Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Евгений Людвиг Карлович Миллер (1867-1939) - Балтық немісі тегінен шыққан Ресей генералы және Ресей азамат соғысы кезінде коммунистерге қарсы Ақ әскердің көшбасшыларының бірі. Азамат соғысынан кейін Францияда эмиграцияда өмір сүрді. 1937 жылы Парижде советтік барлау қызметкерлері тарапынан ұрланып, 1939 жылы Мәскеуде өлім жазасына кесілді.
Russian general (1867–1939)
Yevgeny Ludvig Karlovich Miller (Евге́ний Лю́двиг Ка́рлович Ми́ллер; 7 October 1867 [O. S. 25 September 1867] – 11 May 1939) was a Russian general of Baltic German descent and one of the leaders of the anti communist White Army during the Russian Civil War. After the civil war, he lived in exile in France. Kidnapped by Soviet intelligence operatives in Paris in 1937, he was smuggled to the Soviet Union and executed in Moscow in 1939.
Ерте өмір
Миллер Балтық немісінің Дюнабург (қазіргі Даугавпилс, Латвия) аристократиялық отбасында туған карьералық офицер болды. Бас штаб академиясын бітірген соң Ресей императорлық гвардиясында қызмет етті. 1898 және 1907 жылдар аралығында Рим, Гаага және Брюссель сияқты бірнеше еуропалық астаналарда Ресейдің әскери атташесі қызметін атқарды. Бірінші дүниежүзілік соғыс кезінде ол Мәскеу әскери округіне және 26-шы армия корпусына жетекшілік етті және генерал-лейтенант шеніне көтерілді.
Miller was a career officer born to a Baltic German aristocratic family in Dünaburg (now Daugavpils, Latvia). After he graduated from the General Staff Academy, he served with the Russian Imperial Guard. Between 1898 and 1907, he was a Russian military attaché in several European capitals, such as Rome, The Hague and Brussels. During the First World War, he headed the Moscow Military District and the 26th Army Corps and was promoted to the rank of lieutenant general.
Азаматтық соғыс
1917 жылғы ақпан революциясынан кейін Миллер Ресей армиясының "демократизациясына" қарсылық көрсетті және ол қызыл ленталы қолғаптарды шешуге бұйрық бергеннен кейін өзінің сарбаздары тарапынан тұтқындалды. 1917 жылғы қазан революциясынан кейін Миллер Архангельскке қашып, Солтүстік Ресейдің генерал-губернаторы болып жарияланды. 1919 жылдың мамыр айында адмирал Колчак оны Владимир Маручевскийдің орнына аймақтағы Ақ әскердің басшысы етіп тағайындады. Архангельск, Мурманск және Олонец аймақтарында оның большевиктерге қарсы Солтүстік армиясына Ұш Антанта мемлекеттері, көбінесе британдық күштер қолдау көрсетті. Бірақ 1919 жылдың жазында Солтүстік Двина бойындағы Қызыл әскерге қарсы жасаған сәтсіз шабуылдан кейін британдық күштер аймақтан шығып кетті, ал Миллердің әскері жаумен жеке күресуге мәжбүр болды.
After the February Revolution of 1917, Miller opposed "democratization" of the Russian army and was arrested by his own soldiers after he ordered them to remove red armbands. After the October Revolution of 1917, Miller fled to Archangelsk and was declared Governor General of Northern Russia. In May 1919, Admiral Kolchak appointed him to replace Vladimir Marouchevsky in charge of the White Army in the region. In Archangelsk, Murmansk and Olonets, his anti Bolshevik Northern Army was supported by the Triple Entente, mostly British forces. However, after an unsuccessful advance against the Red Army along the Northern Dvina in the summer of 1919, British forces withdrew from the region, and Miller's men faced the enemy alone.
Жер аудару
1920 жылдың ақпан айында генерал Миллер 800 босқынмен Архангельсктен Норвегияның Тромсё қаласына теңіз арқылы өтті. Кейін Францияға көшіп, Ұлы князь Николай және Петр Николаевич Врангельмен бірге коммунизмге қарсы қызметін жалғастырды. 1930-1937 жылдары Миллер Ресейдің барлық әскери одағының (РОВС) төрағасы қызметін атқарды – бұл Кеңес Одағына қарсы болған эмигранттағы бұрынғы Ақ әскер офицерлері мен сарбаздарының ұйымы. Оның қызы Натали Сергеев та Францияға қашып, кейін МИ5 агенті болды. РОВС төрағасы ретінде Миллер аса ықпалды болған жоқ, себебі ол РОВС-тағы басым топқа, атап айтқанда Оңтүстік Ресейдің Ақ армиясының бұрынғы мүшелеріне және бұрынғы «Галлиполидегі лагерьде болғандарға» жатпады. Испания азамат соғысы кезінде Миллер ұлтшылдарды қолдады. РОВС ұлтшылдарға қосылу үшін 2000 сарбаздан тұратын жеке Ресей бөлімін құруға тырысты. Бірақ бұл әрекет нәтижесіз болды – ұлтшылдарға тек бірнеше ондаған ресейлік қосылуға келісті.
