасы қызметін атқарды. 1870 жылы қайта сайлауда небәрі елу үш дауыспен жеңіліске ұшыраған Шенк президент Улисс Гранттың Ұлыбританиядағы өкілі болып тағайындалды және 1871 жылдың шілдесінде Англияға аттанды. Алабама талаптары жөніндегі комиссия мүшесі ретінде ол Рафаэль Семмес және оның Конфедерациялық каперлік кемесі жасаған қимылдардан туындаған талаптарды реттеуге қатысты. Тарихшы Александр Дель Мар өзінің "Монетарлық жүйелер тарихы" кітабында 488 және 489-беттерде Шенк валютаны тек алтынмен белгілеуге қатысты заңды қабылдауға ықпал еткенін айтады, бұл бұрын күміспен де төленуге болатын. Бұл 1873 жылғы экономикалық дағдарысқа байланысты. Сомерсеттегі патшалық кеште елші Шенк Виктория патшайымының ұйымдастырған қабылдауында герцогинямен покер ережелерін жазуға көндірілді. Ол осы ережелерді өз сарайы үшін жеке басып шығарды. Бұрын американдық бірнеше кітапта бұл ойын туралы айтылған болса да, бұл Атлантиканың екі жағында жарық көрген покерге арналған алғашқы жеке кітап болды. Ойын Англияда тез танымал болды, онда ол "Шенк покері" деп аталды. 1871 жылдың қазанында Шенк Юта штатының Альта қаласының жанындағы Эмма күміс кеніші акцияларын сатуда өзінің атын пайдаланғаны үшін ақы алды және кен компаниясының директоры болды. Америкалық министрдің атымен байланысты болған британдықтар көп инвестиция жасады. Эмма кеніші қысқа мерзімде үлкен дивидендтер төледі, бірақ кеннің таусылғаны белгілі болғаннан кейін акциялар құнсызданып қалды. Шенк кінәлі деп танылды және тергеу үшін елге қайтарылды. Ол 1875 жылдың көктемінде лауазымынан кетті. 1876 жылдың наурыз айында Конгресс жүргізген тергеу оның қандай да бір құқықбұзушылыққа кінәлі еместігін, бірақ оның атын және лауазымын мұндай схеманы ілгерілету үшін қолдануда өте нашар шешім қабылдағанын көрсетті. Сол жылы Англиядан оралғаннан кейін ол Вашингтонда заңгерлік тәжірибесін қайта бастады. Сондай-ақ, ол "Draw" атты покерге арналған кітап жариялады. Покер ойнау ережелері (Бруклин: Жеке басылым, 1880. 16mo, 17 бет). Шенк халықаралық және конституциялық құқық бойынша білімді, саяси тарихты жақсы білетін, ағылшын, француз және испан тілдеріндегі қазіргі әдебиетпен таныс білімді ғалым болды. Шенк 1890 жылдың 23 наурызында Вашингтонда 80 жасында қайтыс болды және Огайо штатының Дейтон қаласындағы Вудленд зиратына жерленді.

He had been elected over Democrat Clement Vallandigham, running in absentia after being deported by Lincoln for a speech he gave in Mt. Vernon, Ohio, from the Third Congressional District (Dayton) of Ohio. He was at once made House Chairman of the Committee on Military Affairs. It was said that in military matters he was the firm friend of the volunteer, as against what he thought the encroachments and assumptions of the regulars; the remorseless enemy of deserters; a vigorous advocate of the draft, and the author of the disfranchisement of those who ran away from it; the champion of the private soldiers and subordinate officers. He was re elected to the Thirty Eighth, Thirty Ninth, Fortieth and Forty First Congresses, and from his position was a leader of the House, including service as Chairman of the Ways and Means Committee. Failing re election by just fifty three votes in 1870, Schenck was appointed by President Ulysses Grant as Minister to the United Kingdom, and he sailed for England in July 1871. As a member on the Alabama Claims Commission, he took part in settling the claims arising from the exploits of Raphael Semmes and his Confederate raider. In his book History of Monetary Systems, historian Alexander Del Mar intimates on p. 488 and 489 that Schenck was instrumental in passing a bill denominating currency in only gold, whereas it had been previously redeemable in silver, as well. This is significant as it relates to the panic of 1873. At a royal party in Somerset, Ambassador Schenck was attending a reception hosted by Queen Victoria, when he was persuaded to write down his rules for poker by a duchess. She privately printed the rules for her court. Although several American books had previously discussed the game, this was the first book to deal solely with draw poker published on either side of the Atlantic. The game quickly became popular in England, where it was universally known as "Schenck's poker". In October 1871, Schenck was paid for the use of his name in the sale of stock in England for the Emma Silver Mine, near Alta, Utah, and became a director of the mining company. Seeing the American minister's name connected with it, British people invested heavily. The Emma mine paid large dividends for a brief time while company insiders sold their shares, but then share prices crashed when it was learned that the mine was exhausted. Schenck was blamed and was ordered home for investigation. He resigned his post in the spring of 1875. A congressional investigation in March 1876 concluded that he was not guilty of wrongdoing but that he had shown very bad judgment in lending his name and office to promote any such scheme. Upon his return from England later that year, he resumed his law practice in Washington, D. C. He also published a book on draw poker, Draw. Rules for Playing Poker (Brooklyn: Privately printed, 1880. 16mo, 17 pages). Schenck was an accomplished scholar, thoroughly informed on international and constitutional law, well versed in political history, and familiar with the whole range of modern literature, English, French, and Spanish. Schenck died in Washington, D. C., on March 23, 1890, aged 80, and was interred in Woodland Cemetery, Dayton, Ohio.

Негізгі дереккөздер

Роберт С. Шенк жинағы (MS 032). Дейтон қалалық кітапханасы, Дейтон, Огайо. Роберт Камминг Шенк жинағы (27 SCHENCK). Майами университеті, Оксфорд, Огайо.