«Оңтүстік Дакота – Доул ісі: Федералдық қаржыны қолдану арқылы штаттарға ықпал ету шектеулері»
South Dakota v. Dole
АҚШ Жоғарғы Сотының «South Dakota v. Dole» ісі: федералдық қаржыландыруды қолдану арқылы штаттарға әсер ету Конституцияға қайшы емес. 21 жас шегі заңдылығы.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Оңтүстік Дакота Доулға қарсы, 483 U.S. 203 (1987) – АҚШ Жоғарғы Сотының Конституция АҚШ Конгресінің өкілеттігіне шектеулер қоятынын қарастырған іс. Конгресс өз өкілеттігін жеке штаттардың, әдетте штаттарға берілген салалардағы билікке ықпал ету үшін қолданған кезде, осы шектеулерге қатысты мәселе қарастырылды. Сот, штаттардың алкогольді ішуге рұқсат етілген жасы федералдық саясатқа сәйкес келмесе, федералдық қаржыландыруды тоқтатуды көздейтін федералдық заңның конституциялық екенін растады.
South Dakota v. Dole, 483 U. S. 203 (1987), was a case in which the United States Supreme Court considered the limitations that the Constitution places on the authority of the United States Congress when Congress uses its authority to influence the individual states in areas of authority normally reserved to the states. The Court upheld the constitutionality of a federal statute that withheld federal funds from states whose legal drinking age did not conform to federal policy.
Өмірбаян
1984 жылы АҚШ Конгресі Ұлттық ең төменгі ішу жасы туралы заңды (NMDAA) қабылдады, ол заң қолданысқа енген алғашқы жылы мемлекеттік жолдарға бөлінетін федералдық қаржының 5 пайызын, ал одан кейін 10 пайызын ең төменгі рұқсат етілген ішу жасы 21 болмаған штаттардан ұстап қалды. Оңтүстік Дакота штаты, онда 19 жастағыларға 3,2% дейін спирт құрамы бар сыра сатып алуға рұқсат берілген (NMDAA салдарынан 18 жастан арттырылған), заңға наразылық білдіріп, көлік министрі Элизабет Доулды сотқа берді.
In 1984, the United States Congress passed the National Minimum Drinking Age Act (NMDAA), which withheld a percentage – 5% in the first year the law was in effect, 10% thereafter – of federal highway funding from states that did not maintain a minimum legal drinking age of 21. South Dakota, which allowed 19 year olds to purchase (raised from 18 years old as result of NMDAA) beer containing up to 3.2% alcohol, challenged the law, naming Secretary of Transportation Elizabeth Dole as the defendant.
Шешім
Жоғарғы Сот 7–2 дауыспен бұл заңның шығындар туралы ережені пайдалана отырып, Конгресс өкілеттігін дұрыс қолдануын және заң штаттардың құқықтарын бұзбайтынын анықтады. Сот осы сияқты шығындарды қысқартудың конституциялықтығын қарастыру үшін бес талаптан тұратын ереже белгіледі:
The Supreme Court held 7–2 that the statute represented a valid use of Congressional authority under the Spending Clause and that the statute did not infringe upon the rights of the states. The Court established a five point rule for considering the constitutionality of expenditure cuts of this type:
Шығындар "жалпы әл-ауқатты" нығайтуға бағытталған болуы керек. Шарт нақты және түсінікті болуы тиіс. Шарт "белгілі бір ұлттық жобалар немесе бағдарламаларға қатысты федералдық мүддеге" байланысты болуы керек. Штаттарга қойылған талап конституцияға қайшы келмеуі тиіс. Шарт мәжбүрлеуші болмауы керек. Бас судья Уильям Ренквист көпшіліктің атынан жазған мәлімдемесінде Ұлттық ең төменгі ішу жасына қатысты заңның алғашқы үш талапты толыққанды орындағанын, тек соңғы екі талапты қарастыру қажеттігін атап өтті. Ренквист Конгресс Оныншы түзетуді бұзбағанын, себебі ол тек федералдық шығыстарды бақылау құқығын пайдаланғанын жазды. Ренквист Конгресс штаттарды мәжбүрлемегенін, өйткені ол федералдық қаржыландырудың шағын бөлігін ғана қысқартты деп жазды. Осылайша Конгресс қысым жасады, бірақ жеңілуге орын қалдырмайтын қысым емес.
The spending must promote "the general welfare." The condition must be unambiguous. The condition should relate "to the federal interest in particular national projects or programs." The condition imposed on the states must not, in itself, be unconstitutional. The condition must not be coercive. Writing for the majority, Chief Justice William Rehnquist noted that the National Minimum Drinking Age Act clearly met the first three restrictions, leaving only the latter two restrictions worthy of consideration. Rehnquist wrote that the Congress did not violate the Tenth Amendment because it merely exercised its right to control federal spending. Rehnquist wrote that the Congress did not coerce the states, because it cut only a small percentage of federal funding. Congress thus applied pressure, but not irresistible pressure.
Келіспеушіліктер
О'Коннор және Бреннан судьялары келіспеушілік білдірді. О'Коннор Конгресс федералдық қаражатты алуға шарттар қоя алатынымен және жиырма бірінші түзету штаттарға алкогольді тұтынуға қатысты заңдар қабылдау құқығын беретінімен келісті. Бірақ ол штаттарға қойылатын шарттар "қаржы жұмсалуымен негізді байланысты болуы керек" деп жазды. Ол соттың федералдық тас жолдарға арналған қаржыны ұстап тұрудың, жасөспірімдер мен жастардың мас күйде көлік жүргізуі мен ішімдік ішуін тоқтатуға негізді байланысты екендігі туралы қорытындысымен келіспеді. Ол бұл шарттың тым кең және тым тар екенін атап көрсетті: ол жасөспірімдердің федералдық және федералдық қаржыландырылатын тас жолдарда көлік айдай алмайтын кезде ішуіне тыйым салды, сонымен қатар федералдық және федералдық қаржыландырылатын тас жолдарда мас күйде көлік жүргізудің жалпы мәселесін шешуге тырыспады. Ол шарт пен шығындар арасындағы байланыстың тым сыртымды екенін айтты: "21 жасқа толғаннан кейін ішуге рұқсат берудің мемлекетаралық тас жолдар құрылысына жеткілікті байланысы жоқ, сондықтан бұл мақсатқа бөлінген қаражатты шарттауға негіз жоқ".
Justices O'Connor and Brennan filed dissents. O'Connor agreed that Congress may attach conditions on the receipt of federal funds, and that the Twenty First Amendment gives states authority over laws relating to the consumption of alcohol. However, she wrote that the attachment of condition on the states must be "reasonably related to the expenditure of funds." She disagreed with the Court's conclusion that withholding federal highway funds was reasonably related to deterring drunken driving and drinking by minors and young adults. She argued that the condition was both overinclusive and underinclusive: it prevented teenagers from drinking when they are not going to drive on federal and federally funded highways, and it did not attempt to remedy the overall problem of drunken driving on federal and federally funded highways. She viewed the relation between the condition and spending as being too attenuated: "establishment of a minimum drinking age of 21 is not sufficiently related to interstate highway construction to justify so conditioning funds appropriated for that purpose."