Жаңа Зеландияның конституциялық тәуелсіздігі: 1947 жылғы Вестминстер статутын қабылдау туралы акт
Statute of Westminster Adoption Act 1947
Жаңа Зеландияның 1947 жылғы Конституциялық заңы: Ұлыбританиядан толық тәуелсіздік алғандығы, Парламент егемендігі және Достастыққа қатысуы туралы маңызды мәліметтер.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Жаңа Зеландияның конституциялық актісі
Constitutional act of New Zealand
1947 жылғы Вестминстер статутын қабылдау туралы заң (1947 жылғы №38 мемлекеттік заң) – Жаңа Зеландия Парламентінің конституциялық актісі, ол Ұлыбритания Парламенті ұсынған толық сыртқы тәуелсіздікті ресми түрде қабылдады. 1947 жылғы 25 қарашада заң қабылдануы арқылы Жаңа Зеландия 1931 жылғы Вестминстер статутын қабылдады, бұл Ұлыбритания Парламентінің актісі, ол Доминиондарға толық егемендік мәртебесін және статутты ратификациялаған Доминионға қосылу құқығын берді. Жаңа Зеландия соңғы Доминион болды, себебі Ньюфаундленд Доминионы 1948 жылы Канаданың құрамына кіруге дауыс берді. Жаңа Зеландияда қабылданған кезде Вестминстер статуты Жаңа Зеландия Парламентінің егемендігін нақтылауға қажетті конституциялық қадам ретінде қарастырылды, бұл Жаңа Зеландияның бұрынғы отаршылысымен қарым-қатынасындағы өзгеріс емес еді, және Жаңа Зеландия саясаткерлері оған адалдығын сақтауды баса көрсетті. Бұл Жаңа Зеландияның тәуелсіздігіне қатысты маңызды қадам ретінде танылды. Кейіннен бұл заң 1986 жылғы Конституция заңымен жойылды, ол басқа қағидалармен қатар, Ұлыбритания Парламентінің Жаңа Зеландия үшін заңдар шығару мүмкіндігін толығымен жойды.
The Statute of Westminster Adoption Act 1947 (Public Act no. 38 of 1947) was a constitutional Act of the New Zealand Parliament that formally accepted the full external autonomy offered by the British Parliament. By passing the Act on 25 November 1947, New Zealand adopted the Statute of Westminster 1931, an Act of the British Parliament which granted full sovereign status and Commonwealth membership to the Dominions ratifying the statute. New Zealand was the last Dominion to do so, as the Dominion of Newfoundland voted to become a part of Canada in 1948. At the time of its adoption in New Zealand, the Statute of Westminster was seen as a necessary constitutional step to clarify the sovereignty of the New Zealand Parliament, and not a change in New Zealand's relationship with its former coloniser, to which New Zealand politicians stressed continued loyalty. It has come to be regarded as an important step in the independence of New Zealand. The Act was later repealed by the Constitution Act 1986, which, among other provisions, removed all ability of the British Parliament to pass laws for New Zealand.
Тиімділігі
Актінің негізгі мақсаты – 1931 жылғы Вестминстер статутының екінші, үшінші, төртінші, бесінші және алтыншы бөлімдерін қабылдау болды. Жаңа Зеландия Британ империясына адалдығының арқасында 1931 жылғы Вестминстер статутын 1947 жылға дейін қабылдамады. 1930 жылғы Императорлық конференцияның ашылуында, Вестминстер статутын жазған кезде, сол кездегі премьер-министр Джордж Форбс былай деді:
The Act's main purpose was to adopt sections two, three, four, five and six of the Statute of Westminster 1931. New Zealand did not adopt the Statute of Westminster 1931 until 1947 on account of loyalty to the British Empire. At the opening of the 1930 Imperial Conference which drafted the Statute of Westminster, the Prime Minister at the time, George Forbes stated:
