Оксфорд графының 20-шы әулеті: өмірбаяны мен әскери қызметі

Кіріспе

Обри де Вер, Оксфордтың 20-графы, КГ, ПК (28 ақпан 1627 – 12 наурыз 1703) – ағылшын ақсұлтаны және Англия азаматтық соғысында роялистер жағында шайқасқан әскери шенеунік.

Өмірбаян

Ол Роберт де Вере, Оксфордтың 19-шы графы және оның әйелі Беатрикс ван Хеммендтің ұлы болды. Әкесі 1632 жылы Маастрихттің алынуы кезінде қаза тапқаннан кейін, де Вере алты жаста болғанда Нидерландыдағы Фризеландта білім алды. Кейін жылдарда ол ағылшын жаяу әскеріне қосылып, голландтармен бірге континентте қызмет етті. Англиядағы азамат соғысы кезінде ол Голландияда қалды, бірақ 1651 жылы Англияға қайтып келді, ол жақта адал роялист болды. Ол бірнеше құйрықтарға қатысты, Оливер Кромвельге қарсы құйрық жасады деген айыппен Лондон мұнарасына қамалды және сотсыз ұсталды. Бостандыққа шыққаннан кейін ол 1659 жылы Ричард Кромвельдің режиміне қарсы сэр Джордж Буттың көтерілісіне қосылды. Ол тағы бес теңдесімен бірге 1660 жылдың мамыр айының басында Гаагаға король Карл II-нің қайтаруын сұрап петиция берді. Лорд-камергер болуға үміттене отырып, ол оған Корольдік атты әскер полкінің полковнигі лауазымын ұсынды. Корольдік сүйікті Барбара Вильерс, Кливленд герцогинясының сүйіктісі болғандықтан, ол Бристоль графының қызымен танысты, оның отбасы сарайда жоғары бағаланған. Қызы Сандерлендтің 2-ші графы Роберт Спенсерге тұрмысқа шықты, ол Мемлекеттік хатшы болды, бірақ ол корольге Оксфордтың атынан лобби жасады. Оксфорд Эссекс лорд-лейтенанты және Гартер орденінің рыцары атанды. Сэмюэл Пепис сияқты вигтер Оксфордтың Гартер регалиясын жұрт алдында киіп жүргенін көріп, наразылық білдірді, және ол актрисаға құпия түрде үйленген деген қауесет тарады. Актриса Хестер Дэвенпорт (1642–1717) болды және үйлену 1662 немесе 1663 жылы жексенбі күні таңертең Лондонның Хартс Хорн-Лейндегі шағын дүкенінде өтті. Осы одақтан оның ұлы Обри (1664–1708) дүниеге келді. Граф 1686 жылы сотқа жүгініп, оның талаптарын жоққа шығарды. Кавалер болғанына қарамастан, ол толерантты протестант болды және квакерлер мен пуритандарға полкке қосылуға рұқсат берді. Ол Карл II-нің заңсыз ұлы Монмут герцогының досы болды. Оксфорд 1684 жылдан бастап атты полк құрды, дәл сол кезде өмір сақшылары Дюнкерктен шығарылды. Бұл ресми түрде Корольдік атты полкі болды, бірақ формасының түсіне байланысты Оксфордтың көктері деп аталды, өйткені ол полк полковнигі болды. Роялист еріктілері осы протестант полкіне күш қосты. Карл II өзінің мұралық армиясының негізгі құрамын кеңейтуді көздеді. Оксфорд Букингем герцогының сарайындағы наразылығына тап болды, ол өшпес жаулық жариялады. Оксфорд "мен оның достығына мұқтаж емеспін және оның жек көруінен де қорқамын" деп жауап берді. "Лорд Обри де Вэрдің Корольдік полкіне қарасты, өте жақсы атпен жасақталған жасақ, оның офицерлері алтын шашақпен қызыл белбеу киген", - деп жазды 1668 жылы Лондонға келген Тоскана князі Козмо. Оксфорд 1670 жылдың 5 тамызындағы бірінші армиялық кеңеске қатысты, оған корольдің ағасы, болашақ король Джеймс II төрағалық етті. 1685 жылдың 5 шілдесінде сэр Фрэнсис Комптон полк командирі болып тағайындалды. Оксфорд бұл лауазымға ие болғысы келді, бірақ король оны алуына кедергі жасады. Оксфорд өзінің полкін жабдықтауға жауапты болды және Миддлсекстегі Страндтағы жүн сатушы, Муннокс мырзадан стандартты көк киімге тапсырыс берді, оның ұлы қызметте қаза тапты. Оксфорд Эссекс лорд-лейтенанты ретінде графлықта әскерлерді жинауға жауапты болды, бірақ Джеймс II-нің рим католиктерін мемлекеттік лауазымдарға тағайындау туралы бұйрығын орындамады. 1688 жылдың ақпанында ол корольге: "Мен Сіздің мәртебеңізге барлық жауларға қарсы қанның соңғы тамшысына дейін адал болам. Бірақ бұл ар-ұждан мәселесі және мен келісе алмаймын" деді. Ол өз лауазымдарынан айырылды. Бірнеше айдан кейін ол Ұлы революцияда Джеймс II-ге қарсы Оранждық Вильгельмнің жағына шықты. Ол өзінің атақтарын және The Blues полковнигі лауазымын қайта алды және 1689 жылдың сәуірінде Конвент Парламентінің (1689) инспекциялық комиссиясынан босатылды. Соғыс хатшысы Уильям Блэтвейт абсолютизм арқылы босатылған барлық офицерлердің мәліметтерін сұрады. 1689 жылдың 1 ақпанында Оксфорд пен Комптон парламентке Уиг конституциясы үшін армияға алғыс айту туралы ұсыныс жасады. Ол 1703 жылы еркек мұрагерсіз қайтыс болды, титул жойылды. Оның қызы леди Диана де Вере Карл II-нің тағы бір заңсыз ұлы Сент-Олбанс герцогы Чарльз Боклеркке тұрмысқа шықты.

