Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
1967 жылы АҚШ-та Қоғамдық телерадио хабарларын тарату корпорациясын (CPB) құру туралы заң
1967 US law establishing the Corporation for Public Broadcasting (CPB)
1967 жылғы Қоғамдық телерадио хабарларын тарату туралы заң Қоғамдық телерадио хабарларын тарату корпорациясы (CPB) үшін конгресс корпоративтік жарғысын бекітті. CPB – салық төлеушілердің қаржысына АҚШ-тағы қоғамдық телерадио хабарларын таратушыларға гранттар беруге арналған жеке коммерциялық емес корпорация. Ол кейіннен Қоғамдық телерадио хабарларын тарату қызметін (PBS) және Ұлттық қоғамдық радионы (NPR) құруға әкелді. Бұл заңға көптеген белгілі американдықтар қолдау көрсетті, олардың ішінде Фред Роджерс ("Мистер Роджерс"), NPR негізін қалаушы және "Барлық нәрсені қарастырайық" бағдарламасының авторы Роберт Конли, сондай-ақ Род-Айленд штатының сенаторы Джон О. Пастор, сол кезде Сенаттың коммуникациялар жөніндегі кіші комитетінің төрағасы болған еді. Заң CPB-ға бағдарламалардың алуан түрлілігін ынталандыру және оңайлату, сондай-ақ коммерциялық емес телерадио хабарларын таратуды кеңейту және дамыту міндетін жүктеді. CPB жергілікті станцияларға инновациялық бағдарламалар жасауға көмектесу үшін қаражатқа ие болады, осылайша ел бойынша халықтың мүддесіне қызмет ететін телерадио хабарларын таратуды арттырады.
The Public Broadcasting Act of 1967 issued the congressional corporate charter for the Corporation for Public Broadcasting (CPB), a private nonprofit corporation funded by taxpayers to disburse grants to public broadcasters in the United States, and eventually established the Public Broadcasting Service (PBS) and National Public Radio (NPR). The act was supported by many prominent Americans, including Fred Rogers ("Mister Rogers"), NPR founder and creator of All Things Considered Robert Conley, and Senator John O. Pastore of Rhode Island, then chairman of the Senate Subcommittee on Communications, during House and United States Senate hearings in 1967. The act charged the CPB with encouraging and facilitating program diversity, and expanding and developing non commercial broadcasting. The CPB would have the funds to help local stations create innovative programs, thereby increasing the service of broadcasting in the public interest throughout the country.
Өмірбаян
Білім беру теледидарларын жақсарту қажеттілігі, радио бастапқыда коммерциялық емес хабар таратуды одан әрі дамытуда ескерілмегендіктен, 1964 жылы Демократиялық партия платформасында жалпы білім беруді күшейту және АҚШ бойынша білім беру теледидарларын жақсартуға бағытталған шақырулармен басталды. Білім беру теледидарына қоғамдық қызығушылық Карнеги Білім беру теледидары жөніндегі комиссиясы мен Форд қорының ұсыныстары арқасында пайда болды.
A need of improvement to educational television as radio was not initially considered in further improvement of noncommercial broadcasting began in 1964 in the Democratic Party Platform with calls for a bolstering of education in general and a line dedicated to the enhancement of educational television throughout the U. S. Public interest in educational television was brought about by the proposals by the Carnegie Commission on Educational Television and the Ford Foundation.