Тіпті Бірінші лейбористік үкімет сайланғаннан кейін, ол сыртқы саясатта тәуелсіздік ұстанымын алды (мысалы, нацистік Германияны бағындыру әрекеттеріне қарсы шықты), алайда Статутты қабылдау маңызды деп есептелмеді. Бірінші лейбористік үкімет Жаңа Зеландия үшін Ұлыбританиямен қарым-қатынастың маңыздылығын сақтап қалды, премьер-министр Майкл Джозеф Савидж Екінші дүниежүзілік соғыс басталғанда: «Британия қайда тұрса, біз де сол жерде тұрамыз» деді. Австралия 1942 жылы Сингапурдың құлауынан кейін әскери құрылымын жақсырақ бақылауға алу үшін Статутты қабылдады. 1943 жылғы жалпы сайлауда қайта сайланғаннан кейін, сол кезде Питер Фрейзер басқарған Лейбористік үкімет 1944 жылы (Австралия актіні қабылдағаннан екі жыл өткен соң) Тақтан сөйлеген сөзінде Статутты қабылдауды ұсынды. Жауап сөйлеу пікірталасы барысында Ұлттық оппозиция үкіметтің Ұлыбританияға адал емес екенін айтып, ұсынылған қабылдауға қарсы күресті. Тауранга округінен сайланған Ұлттық партияның депутаты Фредерик Дойдж: «Біз үшін адалдық – діндей терең сезім» деді. Бұл ұсыныс 1943–1946 жылдар аралығындағы парламенттік сессияда қарастырылмады, бірақ 1946 жылғы жалпы сайлаудан кейін қайта көтерілді, ода Лейбористер тағы да жеңіске жетті. Ұлттық оппозиция 1947 жылы оның басшысы және болашақ премьер-министр Сидни Холланд Жаңа Зеландияның Заң шығару кеңесін тарату туралы жеке мүшелер ұсынған заң жобасын енгізген кезде Статутты қабылдауға ықпал етті. Жаңа Зеландияның 1852 жылғы Конституциялық актісінің Заң шығару кеңесін құруға қатысты бөлімдерін өзгерту үшін Британ Парламентінің келісімі қажет болғандықтан, Фрейзер Статутты қабылдауға шешім қабылдады. Оппозиция бұл таласқа сол кезде қарсы шығып, үкіметтің жоғарғы палатаны тарату туралы пікірталасты тоқтатуға тырысып жатқанын мәлімдеді.
Even with the election of the First Labour Government, which took a more independent line on foreign policy (for example, opposing moves to appease Nazi Germany) adoption of the Statute was not seen as important. The First Labour Government stressed the continued importance of the relationship with the United Kingdom for New Zealand, with Prime Minister Michael Joseph Savage declaring at the outbreak of the Second World War "Where [Britain] stands, we stand." Australia adopted the Statute following the Fall of Singapore in 1942, in order to gain greater control of its military. Following its re election at the 1943 general election, the Labour Government, by then led by Peter Fraser had proposed to adopt the statute in its Speech from the Throne in 1944 (two years after Australia adopted the Act). During the Address In Reply debate, the National opposition passionately opposed the proposed adoption, claiming the Government was being disloyal to the United Kingdom. National MP for Tauranga, Frederick Doidge, argued "With us, loyalty is an instinct as deep as religion". The proposal was buried for the 1943–1946 term of parliament, but re emerged following the 1946 general election, which was again won by Labour. The National opposition prompted the adoption of the Statute in 1947 when its leader and future Prime Minister Sidney Holland introduced a private members' bill to abolish the New Zealand Legislative Council. Because New Zealand required the consent of the British Parliament to amend the sections of the New Zealand Constitution Act 1852 establishing the Legislative Council, Fraser decided to adopt the Statute. This claim was challenged at the time by the opposition, who argued the government was attempting to stall the debate on abolishing the upper house.
Кіріспе
Статутты қабылдау туралы заң жобасы 1947 жылдың шілдесінде енгізілді. Оның бірінші оқылымы 1947 жылдың 19 қыркүйегінде өтті.
The Bill to adopt the Statute was introduced in July 1947. Its first reading was on 19 September 1947.