He was the son of Robert de Vere, 19th Earl of Oxford and his wife Beatrix van Hemmend. He was educated in Friesland in the Netherlands after his father was mortally wounded at the Capture of Maastricht in 1632 when de Vere was only six years old. Years later he joined the English Regiment of Foot, serving on the continent with the Dutch. He remained in Holland during the English Civil War, but returned to England in 1651 an ardent royalist. He was involved in a succession of plots, and was imprisoned in the Tower of London for allegedly plotting against Oliver Cromwell, and interned without trial. On release he joined Sir George Booth's rising in 1659 against Richard Cromwell's regime. He went with five other peers to petition The Hague for the return of King Charles II in early May 1660. Hoping but failing to become Lord Chamberlain, he was offered the Colonelcy of the Royal Horse Guards. As a favourite of royal mistress Barbara Villiers, Duchess of Cleveland, he courted the Earl of Bristol's daughter, whose family were in favour at court. The daughter married Robert Spencer, 2nd Earl of Sunderland, a Secretary of State, but he lobbied the king on Oxford's behalf. Oxford was made Lord Lieutenant of Essex and a Knight of the Garter. Censorious Whigs like Samuel Pepys deplored seeing Oxford wearing his Garter regalia in public, and there was a rumour that he had married an actress in secret. The actress was Hester Davenport (1642–1717) and the wedding supposedly took place on a Sunday morning in 1662 or 1663 in a chandler's shop in Harts Horn Lane, London. She had a son Aubrey (1664–1708) from this union. The earl successfully brought a lawsuit in 1686 to refute her claims. Despite being a Cavalier, he was a tolerant Protestant, and permitted Quakers and Puritans to join the regiment. He was a friend of Charles II's illegitimate son, the Duke of Monmouth. Oxford raised a regiment of horse from 1684 onwards, just as the Life Guards were being withdrawn from Dunkirk. They were properly the Royal Regiment of Horse, but were known by the colour of the uniforms as Oxford's Blues because he was the regiment's colonel. Royalist volunteers added strength to this Protestant regiment. It was Charles II's policy to expand the army beyond the core that he had inherited. Oxford gained the disapproval at court of the Duke of Buckingham, who had declared undying enmity. Oxford replied that he "neither cared for his friendship nor feared for his hatred." " a troop of horse, excellently mounted, of the Royal Regiment of my Lord Aubrey de Vere, Earl of Oxford inspecting every file of the company, the officers of which wore a red sash with gold tassels. ", wrote Prince Cosmo of Tuscany on a visit to London in 1668. Oxford was present at the first Army Board on 5 August 1670, chaired by the Duke of York, the king's brother who later succeeded him as King James II. On 5 July 1685 Sir Francis Compton was promoted to command the regiment. Oxford wanted the post for himself but was prevented from taking it by the King. Oxford was responsible for kitting out his regiment, and ordered a standard blue uniform from a woollen draper, Mr Munnocks of The Strand, Middlesex, whose son was killed in the service. Oxford as Lord Lieutenant of Essex was responsible for raising troops in the county, but refused James II's order to appoint Roman Catholics to public offices. In February 1688 he told King James "I will stand by Your Majesty against all enemies to the last drop of my blood. But this is a matter of conscience and I cannot comply." He was deprived of his offices. Months later he took the side of William of Orange against James II in the Glorious Revolution. He was restored to his titles and the colonelcy of The Blues, and exempted the Commission of Inspection by the Convention Parliament (1689) of April 1689. The Secretary at War, William Blathwayt, wrote asking for details of all officers removed by absolutism. On 1 February 1689 Oxford and Compton lobbied Parliament to pass a vote of thanks to the army for the Whig constitution " testified their sturdy adherence to the Protestant religion and being instrumental in delivering this country from popery and slavery." He died in 1703 without surviving male issue, making the title extinct. His daughter Lady Diana de Vere married Charles Beauclerk, Duke of St Albans, another illegitimate son of Charles II.

