Севильяның "Рамон Санчес Писхуан" стадионы

Кіріспе

Испанияның Севилья қаласындағы футбол стадионы

Рамон Санчес Пижуан стадионы (исп. esˈtaðjo raˈmon ˈsantʃeθ piθˈxwan) – Испанияның Севилья қаласындағы футбол стадионы. Бұл "Севилья" футбол клубының үй стадионы және клубтың бұрынғы президенті Рамон Санчес Пижуанның (1900–1956) құрметіне аталған. 1986 жылы Еуропа кубогының финалы "Стеауа Букурешти" және "Барселона" командалары арасында, ал 1982 жылы Әлем чемпионатының жартылай финалы Батыс Германия мен Франция командалары арасында осы стадионда өтті. 2022 жылғы Еуропа лигасының финалы да осы аренада "Айнтрахт" және "Рейнджерс" командаларының қатысуымен өткізілді. 42 714 орындыққа ие Рамон Санчес Пижуан Испаниядағы тоғызыншы, ал Андалусиядағы үшінші ірі стадион болып табылады.

Тарихи негіздер

Ол кездегі «Севилья» президенті, Эль Барон де Грасия Реал, Хуан Домингес Осборн, болашақ мерзімдерінде сәттілікке жетуіне көмектесетін адамдар тобымен өзін қоршауға міндеттенді. Осы топтың ішінде Рамон Санчес Пижуанның өзі және бірнеше маңызды мәселелерді шешуге тура келген кезде «Севилья» клубына жетекшілік еткен Хуан Лопес Гарсия болды. Оның басты мақсаты клубқа кейін тарихи маңызы бар болатын жерді беру болды. Қалалық жоспарлау талаптарына байланысты «Севилья» «Кампо де ла Викториядан» кетуге мәжбүр болды, содан кейін президент маңызды шешім ретінде досы Пабло Армероға (Маркиз дель Нервион) тиесілі «Нервион» жерінен учаске сатып алды. Хуан Домингес клубтың сатып алуға экономикалық мүмкіндігі жоқ екенін білген соң, өзінің қаражатынан төлеуге келісті. Барон басқарма хатшысы Рамон Санчес Пижуанға матчтар аяқталғаннан кейін алаңдағы қызметкерлерге, ойыншыларға және жаттықтырушыларға жалақы төленеді деп айтты. Артық қаражаттың белгілі бір бөлігін ол резервке алып қойды, мүмкін болатын кездейсоқ шығындарға дайындалды. Осылайша ол қарызды азайта бастады, бірақ баяу. 1932 жылы өкілеттігі аяқталғанда Рамон Санчес Пижуан төлем стратегиясы өзгермейді және жер мен стадионға жасалған төлемдердің амортизациясы ешқандай өзгеріссіз қалады деп сенді. Хуан Домингес Дона Мария Маньонға үйленді және Домингес-Маньон отбасының «Севильяға» деген ықпалы соншалықты күшті болды, сондықтан барон 53 жасында ерте қайтыс болғанда, клубқа олардың берешегі бар қарызды кешіруге келісті, оның күйеуі солай тілеген болар деп сақтады. Эль Барон де Грасия Реалдың тағы бір маңызды міндеті – клубын Бірінші дивизионға шығару болды. Бақытқа толы болмады, команда жыл сайын жаңа және маңызды ойыншыларды қабылдағанына қарамастан, көптен күткен жоғарылау бір маусымнан кейін ғана келді. Бірінші басшылық құрамында Луис Ибарра, Эладио Родригес де ла Борболла, М. Аморес, Луис Нивес, Хуан Реймана, Эдуардо Сильвестр және қазынашы ретінде қызмет еткен Федерико Македано сияқты серіктестері болды. «Севилья» президенті қызметін атқарган кезінде оның штатында Бернардо де лос Риос, Армандо Сото эль Ильяна, Хосе Луис Исерн Ривера, Николас Карретеро, Хоакин Гарсия де Техада, Мануэль Гаян, Хосе Луис Буиза, Федерико Флорес, Хосе Мануэль Пуэллес де лос Сантос, Рамон Лопес Ромеро және, ең бастысы, Рамон Санчес Пижуан болды, ол 1928–1929 маусымында ғана қатыспады, ол кезде «Севильяның» бұрынғы президенті Оңтүстік аймақтық федерацияның президенті лауазымын атқарды. Эухенио Эизагуирре Поцци, Франсиско Толедо, Альварес Ремментария, Хуан Лопес Гарсия (Хуанито Баломпедико), Мануэль Риос Сармиенто, Карлос Пиньяр және Пикман, Антонио Кальдерон Эрнандес, Франсиско Карденас, Антонио Алонсо, Эдуардо де ла Матта, Хосе Ромеро және тіпті «сигардың әйелі» деп танымал Антонио Санчес Рамос та оның құрамында болды. Оның басшылығымен Гильермо Кампанал, Вентольра, Падрон, Дева, Абад, Аделантадо, Арройо, канариялық Кастро, Гуаль немесе Уэльвада туған Брасеро сияқты ойыншылар қабылданды. Барон көптеген ұрпақтарды қалдырды, олардың көпшілігі қалада тұрды және ата-бабалары қорғаған түстерге адал болды. Бірнеше жылдан кейін оның әкесі Д. Херонимо Домингес и Перес де Варгас (Маркиз де Контадеро) да «Севилья» президенті болды. 1937 жылы болашақ стадион үшін жер сатып алған Рамон Санчес Пижуан қайтыс болғаннан кейін, оның ізбасары Рамон де Карранса 1956 жылдың 2 желтоқсанында ескі «Нервион» стадионының орнына алғашқы тасты салды. 1958 жылдың 7 қыркүйегінде «Севилья» – «Хаэн» (3–3) жолдастық матчымен ашылды. Алайда, 1974 жылға дейін, Эухенио Монтес Кабеза президент болған кезде ғана құрылыс аяқталды, бұл 77 000-нан астам көрерменге арналған ең үлкен сыйымдылыққа жетті. Рамон Санчес Пижуан 1958 жылы 70 329 көрерменге арналған стадион ретінде ашылды. 1982 жылғы ФИФА Әлем чемпионаты үшін сыйымдылығы 68 110 орынға дейін азайтылды. 1990 жылдардың ортасында жаңартылғаннан кейін және барлық орындықтармен жабдықталғаннан кейін 42 714 орынға дейін азайтылды. Стадион «La Bombonera» (la βomboˈneɾa; көбінесе Estadio Alberto J. Armando, Boca Juniors үй стадионы) немесе стадион орналасқан «Нервион» ауданының құрметіне «La Bombonera de Nervión» la βomboˈneɾa ðe neɾˈβjon деп аталады. Бұл стадионда ерекше аңыз бар: Испания құрамасы осы стадионда халықаралық командаға қарсы ешқашан жеңіліске ұшырамаған. 2018 жылдың мамыр айында клуб стадионды кеңейту жобасын жариялады, нәтижесінде сыйымдылығы 47 000 орынға дейін ұлғаяды.