Үшінші оқылым
Заң жобасы үшінші және соңғы оқылымда 1947 жылдың 17 қазанында қарастырылды. Премьер-министр Питер Фрейзер соңғы оқылымдағы пікірсайысты өкілдер палатасының екі тарапына да заң жобасы Ұлтамастық мүшелері арасындағы байланысты әлсіздетпейтінін, керісінше, "Ұлтамастықтың түрлі бөліктері мен Жаңа Зеландия және Ана Ел арасындағы байланысты нығайтатынын" айту арқылы бастады. Ол сондай-ақ, Доминион істері жөніндегі бұрынғы мемлекеттік хатшы виконт Кранборнмен кеңесілгенін және ол заң жобасын қабылдаудың Британ империясынан бөлінуге алып келетінін ойламайтынын қосты. Доктор Мартин Финлей бұл заңның Вэйтаңги шартына әсер етпейтінін мәлімдеді, бірақ Хаураки округінен сайланған депутат Энди Сазерленд бұл пікірге күмән келтірді. Ұлттық партия депутаттары заң жобасына қатысты әртүрлі көзқарастар білдірді. Ремуэра округінен сайланған Ұлттық партия депутаты Рональд Алги сот кеңесіне қарамастан жалғастыру мүмкіндігіне қатысты алаңдаушылық білдірді. Бұл алаңдаушылықтар қабылданбады және 2003 жылға дейін, Жаңа Зеландияның Жоғарғы соты құрылғанға дейін сот кеңесіне шағымдану мүмкіндігі сақталды. Алги сондай-ақ, заңның қабылдануы британдық азаматтардың мәртебесіне енгізілген өзгерістерге байланысты екенін айтты және Британ Ұлтамастығының бөліктерін тәуелсіз мемлекеттер ретінде мойындау КСРО құрамындағы республикаларды да осылай мойындауға әкелуі мүмкін екенін, осылайша коммунизмнің халықаралық беделін арттыруы мүмкін екенін мәлімдеді. Ұлттық партия депутаты Клифтон Уэбб Британия қарсылық білдірмегендіктен, ол заң жобасын қолдауға шешім қабылдағанын айтты, сонымен қатар "Менде оған ешқандай ынта жоқ" деді. Фредерик Дойге бұрынғы ұстанымын қайталап, "Отанға [Британияға] деген адалдық діндей терең сезім" деді. Дегенмен ол заң жобасын соңғы оқылымда қолдады, себебі ол Жаңа Зеландия парламентіне Ұлттық партия саясаты болып табылатын заң шығару кеңесін таратуға мүмкіндік береді. Тағы бір көтерілген мәселе – 1852 жылғы Жаңа Зеландия Конституциясы туралы заңның мәртебесі және осы мәселенің маңыздылығы болды.
The Bill had its third and final reading on 17 October 1947. Prime Minister Peter Fraser began the final reading debate by assuring both sides of the House of Representatives that the Bill would not do anything to lessen the ties between the members of the Commonwealth and would instead "strengthen the ties between the various parts of the Commonwealth and ourselves in New Zealand and the Mother country." He further added that Viscount Cranbourne, former Secretary of State for Dominion Affairs, had been consulted on the adoption and did not think to pass the Bill would amount to severance from the British Empire. Dr Martyn Finlay stated that the Statute would have no effect on the Treaty of Waitangi, but MP for Hauraki, Andy Sutherland questioned this contention. National MPs had mixed views on the Bill. National MP for Remuera Ronald Algie raised concerns for the continued access to the Judicial Committee of the Privy Council. These concerns were rejected and appeals to the Privy Council remained in place until 2003, with the creation of the Supreme Court of New Zealand. Algie also complained the adoption of the Act was due to changes to the status of British subjects, and argued that recognising parts of the British Commonwealth as independent states could see constituent republics of the USSR recognised as such, thus increasing communism's international clout. National MP Clifton Webb stated that since Britain had no objection he had decided to support the Bill, stating "I have no emotional enthusiasm for it." Frederick Doige restated his previous position by stating " loyalty to the Motherland [Britain] is an instinct as deep as religion." He nevertheless supported the Bill at its final reading, since it gave New Zealand's parliament the ability to abolish the Legislative Council, which was National Party policy. Other concerns raised included the status of the New Zealand Constitution Act 1852, and whether the issue was relevant.
Жою
Билікті қиын ауыстырудан кейін, төртінші Лейбористік үкімет Конституциялық реформа жөніндегі лауазымды тұлғалар комитетін құрды, ол "конституциялық құқығымызды бұрынғы отарлық статусымыздың көлеңкесінен босатуға уақыт жетті" деп хабарлады, соның ішінде 1947 жылғы Вестминстер қабылдау заңының күшін жоюды қарастырды. 1947 жылғы Вестминстер қабылдау заңы 1986 жылғы Конституция заңының 28-бабымен жойылды.
Following a difficult transfer of power following the , the incoming fourth Labour Government created the Officials Committee on Constitutional Reform which reported that "the time [was] overdue to free our constitutional law from the shadow of our former colonial status", including repeal of the Statute of Westminster Adoption Act 1947. The Statute of Westminster Adoption Act was repealed by section 28 of the Constitution Act 1986.