Қаулылар
Қоғамдық радио хабарларын тарату туралы заңның I бөлімі радио және теледидар арқылы білім беруді жаңартуға қажетті шығындарды егжей-тегжейлі сипаттайды, сондай-ақ әр штаттың білім беру хабарларын таратушыларына бөлінетін қаржының мөлшерін және осы қаржының қалай пайдаланылатынын белгілейді. III бөлім Денсаулық сақтау, білім беру және әлеуметтік қамтамасыз ету министріне білім беру хабарларын таратуды одан әрі жақсарту жолдарын анықтау үшін зерттеу жүргізуге рұқсат береді және қаржы бөледі. Сенаттағы заң жобасының талқылауы көбінесе комитеттен өткен заң жобасын қабылдауға бағытталды, бірнеше түзетулер бастапқы мақсатқа сәйкес келеді; алайда, Палатада жағдай басқаша болды. Палатадағы талқылау кезінде Сэмюэл Л. Девайн ұсынған түзету заң жобасының II бөлімін, CPB құруын алып тастап, барлық коммерциялық емес хабар тарату станцияларына 5 миллион долларды тең бөлуді ұсынды. Түзету 167-194 дауыспен қабылданбады. Альберт Уотсон ұсынған ұқсас түзету тек II бөлімді жойды және 111-120 дауыспен қабылданбады. Екі түзету де Оңтүстік штаттарының демократтары мен республикашылдарының коалициясымен қолдау тапты. Заңның бастапқыда "Халық теледидары туралы заң" деп аталуы қоғамдық радио жақтастарын алаңдатты, өйткені ол тек теледидарға бағытталған. Алайда, күтпеген жағдаймен, Мичиган сенаторы Роберт Гриффин заң Сенаттан өткен кезде атауын "Қоғамдық хабар тарату туралы заң" деп өзгертуді ұсынды. Бұл 1970 жылы Ұлттық қоғамдық радионың (NPR) құрылуына жол ашты. Бірнеше түзетулерден кейін, соның ішінде соңғы сәтте скотчпен жабыстырылған өзгерістерден кейін, АҚШ Өкілдер палатасы 1967 жылдың 21 қыркүйегінде заң жобасын 266-91 дауыспен қабылдады, 51 мүше "қалыптасқан" деп дауыс берді және екеуі дауыс бермеді. Президент Линдон Джонсон 1967 жылдың 7 қарашасында заңға қол қойғанда, оның мақсатын былай сипаттады:
Title I of the Public Broadcasting Act details the costs of upgrading educational broadcasting, both for radio and television, as well as establishes how much of the money budgeted to educational broadcasting can be granted to broadcasters in each state and how that granted money is used. Title III allows and grants money for a study to be done by the Secretary of Health, Education, and Welfare in order to ascertain how educational broadcasting can be improved further. The debate of the bill on the Senate floor was mostly in favor of the passage of the bill as passed by committee with a few amendments which aligned with the original intent of the bill; however, the same was not the case in the House. On the House floor during debate, an amendment proposed by Samuel L. Devine would have removed Title II, the establishment of the CPB, from the bill but divide $5 million equally amongst all noncommercial broadcasting stations. The amendment was defeated by a roll call vote of 167 194. A similar amendment proposed by Albert Watson simply deleted Title II and was likewise rejected with a teller vote of 111 120. Both rejected bill killing amendments were supported by a coalition of Southern Democrats and Republicans. The act was originally to be called the "Public Television Act" and focus exclusively on television, worrying supporters of public radio. However, in a sudden change of fortune, Senator Robert Griffin of Michigan suggested changing the name to the "Public Broadcasting Act" when the bill passed through the Senate. This set the path for the incorporation of National Public Radio (NPR) in 1970. After several revisions, including last minute changes added with Scotch Tape, The United States House of Representatives passed the bill 266 91 on September 21, 1967, with 51 members voting "present" and two not voting. When President Lyndon B. Johnson signed the act into law on November 7, 1967, he described its purpose as:
