Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
10-11 ғасырлардағы монах, епископ, миссионер және шейіт Бруно Кверфурт, О. С. Б. Камель (974 – 14 ақпан немесе 9/14 наурыз 1009), сондай-ақ Брун деп белгілі, христиан миссионер епискобы, Камалдоле монахы және шейіт. Ол Киев Русі мен Литва шекарасы маңында христиан дінін таратуға тырысқаны үшін басы кесілді. Ол "Пруссияның екінші елшісі" деп те аталады.
10th/11th century monk, bishop, missionary and martyr
Bruno of Querfurt, O. S. B. Cam., ( 974 – 14 February or 9/14 March 1009), also known as Brun, was a Christian missionary bishop, Camaldolese monk and martyr, who was beheaded near the border of Kievan Rus and Lithuania for trying to spread Christianity. He is also called the second "Apostle of the Prussians".
Ерте өмір
Бруно Кверфурт қаласындағы (қазіргі Саксония-Анхальт) ақсүйек отбасынан шыққан еді. Ол Киелі Рим императоры Отто III-нің туысы болған деген әңгіме бар. Алты жасында Магдебургтік Адалберттің мектебінде, Прагалық Адалберттің ұстазы және оның құрметіне аталған Магдебург соборының мектебінде білім алуға жіберілді. Әлі жас кезінде ол Магдебург соборының каноны атанды. Он бес жастағы Отто III Бруноны өзінің сарайына қабылдады. 995 жылы Отто III Бруноны сарайлық капелланы етіп тағайындады. Римде Оттоның императорлық таж кию рәсімі кезінде Бруно Прагалық Адалбертпен танысты, ол бір жылдан кейін қаза тапты. Бұл оқиға Бруноны Адалберттің өмірбаянын жазуға түрткі берді, ол өзі де жақында христиан дініне өткен және біріккен Венгрия Корольдігіне келген кезде. Бруно Адалберт монах болған монастырьда көп уақыт өткізді, онда абат Джон Канапариус Адалберттің өмірін жазған болуы мүмкін. 998 жылы Бруно Отто құрған Равенна маңындағы Бенедикт монастырына кірді, содан кейін Ромуальдтың жетекшілігімен қатаң аскетикалық тәлім алды.
Bruno was from a noble family of Querfurt (now in Saxony Anhalt). He is rumoured to have been a relative of the Holy Roman Emperor Otto III. At the age of six, he was sent to be educated at the cathedral school in Magdeburg, the seat of Adalbert of Magdeburg, the teacher and namesake of Adalbert of Prague. While still a youth, he was made a canon of the Cathedral of Magdeburg. The fifteen year old Otto III made Bruno a part of his royal court. In 995 Otto III appointed Bruno as his court chaplain. While in Rome for Otto's imperial coronation, Bruno met Adalbert of Prague, the first "Apostle of the Prussians", killed a year later, which inspired Bruno to write a biography of Adalbert when he reached the recently Christianized and consolidated Kingdom of Hungary himself. Bruno spent much time at the monastery where Adalbert had become a monk and where abbot John Canaparius may have written a life of Adalbert. In 998, Bruno entered a Benedictine monastery near Ravenna that Otto had founded, and later underwent strict ascetic training under the guidance of Romuald.
Миссионерлік өмір
Отто III жергілікті халықты христиан дініне көшіруге және аймақты отарлауға көмектесу үшін Эльба мен Одер өзендері арасында (кейіннен Бранденбург немесе Батыс Померания аталған, бұрын пұтқа табынушылар мекендеген жерлерде) монастырь құруды жоспарлады. 1001 жылы оның монастырынан екі монах Польшаға сапарлады, ал Бруно Италияда Оттомен бірге тіл үйреніп, Папа Сильвестр II-нің апостолдық тағайындауын күтті. Рим императоры Генрих II мен Польша герцогы Болеслав I арасындағы аймақтық қақтығыс салдарынан Бруно тікелей Польшаға бара алмады, сондықтан ол Венгрияға аттанды. Ол Прагалық Адалберт барып-қайтқан жерлерді аралады. Бруно Константинополь патриархатының билігінде болған Банат герцогы Ахтумды Рим епископының билігін қабылдауға көндіруге тырысты, бірақ бұл үлкен дау тудырып, жергілікті монахтардың қарсылығына ұшырады. Бруно өзінің танымал "Прагалық Адалберт өмірі" атты кітабын аяқтағаннан кейін аймақтан сыпайы түрде кетуді жөн көрді. Бұл әдеби естелік венгрлердің (жақында ғана) христиан дініне өту тарихын баяндайды. Оның анасы Польшадан шыққан еді. Бруно 1003 жылы досы Бенедикт пен оның төрт серігінің қарақшылар қолынан қаза тапқанын естіді.
