Lotus 33: Формула-1 машинасы, Колин Чепменмен жасалған. Джим Кларкпен 1965-те 5 Гран-при жеңісі, әлем чемпионы атаны. Жаңаша шасси, Climax қозғалтқышы.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Формула-1 жарыс машинасы
Formula One racing car
Lotus 33 – Колин Чапман және Лен Терри жобалаған және Team Lotus командасы құрастырған Формула-1 машинасы. Сәтті болған Lotus 25 машинасының жетілдірілген нұсқасы, Джим Кларк осы машинамен 1965 жылы бес әлем чемпионаты Гран-приін жеңіп, Кларкқа екінші әлем чемпионатының жеңісін әкелді.
The Lotus 33 was a Formula One car designed by Colin Chapman and Len Terry and built by Team Lotus. A development of the successful Lotus 25, in the hands of Jim Clark it won five World Championship Grands Prix in 1965, taking Clark to his second World Championship.
Тұжырымдама
Lotus 33-тің жасалуы бұрынғы Lotus 25 моделіне негізделді, монокок шасси дизайнын жаңа деңгейге көтерді. 33-ші модель тағы да 1500 см³ Climax қозғалтқышымен жабдықталды. 33-ші модель 25-ші модельге өте ұқсас болды, бірақ оның аспасы жаңа, ені кеңірек дөңгелектерге бейімделген. Көлік бұрынғысына қарағанда мықтырақ және құрастыру оңайырақ болды. Lotus 33-тің алты данасы салынды, шасси нөмірлері 25-тен кейін R8-ден басталып саналды. Бір шасси, R12, жасалмаған Climax FWMW flat 16 қозғалтқышын орнату үшін өзгертілді; бұл көлік Lotus 39 деп аталды. R13 шасси нөмірін Team Lotus қолданбады, бірақ кейін Reg Parnell Racing командасы бұзылған R4 шассиін 33-ші шасси нөмірімен қайта құрастырып, бейресми түрде пайдаланды. Серияның соңғысы, R14, Lotus 43-тің келуін күтіп, 1966 жылғы әлем чемпионаты үшін Climax V8 қозғалтқышының 2 литрлік нұсқасымен жасалды.
The Lotus 33's development was based on the earlier Lotus 25 model, taking the monocoque chassis design to new development heights. The 33 was again powered by the 1500 cc Climax engine. The 33 was almost identical to the 25, but had suspension designed around newer, wider tyres. The car was more rigid and was simpler to build than its predecessor. Six Lotus 33s were constructed, with chassis numbers following on from the 25 and beginning with R8. One chassis, R12, was modified to take the stillborn Climax FWMW flat 16 engine; this car was designated the Lotus 39. Chassis number R13 was not used by Team Lotus but was later unofficially adopted by Reg Parnell Racing for their crashed chassis R4, rebuilt around a 33 chassis. The last of the series, R14, was built with a 2 litre version of the Climax V8 for the 1966 World Championship season, pending the arrival of the Lotus 43.