Бұл заң әлемге біздің елдің материалдық байлықтан гөрі көп нәрсеге ұмтылатынын, "әр үйге тауық" дегеннен гөрі көп нәрсеге ұмтылатынын жариялайды. Америкада біз де үздікке құштармыз. Біз күн сайын жаңа тауарлар өндіруге және жаңа байлық құруға жұмыс істейміз, бірақ ең бастысы – адамның рухын байытуды қалаймыз. Осы заңның мақсаты да осы. Ол білім беру радиосы мен теледидарына жаңа қаражаттарды бөлу арқылы кеңірек және, менің ойымша, күштірек дауыс береді. Ол елдегі мектептерде теледидардың қолданылуын және оның әлемдік әлеуетін зерттейтін ауқымды зерттеуді бастайды. Соңында – және ең маңыздысы – ол жаңа институт құрады: Қоғамдық хабар тарату корпорациясы. Бірақ жеті жылдан кейін тек 44 станция ғана жұмыс істеді. Алайда, 1969 жылға қарай станциялардың саны 175-ке жетті. Ұлттық білім беру теледидары мен радио орталығы (1963 жылы Ұлттық білім беру теледидары деп қайта аталды) әр апта сайын елдегі білім беру станцияларына салыстырмалы түрде арзан бағдарламаларды эфирге шығаратын. Бұл бағдарламалар Бостондағы WGBH, Чикагодағы WTTW және Сан-Францискодағы KQED сияқты елдегі көптеген станциялармен жасалды. Алайда, коммерциялық радио мен теледидардың өсуімен американдық жұртшылық нашар қаржыландырылатын білім беру бағдарламаларын көбінесе елемеді. Коммерциялық желілер мен станциялардың жоғары бюджеті білім беру бағдарламаларының көрермендердің назарын аударуын қиындатты, өйткені олардың бюджеті кішірек болғандықтан өндіріс сапасы төмен болды. Бұрын білім беру бағдарламаларын аз мөлшерде көрсеткен желілер мен станциялар 1960 жылдардың басында көбірек адамдарды, демек, жарнамалық долларларды тарту үшін коммерциялық ойын-сауық бағдарламаларына толыққанды көшуге бейім болды. Жергілікті коммерциялық емес теледидар мен радио "бос орындарды толтыруға" тырысты. Бұл заң кейбір хабар таратушыларға өздерінің хабарларын, кейде танымал емес, тікелей мәнге ие хабарларын коммерциялық немесе саяси мүдделердің артық ықпалынан қорықпай жеткізуге мүмкіндік берді. Заң қабылданған кезде кабельдік теледидарға қол жеткізе алмаған адамдар (алып қана қоймай, алыс жердегі теледидар сигналдарын қабылдау және күшейту үшін қолданылатын және АҚШ-тың барлық жерінде қол жетімді емес құрал; алғашқы кабельдік желі 1972 жылға дейін пайда болған жоқ, HBO) сол кездегі Үлкен үш теледидар желілеріне қосымша қоғамдық теледидарды көру мүмкіндігіне ие болды; 1970 жылдардың соңына дейін тек кейбір ірі қалаларда ғана тәуелсіз теледидар станциялары болды. Көптеген ересектер мен балалар бұл заңның арқасында Sesame Street және Mister Rogers' Neighborhood сияқты PBS-тің танымал бағдарламаларынан кейін өсті. Басқа бағдарламалар ересектерге арналған және күнделікті қажеттіліктер мен алаңдаушылықтар туралы ақпарат береді. Қаржыны арттыру үшін станциялар жеке үй шаруашылықтарынан қайырымдылық алу үшін түрлі артықшылықтар мен тауарларды ұсынды; алайда, бұл көбінесе әдетте көретін аудиториядан гөрі кеңірек аудиторияға бағытталды. Бұл кейінірек, әсіресе 1970 жылдардан бастап, саяси және экономикалық өзгерістерге байланысты федералдық қаржыландырудың қысқартылуына байланысты индустриядағы кейбір адамдар арасында дау тудырды.
