Сесил Фредерик Невил Макреди: Британ әскери генералының өмірбаяны

Кіріспе

Британ армиясының генералы (1862–1946)

Генерал Сэр Сесил Фредерик Невил Макреди, 1-ші баронет (7 мамыр 1862 – 9 қаңтар 1946), «Маке Риди» (оның атын дұрыс айтуға жақын) деген лақап атымен белгілі британдық армия офицері. Ол Бірінші дүниежүзілік соғыста жоғары штабтық қызметтерде болды және Ирландиядағы соңғы британдық әскери қолбасшы болды, сондай-ақ Лондондағы Метрополия полициясының комиссары болып екі жыл қызмет етті.

Ерте өмір

Макриди танымал актер Уильям Чарльз Макридидің ұлы болды. Невил дүниеге келген кезде әкесі 69 жаста еді. Оның әкесінің әкесі – Уильям Макриди Үлкен (1755–1829), Дублин қаласынан шыққан белгілі ирланд актері. Ол 1862 жылдың мамыр айында Челтенхэмде туды және ата-анасының жиі араласатын богемиялық ортасында өсті (анасы Сесил, суретші сэр Уильям Бичидің немересі болды). Ол Марлборо колледжінде (екі жыл оқығаннан кейін, ауырған соң) және Челтенхэм колледжінде білім алды. Кейіннен ол өзінің өнер саласында жұмыс істеуге тым жалқау екенін айтты, және сахнада ойнауға қызығушылық танытса да, өз мамандығын жек көретін әкесі оған рұқсат бермеді (бірақ ол өмір бойы әуесқой театрға қатысып, сонымен қатар талантты әнші болды). Сондықтан ол Британ армиясына қосылды, Сандхерсттегі Корольдік әскери колледжін бітіріп, 1881 жылдың қазан айында Гордон Хайлендерлеріне лейтенант болып кірді.

Режименттік мансап

Ол Мальтадағы 1-ші батальон Гордон Хайлендтерге қосылды және 1882 жылы олармен бірге Мысырға барып, Тель-эль-Кебир шайқасында шайқасты. Бұл британдық армияның қызыл киімде соңғы шайқасы болды. Ол екі рет хабарламаларда есімдері тізілді және 1900 жылы подполковник шеніне көтерілді. 1901 жылғы маусымда Зулуландтағы мал ұрлығын тергейтін комиссияны басқарды, әскерлерінің полиция мен Ішкі істер министрлігіне бағынуын қатаң талап етіп, жергілікті биліктің шарқыншақтығына жауап бермейтінін қамтамасыз етті. Бұл саясат 1910 және 1912 жылдары ұқсас жағдайларда үлкен наразылықтардың алдын алуға көмектесті. 1911 жылы әскери CB орденіне азаматтық CB ордені қосылды, ал 1912 жылы ол Бат орденінің кавалер-командоры (KCB) болып тағайындалды. 1914 жылғы наурызда Ирландиядағы Кураг оқиғасынан кейін Макреди Белфаст округінің бас қолбасшысы болып тағайындалды және Бірінші дүниежүзілік соғыс 1914 жылғы тамызда басталған жағдайда, азаматтық соғыс болдырмау үшін Белфасттың әскери губернаторы болып тағайындалуы керек болды. Макреди генерал Максвеллге (Пасха көтерілісінің көшбасшыларын өлім жазасына кескен әскери соттарды басқарған) кешіктірмеуге және өкілеттіліктің шегінен шығудан қорқымауға кеңес берді. Ол 1916 жылғы маусымда генерал-лейтенант шеніне көтерілді (бірақ ол бұл шенді уақытша толыққанды алып жүрген). Макреди майданға жіберу үшін әйелдерді жұмысқа тартуды ынталандырды. Сондай-ақ ол британдық сарбаздардың міндетті түрде сақал қоюын тоқтатты және өзі жек көретін сақалын бірден қырқып тастады. Үшінші Ипр шайқасының соңғы кезеңдерінде (1917 жылғы 4 қазан) Макреди BEF күштерін жыл соңына дейін тағы 50 000 адам шығынға ұшырамаса сақтап қалуға болатынын ескертті, бірақ шығын одан да көп болды. BEF арасында маскүнемдік, дезертирлік және психологиялық аурулар көбейді; солдаттардың Ипрдегі "өмірдің бекер кетіп бара жатыр" деген ашу-ызасы туралы хабарлар жиналды. 1918 жылы Макреди толық генерал шеніне көтерілді және Қасиетті Михаил және Георгий орденінің Ұлы крестінің иегері (GCMG) болып тағайындалды. Соғыс кезінде ол төрт рет хабарламаларда есімдері тізілді, Францияның Құрмет Легионының Ұлы офицері (1915), Бельгия Корольдік орденінің, Италия Корольдік орденінің және Жапонияның қасиетті қазыналар орденінің мүшесі болды.

