Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
10 ғасырдағы католик епискобы және қасиетті Ульрих (890 – 4 шілде 973), кейде Уодалрик немесе Одалричи деп те аталады, Киелі Рим империясындағы Аугсбургтың князь-епископы болды. Ол жергілікті билік емес, папа тарапынан қасиетті деп жарияланған алғашқы әулие болды.
10th century Catholic bishop and saint
Ulrich of Augsburg (890 – 4 July 973), sometimes spelled Uodalric or Odalrici, was Prince Bishop of Augsburg in the Holy Roman Empire. He was the first saint to be canonized not by a local authority but by the pope.
Алғашқы жылдар
Ульрих туралы ақпараттың көп бөлігі 982 және 993 жылдар аралығында Герхард Аугсбургтің жазған «Ульрихтің өмірі» деген кітабынан алынған. Ульрих 890 жылы қазіргі Швейцарияның Цюрих кантонындағы Кибург қаласында дүниеге келген. Ол Дилинген графы Хупальдтың (909 жылы қайтыс болған) және Швабиялық Дитпирхтың (сонымен қатар Теоберга деп те аталады) ұлы болды. Оның анасының әкесі – Адалберт II, Тюргау графы. Оның отбасы Аламания герцогтарымен және Оттон әулетімен байланысты болған. Атын атамаған бір әпкесі Бухау монастырында монах қызметін атқарған. Дәстүр бойынша, ата-анасы оны бала кезінде шіркеуге бағыштады. Денсаулығы нашар болғандықтан, жеті жасында Санкт-Галл монастырына жіберілді, онда ол өте жақсы оқушы болып шықты. Монастырьға жақын жерде тұратын Виборада атты усақ тіршілікпен шұғылданатын әйелмен дос болып, ол оның жас досы епископ болатынын болжады. Ол дін қызметкері болуға ниеттенген, бірақ Санкт-Галлдегі бенедиктин аббаттығына кіруді немесе әдеттегі дін қызметкері болуды шеше алмады. 910 жылдың сәуір айынан бұрын, оны оқуын жалғастыру үшін туысы, Аугсбург епискобы Адалбероға жіберді, ол оны өз кеңсесінің басшысы етіп тағайындады. Адалбероның қайтысынан кейін (1910 жылдың 28 сәуірінде) Ульрих үйіне оралды. Ол дін қызметкерлерінің төменгі моральдық және әлеуметтік жағдайын жақсартуға тырысты. Ульрих тұсында Аугсбург епископтығы өзінің ең гүлденген кезеңіне жетті; ол дін қызметкерлері арасында білім беру және тәртіп деңгейін көтерді, бар мектептерді реформалады және жаңаларын ашты, сондай-ақ канондық сапарлар мен синодтар өткізді; ол кедейлерге көмектесті және қираған шіркеулер мен монастырларды қайта жаңартты. Ол қасиетті Афра мен Иоаннның құрметіне шіркеулер салдырды және бенедиктин монахтары үшін қасиетті Стефан монастырына негіз салды. Ол қасиетті реликвияларды алу мақсатында 910 жылы және 952 немесе 953 жылдары Римге екі сапар жасады. Ол Аугсбург епископының құзырына кіретін Швабмюнхен қамалын басқарды. Ульрих сонымен қатар империя князі ретінде императорға берілгендігін көрсетті. Ол Оттон саясатының ең маңызды тірегі болды, ол негізінен шіркеу князьдеріне сүйенген. Ол патшаның сот отырыстарына және императорлық мәжілістерге үнемі қатысты.
Much of the information concerning Ulrich is derived from the Life of St Ulrich written by Gerhard of Augsburg sometime between 982 and 993. Ulrich was born in 890 at Kyburg in present day canton of Zürich in Switzerland. He was the son of Hupald, Count of Dillingen (d. 909) and Dietpirch of Swabia (also known as Theoberga). His maternal grandfather was Adalbert II the Illustrious, Count of Thurgau. His family was connected with the dukes of Alamannia and the Ottonian dynasty. An unnamed sister served as a nun in Buchau. As was customary, his parents presented him as an oblate to the church while he was still a child. A sickly child, at the age of seven he was sent to the monastery of St. Gall, where he proved to be an excellent scholar. While there, he became friends with Wiborada, a recluse who lived near the monastery and foretold that her young friend was destined to become a bishop. He resolved to enter the priesthood, but was in doubt whether to enter the Benedictine Abbey of St. Gall or to become a secular priest. Sometime before April 910, he was sent for further training to a kinsman, Adalbero, Bishop of Augsburg, who made him chamberlain. Upon Adalbero's death (28 April 910) Ulrich returned home. He sought to improve the low moral and social condition of the clergy. The See of Augsburg reached the period of its greatest splendor under Ulrich; he raised the standard of training and discipline among the clergy by the reformation of existing schools and the establishment of new ones, and by canonical visitations and synods; he provided for the poor, and rebuilt decayed churches and monasteries. He built churches in honor of St. Afra and St. John, and founded the monastery of St. Stephen for Benedictine nuns. For purposes of obtaining relics he went on two journeys to Rome, in 910, and in 952 or 953. holding for him the castle of Schwabmünchen, which was within the territorial jurisdiction of the Bishop of Augsburg. Ulrich was also steadfastly loyal, as a prince of the empire, to the emperor. He was one of the most important props of the Ottonian policy, which rested mainly upon the ecclesiastical princes. He constantly attended the judicial courts held by the king and in the Imperial Diets.
