Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Монастырь қоныстары – христиан дінінің таралуымен байланысты монастырлардың дамуы мен олардың төңірегінде пайда болған аумақтар. Христиандық монастырь қоныстарын түсіну үшін христиандық монахизмнің қысқаша тарихын білу қажет. Монахизм – 3-ғасырдың соңы мен 4-ғасырда Египетте пайда болған, Рим империясы христиандарға жасаған қысымды жеңілдеткен кезде, ерте христиандардың шейіт болу мүмкіндігінің азайғанын сезінуінен туындаған қозғалыс. Оны сол кезде "Шөл әкелері" деп аталған көрнекті монахтар бастады, ал кейіннен "Шөл аналары" деп танылған әйелдер басқарған әйелдер монастырлары да құрылды. Ең белгілі Шөл әкесі – Абба Антоний, ал ең белгілі Шөл анасы – Амма Синклетика. Көптеген христиандар Құдайға және дұғаға толыққанды ден қою үшін шөл және шұғыл далаларға барып, әлеуметтік ортадан және адамдардан өздерін уақтап, қарапайым өмірге бейімделді, шөлде өсетін нәрселермен қоректенді және кедейлікте өмір сүрді. Уақыт өте келе монахизм шіркеуге, тіпті папалыққа да әсер етті, соның нәтижесінде монахизмнің екі түрі пайда болды: Шығыс монахизм қозғалысы және Батыс монахизм қозғалысы. Шығыс монахизм қозғалыстарының ықпалымен, Рим империясы құлағаннан кейін Батыс Еуропада жаңа монахизм қозғалыстары пайда болды, сондай-ақ франктар, Британия және герман тайпалары сияқты жаңа мемлекеттер құрылды. Папалық әлі даму кезеңінде болды, ал Британия аралдары сияқты жерлерде монахтар жағалау бойында монастырлар салды. Осы жолдың бастаушыларының бірі – Әулие Августин, оның ережелері Рим шіркеуінің болашақ дінтастарының доктринасында бекітілді. Бұл қоныстар тарихи маңызға ие, себебі монастырьдың дамуы көбінесе жүзделген жылдар бойы басқа қоныстардың дамуына түрткіс берді, олар әлеуметтік құрылымды түсінуге және мәдениет пен технологияның таралуын көрсететін тарихи артефакттарға толы болуы мүмкін. Мысалы, Вади әл-Натрун сияқты монастырь қоныстары монастырь мен әлем арасындағы байланысқа жауапкершілікті қабылдаған кеңес құрды. Сондай-ақ, Нитрия аймағындағы қауымда тұратын ерлер мен әйелдер жазған және сақтаған "апофтегмата" (нақыл сөздер) деп аталатын ерекше әдебиеттерді сақтау сияқты мамандандырылған міндеттерді орындаған қоныстар да болды. Кельт христиандығында "қос монастырь" деп аталатын, ерлер мен әйелдердің бір монастырь қонысында бірге өмір сүре алатын орындар болды, бұл олардың қолдаушыларымен құрылған қауымды құрады, ол ерекше ережелермен және мақсаттармен басқарылды, әсіресе жыныстық қатынастар мен рухани теңдік мәселелерінде.
Monastic settlements are areas built up in and around the development of monasteries with the spread of Christianity. To understand Christian monastic settlements, we must understand a brief history of Christian monasticism. Monasticism was a movement especially associated with Early Christianity that began in the late 3rd century to the 4th century in Egypt when early Christians realizing that martyrdom wasn’t much of an option when the Roman empire relaxed Christian persecutions. It was begun by key monks who were known then as “The Desert Fathers” and later, there were female monasteries run by women who later came to be known as “The Desert Mothers”. The most famous Desert Father was Abba Anthony and the most famous Desert Mother was Amma Syncletica. ost of the Christians took to the deserts and arid areas to deny themselves of the social environments and people in order to focus on God and prayer. They denied themselves of a comfortable life often resorting to eating what grew in the deserts as well as living frugally and in poverty. With time, monasticism came to impact the church and even the papacy and there came about two variants of monasticism: The Eastern Monastic movement and the Western Monastic movement. Inspired by the Eastern monastic movements, new monastic movements sprung up in western Europe after the Roman empire fell apart and newer kingdoms like the Franks, Britannia and Germanic tribes sprung up. The papacy was at its infancy and places like the Isles of Britannia had monks that established monasteries along its coastlines. One of the forerunners was St. Augustine whose Rule became encoded in the future doctrine of the Roman clergy of the church. These settlements are of historic interest as the development of a monastery typically spurred other settlement developments over many hundred of years which may be rich in historical artifacts enabling understanding of social orders and the spread of culture and technologies. For instance, there were monastic settlements (e. g. Wadi al Natrun), which developed a kind of council, which adopted the responsibility of communication between the monastery and the world. There are also settlements that performed specialized tasks such as the preservation of religious texts as demonstrated by a distinctive literature called apophthegmata (sayings) recorded and preserved by men and women living in the community around Nitria. Celtic Christianity also had the so called "double monasteries", where men and women could live within the same monastic settlement, spawning a community settled by supporters, which was governed by unique rules and intentions, particularly concerning gender relations and spiritual equality.