Бранденбург епископтық князьдығы: Тарих және тарауы
Prince-Bishopric of Brandenburg
Бранденбург князь-епископтығы (1165-1598): Герман мемлекетінің тарихы, діни билік, Священная Рим империясы, және Бранденбург маркграфтығымен байланысы.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Германиядағы бұрынғы княздік, 1165–1598 жылдар. Бранденбург князь-епископтығы (Hochstift Brandenburg) – XII ғасырдан бастап, XVI ғасырдың екінші жартысында діни биліктен айырылғанға дейін Киелі Рим империясының шіркеулік княздығы. Оны Германия королі Оттон I 948 жылы Эльба өзенінің шығысындағы Марка Геронис (Саксон Шығыс Марсы) аумағында құрған Бранденбург епархиясымен (Dioecesis Brandenburgensis) шатастыруға болмайды. Князь-епископ тек рухани билік жүргізген епархия, Магдебург архиепископтығының қарасты епархиясы болды, ал оның орталығы Бранденбург-ан-дер-Хавел қаласы еді.
Former principality in Germany, 1165 to 1598
The Prince Bishopric of Brandenburg (Hochstift Brandenburg) was an ecclesiastical principality of the Holy Roman Empire from the 12th century until it was secularized during the second half of the 16th century. It should not be confused with the larger Diocese of Brandenburg (Dioecesis Brandenburgensis) established by King Otto I of Germany in 948, in the territory of the Marca Geronis (Saxon Eastern March) east of the Elbe river. The diocese, over which the prince bishop exercised only spiritual authority, was a suffragan diocese of the Archdiocese of Magdeburg, its seat was Brandenburg an der Havel.
Тарих
Бранденбург князьдік епископтығы біраз уақыт бойы, шамамен 1161-1165 жылдары Киелі Рим империясының императорлық меншігі болды. Алайда, Бранденбург епископтары ешқашан маңызды аумақты бақылауға қол жеткізе алмады, өйткені бастапқыда сол қалада орналасқан Бранденбург маркграфтығы олардан басым түсті. Кафедра және собор, сондай-ақ басқа да шіркеулік мекемелер Доминсельде (Кафедралы аралда) орналасқан, ол Бранденбург қаласынан бөлек, епископтық собордың иммунитеттік ауданы (Domfreiheit) құрады. Тек 1929 жылы бұрынғы иммунитеттік округ қала құрамына қосылды. Императорлық тікелей билеушілер ретінде, олар Бранденбург/Хавел, Кетцин, Тельтов және Зиесардың төрт билеушілігіне (Ämter) бөлінген, бірақ шашыраңқы аумақта билік жүргізді. Князь-епископтар 14 ғасырдың басынан бастап Магдебургке баратын жолдағы Зиесар қамалында тұрды. Соңғы нақты епископ – Матиас фон Ягов (1544 ж. қайтыс болды), ол протестанттық реформацияны қолдады, үйленді және Хогенцоллерн сайлаушысы Иоахим II-нің ісін әрі қарыштады. Тағы екі номиналды епископ болды, бірақ соңғысының өтініші бойынша, 1560 жылы тағайындалған Бранденбург сайлау принці Иоанн Георг епископтықты секуляризациялауды бастады, ол 1571 жылы аяқталды. Бұл, князь-епископтықтың империя ішіндегі императорлық тікелей билеуін қайта орнату және епархияны сақтау үшін жүргізілген сот процестеріне қарамастан болды, ол 17 ғасырға дейін жалғасты.
The Prince Bishopric of Brandenburg was an imperial estate of the Holy Roman Empire for some time, probably starting about 1161/1165. However, the Brandenburg bishops never managed to gain control over a significant territory, being overshadowed by the Margraviate of Brandenburg, which was originally seated in the same city. Chapter and cathedral, surrounded by further ecclesiastical institutions, were located on the Dominsel (Cathedral Island), which formed a prince episcopal cathedral immunity district (Domfreiheit), distinct from the city of Brandenburg. Only in 1929 the meanwhile former immunity district was incorporated into the city itself. As rulers of imperial immediacy, regnant in a, however, dispersed territory partitioned into the four bailiwicks (Ämter) of Brandenburg/Havel, Ketzin, Teltow and Ziesar. The prince bishops from the early 14th century onwards resided in their fortress in Ziesar on the road to Magdeburg. The last actual bishop was Matthias von Jagow (d. 1544), who took the side of the Protestant Reformation, married, and in every way furthered the undertakings of the Hohenzollern elector Joachim II. There were two more nominal bishops, but on the petition of the latter of these, the electoral prince John George of Brandenburg appointed in 1560, the secularisation of the bishopric was undertaken and finally accomplished in 1571, in spite of legal proceedings to reassert the imperial immediacy of the prince bishopric within the Empire and so to likewise preserve the diocese, which dragged on into the 17th century.