Отбасы

Оксфордтың алғашқы әйелі Энн Бейнинг болды, ол Пол Бейнингтің қызы, 2-ші виконт Бейнинг. Вестминстер аббаттығының де Вер еске алуында Аннаның үйленген кезде 10 жаста болғаны айтылады. (Көбінесе қарапайым адамдар 21 жасқа дейін үйленбейді.) Энн 1659 жылдың 27 қыркүйегінде аббаттықта жерленді. Олардың балалары болмады. 1660-шы жылдардың басында Оксфорд Лондонның ең танымал актрисаларының бірі Хестер Дэвенпортты іздеуді бастады (23 наурыз 1642 – 16 қараша 1717). Дэвенпорт, сэр Уильям Дэвенант басқарған Герцог компаниясының жетекші актрисасы болды. 1661 жылдың 9 қаңтарында оны сахнада көргеннен кейін, күнделік жазушы Джон Эвелин оны «әдемі және әйгілі комедия актрисасы» деп сипаттады. Дэвенпорт Оксфордтың сүйіктісі болудан бас тартып, оның сыйлықтарын қайтарды, бірақ 1662 немесе 1663 жылы өткен шағын тойда оған үйленуге келісті, осылайша «ұзақ уақыт көрінетін» мансабын аяқтады. Граф ашық түрде Обридің әкесі екенін мойындады, Дэвенпортқа зейнетақы тағайындады және оның қарыздарына жауапкершілік алды. «Парламент тарихы» журналында доктор Рут Поули «Хестер Дэвенпорт Оксфорд графесі ретінде танылған сияқты» деп жазды. «Дэвенпортпен болған ашық жанжалдан кейін» Кирк де Вердің «жария сүйіктісі» болды. Осы кезеңде сэр Питер Лелли салған Диана Кирктің суретінде ол алтын көйлек киген, сол жақ кеудесі ашық, сол қолы әдемі түрде жанына түскен, қолында раушан гүлі бар. Лелли раушан гүлдің бүктелген жапырақтарының ортасын және Диананың жалаңаш кеудесінің ұшын бір палитрадан бояды. 1672 жылдың қаңтар айында Оксфорд Диана Киркке үйленді. Англикан қызметі Уайтхоллде Оксфордтың капелланының басшылығымен өтті. Чарльз (Карл), 22 қараша 1675 жылы туған; 9 желтоқсан 1675 жылы Вестминстердегі Сент-Мартин-ин-де-Филдсте крещение рәсімінен өтті; нәресте кезінде қайтыс болды. Шарлотта, 24 тамыз 1673 жылы туған; 13 қыркүйек 1673 жылы Вестминстердегі Сент-Мартин-ин-де-Филдсте крещение рәсімінен өтті; басқа жазбалар жоқ. Диана, шамамен 1679 жылы туған; 1742 жылдың 15 қаңтарында қайтыс болды, Виндзор қамалында; ол Карл II мен Нелл Гвинннің ұлы, Сент-Олбанс герцогы Чарльз Боклеркке үйленген кезде Диана Боклерк, Сент-Олбанс герцогинясы болды. Оксфордтың 20-шы графы Обри де Вердің қайтысымен «тақырып жойылды».

Oxford's first wife was Ann Bayning, a daughter of Paul Bayning, 2nd Viscount Bayning. Westminster Abbey's commemoration of de Vere notes that Ann was 10 when she was married. (Commoners rarely married before age 21.) Ann was buried in the Abbey on 27 September 1659. The couple had no children. In the early 1660s, Oxford began pursuing one of London's most famous actresses, Hester Davenport (23 March 1642 – 16 November 1717). Davenport was a leading actress with the Duke's Company under the management of Sir William Davenant. After seeing her on stage on 9 January 1661/2, diarist John Evelyn described her as "faire & famous Comoedian." Davenport refused to be Oxford's mistress and returned his gifts, but agreed to marry him in a small ceremony held in 1662 or 1663, ending a "promising" career. The Earl openly acknowledged that he was Aubrey's father, granted Davenport a pension, and took responsibility for her debts. Writing for "The History of Parliament," Dr Ruth Pauley notes that "Hester Davenport seems to have been acknowledged as countess of Oxford." "Following a public spat" with Davenport, Kirke became de Vere's "public mistress." A sultry portrait of Diana Kirke painted by Sir Peter Lely during this period shows her standing in a swirling gold gown, her left breast exposed, her left arm hanging seductively by her side, a rose in her hand. Lely paints the centre of the rose's folded petals and the tip of Diana's bare breast from the same palette. In January 1672, Oxford married Diana Kirke. The Anglican service was held at Whitehall with Oxford's chaplain officiating. Charles (Karl), born 22 Nov 1675; baptized 9 Dec 1675, St. Martin in the Fields, Westminster; died as an infant. Charlotta, born 24 Aug 1673; baptized 13 Sept 1673, St. Martin in the Fields, Westminster; no further record. Diana, born c.1679; died 15 January 1742, Windsor Castle; became Diana Beauclerk, Duchess of St. Albans, when she married Charles Beauclerk, 1st Duke of St Albans, son of Charles II and Nell Gwynn. With the death of Aubrey de Vere, 20th Earl of Oxford, the "title became extinct."