In February 1920, General Miller with 800 refugees sailed from Archangelsk to Tromsø, Norway. Later, he moved to France and, together with Grand Duke Nicholas and Pyotr Nikolayevich Wrangel, continued his anticommunist activism. Between 1930 and 1937, Miller served as chairman of the Russian All Military Union (ROVS), an organization of exiled former White Army officers and soldiers opposed to the Soviet Union. His niece Nathalie Sergueiew also fled to France and subsequently became an MI5 agent. As the ROVS chairman, Miller was not an influential figure, as he did not belong to the dominant clan in the ROVS, namely former members of the White Army of South Russia, nor the former "Gallipoli campers". During the Spanish Civil War, Miller expressed support for the Nationalists. The ROVS attempted to create its own Russian unit to join the Nationalists, which would be composed of at least 2,000 soldiers. However, the effect proved insignificant: only several dozen Russians agreed to join the Nationalists.
Заңсыз беру
1937 жылдың 22 қыркүйегінде бұрынғы патша офицері, НКВД агенты және Бүкіл әскери одақтың қарсы барлау қызметінің бастығы Николай Скоблин Миллерді Париждегі жасырын тұраққа алып барды, көріне берік, екі неміс Abwehr агентімен кездесу үшін, бірақ шындығында неміс кейпіндегі кеңес НКВД офицерлері болды. Олар Миллерді есірткімен улап, оны кемелік сандыққа салып, Ле-Хаврдегі кеңес кемесіне тымыздан өткізді. Миллер кездесуден оралмаған жағдайда ашылуы тиіс деп қалдырған хатында Скоблинге қатысты күдіктерін толық баяндады. Француз полициясы ірі іздестіру жұмысын бастады, бірақ Скоблин Париждегі кеңес елшілігіне қашып, соңынан Барселонаға контрабандалық жолмен жеткізілді, онда Екінші испан республикасы оны Францияға беруден бас тартты. Алайда француз билігі Скоблиннің әйелі Надежда Плевицкаяны тұтқындады. Франция соты оны ұрлауда айыптап, 20 жылға бас бостандығынан айырды. Плевицкая 1940 жылы түрмеде қайтыс болды. НКВД Миллерді Мәскеуге тымыздан жеткізіп, онда он тоғыз айдан кейін, 1939 жылдың 11 мамырында 71 жасында азаптап, атып тастады. НКВД агенты Павел Судоплатов кейіннен "[Миллердің] ұрлануы үлкен резонанс тудырды. Оны жою оның патша офицерлерінің ұйымын таратып, олардың бізге қарсы немістермен ынтымақтасуына кедергі келтірді" деді. Судоплатов сондай-ақ, НКВД агенты Леонид Эйтингонның Миллерді ұрлауда рөл атқарғаны туралы батыстық мәліметтер жалған екенін мәлімдеді. Миллер Мәскеуде тұтқында болған кезде жазған хаттарының көшірмелері Конгресс кітапханасындағы Дмитрий Волкогоновтың құжаттарында сақталған.
On 22 September 1937, former Czarist officer NKVD agent and All Military Union counter intelligence chief Nikolai Skoblin led Miller to a Paris safe house, ostensibly to meet with two German Abwehr agents, who were in fact officers of the Soviet NKVD disguised as Germans. They drugged Miller, placed him in a steamer trunk and smuggled him aboard a Soviet ship in Le Havre. Miller had left behind a note to be opened in case he failed to return from the meeting. In it, he detailed his suspicions about Skoblin. French police launched a massive manhunt, but Skoblin fled to the Soviet embassy in Paris and eventually was smuggled to Barcelona, where the Second Spanish Republic refused to extradite him to France. However, the French authorities arrested Skoblin's wife, Nadezhda Plevitskaya. A French court convicted her of kidnapping and sentenced her to 20 years in prison. Plevitskaya died in prison in 1940. The NKVD successfully smuggled Miller back to Moscow, where he was tortured and summarily shot nineteen months later on 11 May 1939, aged 71. NKVD agent Pavel Sudoplatov later claimed that "[Miller's] kidnapping was a cause célèbre. Eliminating him disrupted his organization of Tsarist officers and effectively prevented them from collaborating with the Germans against us." Sudoplatov also claimed that Western accounts of NKVD agent Leonid Eitingon having played a role in the abduction of Miller are false. Copies of letters written by Miller while imprisoned in Moscow are in the Dmitri Volkogonov papers at the Library of Congress.