Жапонияның капитал ағынының тарихы және эволюциясы
Capital flows in Japan
Жапонияның 1868 жылғы Мэйдзи қайта жаралуынан кейін капитал ағыны өсті. Екінші дүниежүзілік соғыстан кейін қарызкор елден әлемдегі ең ірі кредитор елге айналды.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
1868 жылғы Мейдзи қайта жаңғыруынан кейін капитал Жапонияға ағылып түсе бастады және одан шығып кетті, бірақ мемлекеттік саясат шетелден қарыз алуды шектеді. Екінші дүниежүзілік соғыстан кейін Жапония 1960 жылдардың ортасына дейін қарызға батқан ел болды. Кейіннен капитал бақылауы біртіндеп алынып тасталды, оның бір бөлігі АҚШ-пен жасалған келісімдердің нәтижесі болды. Бұл процеске байланысты 1970-ші жылдары, әсіресе 1980-ші жылдары капитал ағыны қарқынды өсті, сол кезде Жапония несие беруші елге және әлемдегі ең ірі таза инвесторға айналды. Бұл несиелік жағдай жапон компанияларының тікелей шетелдік инвестициялары мен портфельдік инвестициялар (орталық банктың шетел валюталық резервтері) есебінен қалыптасты. Атап айтқанда, Жапонияның шетелдегі тікелей инвестицияларының күрт өсуі, Жапониядағы шетелдік инвестициялардан әлдеқайда басып озды, бұл 1980 жылдардың соңында АҚШ-пен керістік тудырды. Жапонияның шетелге инвестиция салуға ұмтылуының себептері: шикізатқа қол жеткізу; Жапониядан экспортқа қойылған кедергілерді жою; және жапон иенасының жоғары құнына қарамастан, экспортталатын өнімдердің халықаралық бәсекеге қабілеттілігін сақтау.
Capital began to flow in and out of Japan following the Meiji Restoration of 1868, but policy restricted loans from overseas. In the aftermath of World War II, Japan was a debtor nation until the mid 1960s. Subsequently, capital controls were progressively removed, in part as a result of agreements with the United States. This process led to rapid expansion of capital flows during the 1970s and especially the 1980s, when Japan became a creditor nation and the largest net investor in the world. This credit position resulted both from foreign direct investment by Japanese corporations, and portfolio investment (holdings of foreign exchange by the central government). In particular, the rapid increase of Japan's direct investments overseas, much exceeding foreign investment in Japan, led to some tension with the US at the end of the 1980s. Motivations for Japan's drive to invest overseas included: to obtain access to raw materials; to overcome barriers to exports from Japan; and to maintain the international competitiveness of traded products in the face of the high value of the Japanese yen.
Тарих
Мэйдзи реставрациясынан кейін, Жапония сакокуді – оқшаулау саясатын тоқтатып, халықаралық нарықтарға қатысуға мүмкіндік алғанда, мемлекет шетелдік инвестицияларды шектеу саясатын ұстанды. Шетелден қарыз алу тек қажеттілік туғанда және басқа амал қалмағанда ғана жасалды, себебі мемлекет сыртқы қарызға тәуелді болу қаупінен алаңдады. Қарыздардың көлемі артып кетсе, Жапонияның егемендігіне нұқсан келтірілуі мүмкін екенінен, ал шетелдік елдер Мексика мен Египет сияқты кейбір замандас мемлекеттерде болғандай, араласуға негіз табуы мүмкін екенінен қорқынышты. Отандық инвесторларға ынталандыру мен мемлекеттік қолдау көрсетілді, мемлекеттік меншіктегі жаңа өнеркәсіптік жобалар демеушілік етілді, содан кейін олардың жекешелендірілуі (жапондық инвесторларға) жүзеге асырылды. Екінші дүниежүзілік соғыстан кейін Жапонияның әлемдік капитал нарықтарына қарыз алушы ретінде қайта оралуы баяу және сақ түрде болды. Соғысқа дейін Жапония АҚШ және Батыс Еуропа елдерімен салыстырғанда әлемдік капитал нарықтарына осы деңгейде қатыспады. Сақтық пен бақылау 1970 жылдардың соңына дейін күшті қалды, содан кейін Жапония енді таза қарыз алушы ел емес еді. Одан бері дерегуляция тұрақты түрде жүріп келеді және капитал ағыны қарқынды өсті. 1980 жылдары шетелге инвестициялардың жылдам өсуі нәтижесінде Жапония онжылдықтың соңына қарай әлемдегі ең ірі таза инвесторға айналды.
After the Meiji Restoration, as Japan ended sakoku, the policy of isolation and opened up to participation in international markets, the state followed a policy of discouraging foreign investment. Borrowing abroad was only done if deemed necessary and unavoidable, given state concerns about vulnerability to foreign debt. There were fears that Japan could see a challenge to her sovereignty if debts became large, and foreigners could find a justification for intervention, as happened to some contemporary states of the time like Mexico and Egypt. Encouragement and state support was given to domestic investors, including the sponsorship of new industrial ventures under state ownership, and then their eventual privatization (to Japanese investors). After World War II, Japan's return to world capital markets as a borrower was slow and deliberate. Even before the war, Japan did not participate in world capital markets to the same extent as did the United States or West European countries. Caution and control remained strong until well into the 1970s, when Japan was no longer a net debtor nation. Since that time, deregulation has proceeded steadily, and capital flows have grown rapidly. The rapid growth of investment abroad in the 1980s had made Japan the largest net investor in the world by the end of the decade.