Кейінгі өмірі
Ульрих 972 жылғы 20 қыркүйекте өткен діни мәжіліске қатысты, онда ол өзінің туған інісі Адалбероға қатысты туыстық жақындықпен тағайындау айыбынан өзін қорғады, оны өзінің денсаулығының нашарлауы және бенедикттік монастырьға зейнетке шығу ниетімен өзінің көмекшісі етіп тағайындады. Ульрих шындығында князь-епископ лауазымынан қанағаттандырып, Оттобюрен монастыріна барып, аббат болды. 973 жылғы 4 шілдеде таңертең Ульрих күлін жерге салғанда крест пішінінде шашып, үстіне қасиетті су себізді, сосын ол осы крестке жатқызылды. Оның туған інісі Рихвин күн шығысымен бірге император Отто II-нің сәлемін жеткізді. Осы сәтте, дін қызметкерлері "Литанияны" оқып жатқанда, Ульрих қайтыс болды. Ол Аугсбургте қайта салынған Святая Афра шіркеуіне жерленді, жерлеу рәсімін Регенсбург епископы Вольфганг орындады. Кейін осы орында Святой Ульрих және Афра шіркеуі салынды. Оның орнын епископ Генрих басып алды. Ульрихтің манипуласы қызыл және ақ жібектен тақта тоқу арқылы тоқылған, ал Ульрихтің реликвиясын кейін Питер Коллингвуд өзінің "Тақта тоқу техникасы" атты еңбегінде талдады; Коллингвуд оны "шедевр" деп бағалады.
Ulrich took part in the Diet held on 20 September 972, when he defended himself against the charge of nepotism in regard to his nephew Adalbero, whom he had appointed his coadjutor on account of his own illness and desire to retire to a Benedictine abbey. Ulrich did, in fact, resign as prince bishop and retired to Ottobeuren Abbey, where he became abbot. As morning dawned on 4 July 973, Ulrich had ashes strewn on the ground in the shape of a cross; the cross sprinkled with holy water, and he was placed upon it. His nephew Richwin came with a message and greeting from the Emperor Otto II as the sun rose, and immediately upon this, while the clergy sang the Litany, Ulrich died. He was buried at the St. Afra church he had rebuilt in Augsburg; the burial was performed by Bishop Wolfgang of Regensburg. Later the St. Ulrich and Afra church was built in the same spot. He was succeeded by Bishop Henry. The maniple of Ulrich was woven in red and white silk using tablet weaving and Ulrich's relic was later analyzed by Peter Collingwood in his The Techniques of Tablet Weaving; Collingwood regarded it as a 'masterpiece'.
Құрмет
Ульрих тым қарт және діни рәсімдерді оқуға әлсіз болған кезде, оған көмектесу үшін періштелер келген деген әңгіме бар. Оның атымен аталған жерлердің емдік қабілетке ие екені айтылады. Оның ерте дәуірдегі құлшынысын куәландыратын, қазір Эйнсиделн кітапханасында сақталған, X ғасырға жататын өте әдемі миниатюра бар. Басқа миниатюралар 1454 жылғы қолжазбаларда Мюнхен Корольдік кітапханасында сақталған. Оның қабірінде көптеген кереметтер орын алды деп есептеледі; ол қайтыс болғаннан кейін 20 жыл өткен соң, Папа Иоанн XV 993 жылдың 4 шілдесінде Ульрихті қасиетті деп жариялады. Ол, жергілікті билік емес, Папаның жариялауымен қасиетті атанған алғашқы әулие болды. Вальтер Понтуз – Батыс Еуропада Пападан басқа билік тарапынан қасиетті деп жарияланған соңғы әулие; оны 1153 жылы Руан архиепископы Хью де Бовес қасиетті деп жариялады.
When Ulrich was too old and weak to say Mass, angels are said to have come to him to assist him. Places that were named after him are said to be host to healing abilities. Attesting to his early cultus, there is a very beautiful miniature from the tenth century in a manuscript now in the library of Einsiedeln. Other miniatures are at the Royal Library of Munich, in manuscripts dating from the year 1454. Many miracles are said to have been wrought at his grave; only 20 years after his death, Ulrich was canonized by Pope John XV on 4 July 993. He was the first saint to be canonized by a Pope, rather than by a local authority. Walter of Pontoise was the last saint in Western Europe to have been canonized by an authority other than the pope; he was canonized by Hugh de Boves, the Archbishop of Rouen in 1153.
Қамқорлық
Олфра мен Симпертпен қатар, Ульрих Аугсбургтің қасиетті қамқоршыларының бірі. Аңызға сүйенсек, оның кізілінен су ішкен жүкті әйелдер оңай босанғандықтан, ол жүкті әйелдер мен жеңіл босанудың қасиетті қамқоршысы ретінде танылған. Оның пасторлық тоғасымен тигізілгендер азулы иттің шаққан жерінен айығып кеткен.
Along with Afra and Simpert, Ulrich is a patron saint of Augsburg. Legend held that pregnant women who drank from his chalice had easy deliveries, and thus developed his patronage of pregnant women and easy births. The touch of his pastoral cross was used to heal people bitten by rabid dogs.