It announces to the world that our nation wants more than just material wealth; our nation wants more than a 'chicken in every pot.' We in America have an appetite for excellence, too. While we work every day to produce new goods and to create new wealth, we want most of all to enrich man's spirit. That is the purpose of this act. <blockquote>It will give a wider and, I think, stronger voice to educational radio and television by providing new funds for broadcast facilities. It will launch a major study of television's use in the Nation's classrooms and its potential use throughout the world. Finally — and most important — it builds a new institution: the Corporation for Public Broadcasting." although, seven years later, only 44 such stations were in operation. However, by 1969, the number of stations had climbed to 175. Each week, the National Education Television and Radio Center (renamed National Educational Television in 1963) aired a few hours of relatively inexpensive programs to educational stations across the country. These programs were produced by a plethora of stations across the nation, such as WGBH in Boston, WTTW in Chicago, and KQED in San Francisco. Unfortunately, with the growth of commercial radio and television, the more poorly funded educational programming was being largely ignored by the American public. The higher budgets of the commercial networks and stations were making it difficult for the educational programs to attract viewers' attention, due to their smaller budgets and, thus, lower production values. Networks and stations that previously aired a modest amount of educational programming began to eschew it in the early 1960s in favor of a near total emphasis on commercial entertainment programs because they lured more people, and thus more advertising dollars. Locally run, nonprofit television and radio tried to "fill in the gaps" The act provided a window for certain broadcasters to get their messages, sometimes unpopular ones, across and, in some cases, straight to the point, without fear of undue influence exerted by commercial or political interests. Even people who had no access to cable television (at the time of the Act's adoption, a medium used to receive and amplify distant TV signals for clear viewing and not available everywhere in the U. S.; the first cable only network did not appear until 1972, with HBO) were usually provided with public television as an alternative viewing option to the Big Three television networks of the time; only some larger markets had independent television stations prior to the late 1970s. Many adults and children today would have grown up without some of the more well known PBS shows, such as Sesame Street and Mister Rogers' Neighborhood, without this legislation. Some other shows, aimed at adults, provide information to address everyday needs or concerns. To increase funding, stations began offering privileges and merchandise as rewards to induce private household donations; however, these were generally targeted at larger audiences than those who normally watched. This became a source of controversy among some in the industry in later years, particularly beginning in the 1970s with reductions in Federal funding that occurred because of political and economic changes from the days of the Act's 1967 inception.
Тұжырымдамалар
Қоғамдық телерадио хабарларын тарату – жұртшылықтан толық немесе ішінара қаржыландырылатын көптеген бұқаралық ақпарат құралдарын қамтиды. Басты бұқаралық ақпарат құралдары радио мен теледидардан тұрады. Қоғамдық телерадио хабарларын тарату CPB, Қоғамдық теледидар қызметі және Ұлттық қоғамдық радио сияқты ұйымдардан құралады, бұл ұйымдар бір-бірінен және елдегі жергілікті қоғамдық теледидар және радио станцияларынан тәуелсіз. CPB федералдық үкімет тарапынан құрылып, қаржыландырылды; ол ешқандай хабарлама өндірмейді немесе таратпайды. PBS – 1969 жылы құрылған жеке, коммерциялық емес корпорация, оның мүшелері Американың қоғамдық телеарналары болып табылады – коммерциялық емес, білім беру лицензияларына ие, шамамен 360 PBS мүше станциясын басқарады және барлық 50 штатқа, Пуэрто-Рикоға, АҚШ-тың Виргин аралдарына, Гуамға және Америка Самоасына қызмет көрсетеді. Бұл коммерциялық емес ұйым телеарна арқылы ай сайын шамамен 117 миллион адамға және онлайн режимінде 20 миллионға жуық адамға жетеді.
Public broadcasting includes multiple media outlets, which receive some or all of their funding from the public. The main media outlets consist of radio and television. Public broadcasting consists of organizations such as CPB, Public Broadcasting Service, and National Public Radio, organizations independent of each other and of the local public television and radio stations across the country. CPB was created and funded by the federal government; it does not produce or distribute any programming. PBS is a private, nonprofit corporation, founded in 1969, whose members are America's public TV stations — noncommercial, educational licensees that operate nearly 360 PBS member stations and serve all 50 states, Puerto Rico, U. S. Virgin Islands, Guam and American Samoa. The nonprofit organization also reaches almost 117 million people through television and nearly 20 million people online each month.