Otto III hoped to establish a monastery between the Elbe and the Oder (somewhere in the pagan lands that became Brandenburg or Western Pomerania) to help convert the local population to Christianity and colonize the area. In 1001, two monks from his monastery travelled to Poland, while Bruno was with Otto in Italy, studying the language and awaiting the Apostolic appointment by Pope Sylvester II. Owing to a regional conflict between the Holy Roman Emperor Henry II and Duke Boleslaus I of Poland, Bruno could not go directly to Poland so he set out for Hungary. There he went to the places that Adalbert of Prague had attended. Bruno tried to persuade Ahtum, the Duke of Banat, who was under the jurisdiction of Patriarchate of Constantinople to accept the jurisdiction of the Bishop of Rome, but this precipitated a large controversy leading to organized opposition from local monks. Bruno elected to gracefully exit the region after he first finished his book, the famous "Life of Adalbert of Prague," a literary memorial giving a history of the (relatively recent) conversion of the Hungarians. whose mother had come from Poland. Bruno found out that his friend Benedict and four companions had been killed by robbers in 1003.
Пруссияға жіберілген және өлген
1008 жылдың күзінде немесе соңында Бруно және он сегіз серігі Ежелгі пруссиялықтар арасында миссия құру үшін аттанды; олар Нетимерді христиан дініне өткізуге қол жеткізіп, содан кейін шығысқа қарай, Йотвингьяға қарай сапар шекті. Бруно шекаралық аймақты христиандастыру әрекеттерінде қарсылыққа ұшырады, ал ол олардың ескертулерін назарға алмауды жалғастырғанда, 1009 жылдың 14 ақпанында (немесе 9 немесе 14 наурызында) бас кесілді, ал оның он сегіз серігінің көпшілігі Нетимердің бауыры Зеведен тарапынан дарға асылды. Герцог Болеслав Батыл денелерін сатып алып, Польшаға жеткізді. (Олар Пшемыслода жерленген деген болжам бар, кейбір тарихшылар Бруноның діни орталығын сол жерде деп санайды; алайда, Пшемысло 1018 жылға дейін православие Киев Русіне қарасты болғандықтан, Бруноның жерленген жерінің осындай болуы ықтимал емес.) Магдебург жылнамалары, Тьетмар Мерсебургтің жылнамасы, Кведлинбург жылнамалары, Магдебург епископтарының әртүрлі еңбектері және 11-15 ғасырлардағы көптеген басқа жазба деректер осы оқиғаны баяндайды. Бруно мен оның серіктері қайтыс болғаннан кейін көп ұзамай шейіттер ретінде қадірленді, ал Бруно жақын арада қасиетті деп жарияланды. Браунсберг қаласы Бруноның құрметіне аталған делінеді.
In the autumn or at the end of 1008 Bruno and eighteen companions set out to found a mission among the Old Prussians; they succeeded in converting Netimer and then travelled to the east, heading very likely towards Yotvingia. Bruno met opposition in his efforts to evangelize the borderland and when he persisted in disregarding their warnings he was beheaded on 14 February (or 9 or 14 March) 1009, and most of his eighteen companions were hanged by Zebeden, brother of Netimer. Duke Boleslaus the Brave bought the bodies and brought them to Poland. (It was supposed that they were laid to rest in Przemyśl, where some historians place Bruno's diocese; such localization of Bruno's burial place is hardly probable because Przemyśl then belonged to Orthodox Kievan Rus through 1018.) The Annals of Magdeburg, Thietmar of Merseburg's Chronicle, the Annals of Quedlinburg, various works of Magdeburg Bishops, and many other written sources of 11th–15th centuries record this story. Soon after his death, Bruno and his companions were venerated as martyrs and Bruno was soon after canonized. It was said that Braunsberg was named after Bruno.