Мейссен епископы, Әулие Бенноның өмірі мен қызметі
Benno of Meissen
Бенно, Мейссен епископы (1066-1106) – қастерленген қасиетті, 1523-те қанондалған. Діни реформалар мен дамуға үлкен үлес қосты. Тарихы, өмірі туралы ақпарат.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Бенно (шамамен 1010 – 16 маусым 1106) 1066 жылы Мейссен епископы болып тағайындалды. 13 ғасырдан бері құрметке ие болған ол 1523 жылы қасиетті деп жарияланды. Бенно өз епархиясы үшін Хилдебранд үлгісіндегі шіркеу реформаларымен және материалдық дамуымен көп еңбек етті. Ол туған жері Саксонияда Кейінгі орта ғасырлар бойы құрметпен еске алынды.
Benno (c. 1010 – 16 June 1106) was named Bishop of Meissen in 1066. Venerated since the 13th century, he was canonized in 1523. Benno did much for his diocese, both by ecclesiastical reforms on the Hildebrandine model and by material developments. He was venerated in his native Saxony throughout the Late Middle Ages.
Өмір
Бенноның ерте өмірі туралы көп мәлімет жоқ. Хилдесхаймда туған ол, Вольденбургтар сияқты саксондық ақсүйек отбасының ұрпағы болған деген хабар бар; сондай-ақ, Хилдесхаймдегі Әулие Михаил монастырында білім алған болуы мүмкін. Дегенмен, Бенноның Гослар шіркеу округінің каноны болғаны белгілі. 1066 жылы король Генрих IV оны Мейссен епископтығына ұсынды. Бенно 1073 жылы саксондық көтерілісті қолдаған болып көрінеді, алайда Херсфельдтің Ламберті және басқа да замандас тарихшылар оның осыған қатысуын маңызды деп санамады. Генрих IV 1075 жылы Бенноны елден қуды, бірақ келесі жылы оған өз шіркеу округіне қайта оралуға рұқсат берді.
Little is known of Benno's early life. Born in Hildesheim, it is reported that he was the scion of a Saxon noble family, such as the Woldenburgs; and may have been educated at the monastery of St. Michael in Hildesheim. However it is certain that Benno was a canon of the Goslar chapter. In 1066 he was nominated by King Henry IV to the episcopal see of Meissen. Benno appears as a supporter of the Saxon rebellion in 1073, though the chronicler Lambert of Hersfeld and other contemporary authorities attribute little weight to his share in it. Henry IV exiled Benno in 1075, but allowed him to return to his see the following year.
Құрмет
Бенно өзінің епархиясы үшін Хилдебранд үлгісіндегі шіркеу реформаларымен және материалдық дамуымен көп еңбек етті. Бенно туған жері Саксонияда кейінгі орта ғасырлар бойына қадірленді. 1523 жылы Адриан VI канонизация туралы бұйрық шығарды. Бенноның қасиеттілік статусы Лютердің реформаға шақыруымен тікелей байланысты болмаса да, қасиетті деп жарияланғаннан кейін ол реформалық пікір таласының екі тарапы үшін де символға айналды: Лютер оны қасиеттерге табынуға қарсы жазған алғашқы трактаттарында сынады. Католик реформаторлары оны ортодоксальдықтың үлгісі етіп көрсетті; ал 1539 жылы протестант көтерілісшілері Мейссендегі Бенноның қабірін қиратқаннан кейін Виттельсбах әулеті оны Мюнхен мен Ескі Баварияның қамқоршысы етіп жариялады. Ағылшын протестанты Джон Фокс, өз кезегінде, Бенноның Грегори VII-ге қарсы шығып, Инвеститура дауы кезінде Генрих IV-ке таққан айыптамаларын, мысалы, некромантия, бұрынғы досын шегеленген төсек үстінде азаптау, кісі өлтіруге тапсырыс беру, сотсыз жаза өкімі, әділетсіз арудан шығару, Евхаристиядағы Шын мәніге күмән келтіру және тіпті оны өртеу сияқты айыптамаларын құлшына қайталады. Бенноның мерекесі – 16 маусым. Ол балықшылар мен тоқымашылардың қамқоршысы. Оның иконографиялық бейнелеріне аузында кілттері бар балық пен кітап кіреді. Балықтың себебі – Генрих IV-ті арудан шығарған кезде епископ өз канондарына собордың кілттерін Эльбаға лақтыруға бұйрық берді деген аңыз; кейін балықшы кілттерді балықтың ішінен тауып, епископқа әкелді.
Benno did much for his diocese, both by ecclesiastical reforms on the Hildebrandine model and by material developments. Benno enjoyed veneration in his native Saxony throughout the later Middle Ages. Adrian VI issued the bull of canonization in 1523. Although Benno's sainthood had little to do with Luther's call for reform, once canonized he became a symbol for both sides of the reforming debate: Luther reviled him in early tracts against the cult of the saints. Catholic reformers turned him into a model of orthodoxy; and after Protestant mobs desecrated Benno's tomb in Meissen in 1539, the Wittelsbach dynasty ultimately made him patron saint of Munich and Old Bavaria. For his part, the English Protestant John Foxe eagerly repeated the charges which Benno, who opposed Gregory VII, made against Henry IV during the Investiture Controversy, such as necromancy, torture of a former friend upon a bed of nails, commissioning an attempted assassination, executions without trials, unjust excommunication, doubting the Real Presence in the Eucharist, and even burning it. Benno's feast day is 16 June. He is the patron saint of anglers and weavers. His iconographic figures include a fish with keys in its mouth and a book. The reason for the fish is a legend that upon the excommunication of Henry IV the bishop told his canons to throw the keys to the cathedral into the Elbe; later a fisherman found the keys in a fish and brought them to the bishop.