The President of Sevilla at the time, El Barón de Gracia Real, Juan Domínguez Osborne, had the responsibility to surround himself with a group of people who would help him succeed his future mandates. Within this group was Ramón Sánchez Pizjuán himself and the effective Juan López García, who was presiding over the Seville club at a time when it had to overcome several important problems. Without a doubt, his main goal was achieved when he provided the club with land that would later be historic for the entity. Due to an urban imposition, Sevilla was forced to leave the 'Campo de la Victoria', after which the president, in an important management decision, acquired a plot of land from the land Nervión that was also owned by his friend Pablo Armero (Marqués del Nervión). Juan Domínguez, knowing that the club was not in economic conditions to assume said acquisition, did not hesitate to pay out of his po, the Baron indicated to his board secretary, Ramón Sánchez Pizjuán, that once the matches were over, field staff, players, and coaching staff would be paid. Of the surplus, he took a certain percentage, leaving the same to reserve for unforeseen events that might have arisen. This way he reduced the debt, but slowly. When his term ended in 1932, Ramon Sanchez Pizjuan felt that the payment strategy would not vary and that the amortisation of the payments for the land and stadium would not vary one iota. Juan Domínguez married Doña María Manjón and the Domínguez Manjón marriage was so heavily influenced by Sevilla that when the Baron died prematurely at the age of 53, they considered the debt that the Club still owed them forgiven, with the argument that her husband would have wanted it that way. Another one of the challenges for Barón de Gracia Real was to get his club to play in the First Division. Luck was elusive and despite the fact that each year the team gained new and important players, the long awaited promotion did not arrive until a season later. In the first directive he had various companions that included Luis Ibarra, Eladio Rodríguez de la Borbolla, M. Amores, Luís Nieves, Juan Reimana, Eduardo Silvestre and Federico Maquedano who acted as treasurer. During his time as president of Sevilla, he had numerous directors on his staff. Bernardo de los Ríos, Armando Soto el Illana, José Luís Isern Rivera, Nicolás Carretero, Joaquín García de Tejada, Manuel Gayan, José Luís Buiza, Federico Flores, José Manuel Puelles de los Santos, Ramón López Romero and mainly Ramón Sánchez Pizjuán, the only one that missed the season 1928–1929, during a time in which the once great president of Seville held the position of President of the South Regional Federation. Eugenio Eizaguirre Pozzi, Francisco Toledo, Álvarez Rementería, Juan López García (Juanito Balompedico) Manuel Ríos Sarmiento, Carlos Piñar and Pickman, Antonio Calderón Hernández, Francisco Cárdenas, Antonio Alonso, Eduardo de la Matta, José Romero and even the incombustible Antonio Sánchez Ramos, the popular "uncle of the cigar". During his tenure, players such as: Guillermo Campanal, Ventolrá, Padrón, Deva, Abad, Adelantado, Arroyo, the Canarian Castro, Gual or the Huelva born Bracero were signed. The Barón left a long descendant, almost all of them lived in the city and maintained a loyalty to the colours that their ancestors defended. A few years later his stepbrother D. Jerónimo Domínguez y Pérez de Vargas (Marqués de Contadero) also became president of Sevilla. After the death of Ramón Sánchez Pizjuán, who purchased the currently rented land for the future stadium in 1937, it was his successor Ramón de Carranza, who laid the first stone of the same on 2 December 1956, replacing the ancient Nervión Stadium. It was inaugurated on 7 September 1958 with a friendly match Sevilla – Jaén (3–3). However, it was not until 1974, when Eugenio Montes Cabeza was president, that the works were concluded, reaching its maximum historical capacity with more than 77,000 spectators. Ramón Sánchez Pizjuán was opened in 1958 as an all stand stadium with a capacity of 70,329 spectators, replacing the Estadio de Nervión. Its capacity was reduced to 68,110 for the 1982 FIFA World Cup. It was further reduced to its current capacity of 42,714 seats when it was refurbished and transformed into an all seater stadium during the mid 1990s. The stadium is nicknamed "La Bombonera" (la βomboˈneɾa; more commonly used to refer to Estadio Alberto J. Armando, the home stadium of Boca Juniors) or "La Bombonera de Nervión" la βomboˈneɾa ðe neɾˈβjon due to the Nervión neighbourhood where the stadium is situated. This stadium contains a singular legend: the Spain national team has never lost a game against an international team in this stadium. In May 2018, the club announced an expansion project for the stadium that will eventually increase its seating capacity up to 47,000.