Жарыс тарихы
1964 жылғы маусымда ұсынылған 33-ші модель алғаш рет Чемпионатқа қатыспаған Aintree 200 жарысында көрінді. Кларк төртінші орынға ілікті және зейнеткерлікке шыққанға дейін ең жылдам уақытты көрсетті. 33-шінің әлем чемпионаттарындағы тұңғыш қатысуы – Германия Гран-приі. Дегенмен, Кларк және оның командаласы Майк Спенс машинамен күресіп, келесі жылға дейін оның толыққанды мүмкіндіктерін аша алмады. Кларк 1965 жылы Оңтүстік Африка Гран-приінде жеңіске жетті және екінші әлем чемпионатының жолында тағы төрт рет жеңіс туын көтерді. Кларк Монако Гран-приінен (ол ешқашан жеңіске жете алмайтын жарыс) бас тартып, орнына Индианаполис 500 жарысына қатысып, оны жеңіп алды. 1965 жылы Climax қозғалтқышының төрт клапанды жаңа нұсқасы қолданылды, ол қуатын арттырды (ескі Climax қозғалтқыштары шамамен 200 а.к. қуат бергенмен салыстырғанда). Алайда, қуаттың артуы сенімділікті төмендетті, және Кларк титул жеңісіне қол жеткізгеннен кейін 1965 жылдың соңғы үш жарысынан зейнеткерлікке шықты. 33-ші модель 1966 жылдың басында 2 литрлік Climax V8 және BRM V8 қозғалтқыштарымен жарысқа қатысты, 3 литрлік Lotus 43 дайын болғанға дейін. 1967 жылы, жаңа Lotus 49 әлі де бастапқы қиындықтармен күресіп жатқанда, 33-ші модель Монте-Карлоның тар бұрылыстары үшін ыңғайлы деп танылды. Кларк ең жылдам уақытты көрсетті, бірақ Climax қозғалтқышы бар 33-ші моделінен зейнеткерлікке шықты, ал Хилл BRM қозғалтқышы бар машинамен екінші орынға ие болды. 33-ші модель 1965 жылы Пол Хокинс үшін DW Racing Enterprises, ал 1965 және 1966 жылдары Reg Parnell Racing командаларымен де жарысқа қатысты, алайда олардың машинасы BRM қозғалтқышымен жабдықталған 25-ші модельдің қираған қалдықтарынан қайта құрастырылған 33-ші модель болатын. 33-шінің әлем чемпионатындағы соңғы жарысы 1967 жылғы Канада Гран-приі болды, онда Майк Фишер 11-ші орынды иеленді. Фишер сол жылы Мексика Гран-приіне де қатысты, бірақ қозғалтқыштағы ақаулар оның жарысқа қатысуына кедергі келтірді. 33-ші модель әлем чемпионатынан тыс жарыстарда да сәттілікке қол жеткізді, Джим Кларк пен Майк Спенс әрқайсысы Чемпионатқа қатыспаған екі жарыста жеңіске жетті, ал Кларк 1967 жылғы Тасман сериясын жеңіп алды.
Introduced for the 1964 season, the 33 made its first appearance at the non Championship Aintree 200. Clark qualified fourth, and set fastest lap before retiring. The 33's first World Championship event was the German Grand Prix. However, both Clark and his team mate Mike Spence struggled with the car and it was not until the following year that it came good. Clark won the first event of 1965, the South African Grand Prix and went on to take four more wins on the way to his second world championship. Clark missed the Monaco Grand Prix (a race which he would never win) to race in the Indianapolis 500, which he won. In 1965 a four valve version of the Climax engine was used which had an increase in power (about compared to the older Climaxes which gave about 200 bhp). However the extra power sacrificed reliability, and Clark retired from the final 3 races of 1965 after he'd wrapped up the title. The 33 was pressed into service with bored out 2 litre Climax V8 and BRM V8 engines for the early races of 1966, until the 3 litre Lotus 43 was ready. In 1967, with the new Lotus 49 still suffering teething trouble, the 33s were deemed more suitable for the tight turns of Monte Carlo. Clark set fastest lap but retired his Climax engined 33 while Hill drove the BRM engined car to second place. The 33 was also campaigned in 1965 by DW Racing Enterprises for Paul Hawkins, and in 1965 and 1966 by Reg Parnell Racing, however their car was actually a crashed 25 rebuilt as a 33, with a BRM engine. The 33's final World Championship race was the 1967 Canadian Grand Prix, where privateer Mike Fisher finished in 11th place. Fisher also qualified the car for that year's Mexican Grand Prix, but engine problems prevented him from starting the race. The 33 also met with success outside of the World Championship with Jim Clark and Mike Spence each winning two non Championship events, and Clark winning the 1967 Tasman Series.
ПК-мен симуляция
Lotus 33-тің жүргізілетін, толыққанды виртуалды көшірмесі Grand Prix Legends PC-ге негізделген F1 жарыс симуляциясының '1965 F1 Mod' қосымшасында қолжетімді. Ол сонымен қатар Assetto Corsa PC-ге негізделген жарыс симуляторының 'Grand Prix Legends 1967' модында және rFactor-дың 1965 F1 модында да қолжетімді.
A driveable, detailed virtual recreation of the Lotus 33 is available in the '1965 F1 Mod' add on for the Grand Prix Legends PC based F1 racing simulation. It is also available in the 'Grand Prix Legends 1967' mod for PC based racing simulation Assetto Corsa, as well as for rFactor in the 1965 F1 mod.