Кіріспе
Б.з.д. 4 ғасырдағы афиналық аристократ және саясаткер Каллиас (Kαλλίας, оны атасы мен шөбересінен ажырату үшін Каллиас III деп атайды) ежелгі афиналық аристократ және саяси қайраткер. Ол Гиппоник пен аты-жөні белгісіз әйелдің (кейін Периклге үйленген) ұлы, Алкмеонид әулетінен шыққан және Каллиас есімін алған ең танымал афиналық отбасылардың үшінші өкілі. Ол ысырапшылдығымен және сараңдықпен әйгілі болды. Б.з.д. 424 жылы ол отбасының мүлкін мұраға алған. 371 жылы ол Спартаға бейбіт келісімдерге қатысу үшін жіберілген афиналық елшілердің бірі болды. Ол отбасының зор байлығын софистерге, жағымпаздарға және әйелдерге жұмсап, кедейлікте қайтыс болған деседі. Ол бірнеше Сократ диалогтарының кейіпкері: Платонның «Протагор» және Ксенофонттың «Симпозиум» шығармалары оның үйінде өтеді, ал ол Спеттен шыққан Эсхинның жоғалған «Аспазия» туындысында да кездеседі.
Callias (Kαλλίας, known as Callias III to distinguish him from his grandfather and great great grandfather) was an ancient Athenian aristocrat and political figure. He was the son of Hipponicus and an unnamed woman (she later married Pericles), an Alcmaeonid and the third member of one of the most distinguished Athenian families to bear the name of Callias. He was regarded as infamous for his extravagance and profligacy. He apparently inherited his family's fortune in 424 BC. In 371, he was one of the Athenian envoys sent to Sparta to negotiate peace. He is said to have spent his family's enormous wealth on sophists, flatterers, and women, and to have died in poverty. He is a character in several Socratic dialogues: Plato's Protagoras and Xenophon's Symposium are set at his house, and he featured in Aeschines of Sphettus's lost Aspasia.
Өмір
Каллиас отбасы ерекше бай болды: олардың байлығының басым бөлігі Лауриумдағы мемлекеттік күміс кендеріне көптеген құлдарды жалға беруден түсті. Ал, Каллиаилер кеннен түскен табыстың үлесін күміспен алды. Осылайша, олар Афинадағы және, мүмкін, бүкіл Грекиядағы ең бай отбасы саналды, ал отбасы басшысы көбінесе "ho plousios" (грекше: "ὁ πλούσιος", "бай") деп аталды. Олардың байлығымен тек Сиракуза тирандары ғана теңесе алатын еді. Каллиас отбасының байлығын б.з.д. 424 жылы мұраға алған болуы керек, бұл Евполистің "Мақтаушылар" комедиясындағы б.з.д. 421 жылғы айқасқа сәйкес келеді, онда ол жаңадан мұраға ие болған адам ретінде көрсетілген. Б.з.д. 400 жылы ол Атик шешені Андокидтің мансабын құртуға тырысты, оны Элеусис ғибадатханасының құрбандық тақтасына құрбандық шалу рәсімі кезінде дөңгелек бұтақ қою арқылы құдайға қарсы шыққан деп айыптады. Алайда, Андокидтің айтуынша, сол бұтақты Каллиас өзі қойған. Б.з.д. 392 жылы ол Коринфтегі шайқаста Ификраттың Спарталық полкын (Мора) жеңген кезде афиндық ауыр қаруланған әскерге басшылық етті. Каллиас Спартаның тұқымдық проксенусы (шамамен қазіргі консулға тең) болды және осы ретте б.з.д. 371 жылы Спартамен бейбітшілік туралы келіссөздер жүргізуге уәкілеттік алған елшілердің бірі ретінде таңдалды. Ксенофонт осы оқиғада Каллиас ақылсыз және өзін-өзі мақтаған сөз сөйлегенін хабарлайды. Ол мұраға алған байлығын софистерге, жағымпаздарға және әйелдерге ысырап еткені айтылады. Оның осы мінез-құлқы әкесінің өлімінен бұрын-ақ байқалып, отбасының "жаман қарызы" ретінде танымал болды. Платонның "Кешірім сұрауында" ол "басқаларға қарағанда софистерге көбірек ақша төлеген" деп мақталады. Ксенофонттың "Симпозиум" және Платонның "Протагор" сахналары Каллиас үйінде, оның сүйіктісі Автоликос құрметіне Панафиналық ойындарда жеңіске жеткеніне орай берген кешінде өтеді. Екіншісінде, әсіресе, Каллиас кейіпі Протагор мен Сократтың зияткерлік тартысына қатты қызығушылық танытқан дилетант ретінде жанды суреттеледі. Каллиас III Сфеттідің Эсхинмен болған диалогындағы "Аспазияда" Сократпен де сұхбаттасады. Каллиас өзін толық кедейлікке жеткізгені айтылады, оған Ификраттың оны дадухос емес, метрагирт деп атауының сарказмы куә. Каллиас өмірінің соңына дейін кедей болып, қарапайым қажеттіліктерін де қамтамасыз ете алмады. Ол Гиппоник есімді заңды ұлын қалдырды.