He joined the 1st Battalion Gordon Highlanders at Malta, and in 1882 went with them to Egypt, fighting at the Battle of Tel el Kebir. This was the last battle in which the British Army fought in red coats. He was mentioned in despatches twice and promoted brevet lieutenant colonel in 1900, and in June 1901 headed a commission investigating cattle raiding in Zululand. insisting that his troops remained subordinate both to the police and to the Home Office and not answerable to the panicking local magistrates. This policy probably helped to avert serious unrest in 1910 and again in a similar situation in 1912. A civil CB was added to his military CB in 1911 and, in 1912 he was appointed Knight Commander of the Order of the Bath (KCB). After the Curragh incident in Ireland in March 1914, Macready was made General Officer Commanding Belfast District and was nominated as military governor designate of Belfast in the event of civil war breaking out, something averted by the outbreak of the First World War in August 1914. Macready advised General Maxwell (whose courts martial condemned the leaders of the Easter Rising to death) not to delay, and not to be afraid of overstepping authority. He was promoted lieutenant general in June 1916 (although he was already temporarily in that rank). Macready was an enthusiastic proponent of the employment of female labour to free men to go to the front. He also abolished the compulsory wearing of moustaches by British soldiers, and immediately shaved off his own, which he had hated. During the final stages of the Third Battle of Ypres, Macready warned (4 October 1917) that the BEF could be kept up to strength if it suffered no more than a further 50,000 casualties before the end of the year, but the total exceeded this. The BEF suffered an alarming rise in drunkenness, desertions and psychological disorders; reports were gathered of soldiers returning from the front grumbling about "the waste of life" at Ypres. In 1918, Macready was promoted full general and appointed Knight Grand Cross of the Order of St Michael and St George (GCMG). He had been mentioned in despatches four times during the war, been made a Grand Officier of the Légion d'honneur of France (1915), and a member of the Order of the Crown of Belgium, the Order of the Crown of Italy, and the Order of the Sacred Treasures of Japan.

Полиция комиссары

1918 жылдың тамызында Макреди Лондон полициясының комиссары, Лондон метрополитен полициясының басшысы лауазымын кейбір тартыншақпен қабылдады. Макреди оларды жалақыны көтеру және ұжымдық келісімдер жүргізу механизмін енгізуге уәде беру арқылы жұмысқа қайтарды. Ол полиция қызметкерлері мен сержанттардың арасында өте танымал болды, себебі ол оларды өз алдындағы басшылардан әлдеқайда жақсы білді. Ол айыппұлды бірнеше ай немесе тіпті жылдар бойы қызметкерлердің жалақысынан шегеру жүйесін жойды. Сондай-ақ, ол ауру демалысында болған қызметкерлердің жалақысынан күніне бір шиллинг шегерілетін жүйені де жойды. Ол кәсіподақтарды ұнатпады және 1919 жылғы ереуілге ықпал еткен, қысқа ғұмырлы Полиция және түрме қызметкерлерінің ұлттық одағын жеңілдеп қабылдамады. Ереуілге қызметкерлердің аз ғана бөлігі қатысты, олардың барлығы жұмыстан босатылды, бірақ Макреди өтініш білдірген әрқайсысына жақсы сипаттама жазып берді.

Әділет және полиция реформасы

Макриди Ирландия мен ирландтарды ұнатпады. Ол 1919 жылдың қаңтарында Иан Макферсон Ирландияның бас хатшысы болып тағайындалған кезде оған жазған хатында: «Мен сізге қызғанышпен қарамамын, себебі сіз бара жатқан ел мен оның халқын теңізден де терең, ал немiс әскеріне (боше) деген жек көруiмнен де зор жек көремін», – деген. 1920 жылдың сәуір айында Макриди Ирландиядағы әскерге, Ирландияның тәуелсіздік соғысында Ирландия Республикалық армиясына қарсы көтеріліс операциясын жүргізетін британдық күштердің бас қолбасшысы (GOC in C) ретінде (жаңа бас хатшы Хамар Гринвудпен бірге) тағайындалды. Ол өзінің алдыңғысынан гөрі жоғары зейнетақы, «үстел ақшасын» (ойын-сауыққа жұмсалатын қаржы) 500 фунт стерлингтен 1400 фунтқа дейін, сондай-ақ 5000 фунт стерлинг «тұрақсыздыққа байланысты төлем» талап етті. Дублиндегі әкімшілік дүрмек пен «күтілмеген жағдайға жақсы дайындалмаған полиция қызметкерлерінің арасында жиі кездесетін ойсыздық» оны қызықтырмады. Ресми міндеттерін атқарғаннан кейін бір ай өткен соң Макриди Лондонға сегіз қосымша жаяу әскер батальоны мен 234 автокөлікті талап ету үшін келді. Сэр Генри Уилсон бұл өтініш туралы кабинет отырысынан бір күн бұрын ғана білді және Макридидің алдымен оның кеңесін сұрамағаны үшін оны «мақтанғаш, ақымақ» деп ойлады. 1920 жылдың 11 мамырында кабинет көлік құралдарын және мүмкіндігінше қосымша техникалық маманды жеткізуге келісті, бірақ Уилсонның кеңесі бойынша қосымша батальондарды «дайындауда» қалдыруға келісті. Шілде айында Католик архиепископы Гилмартинмен болған дау кезінде ол Туамда сот процесін өткізуге болмайтынын айтты, себебі қазылар алқасына мүше болуға ешкім дайын емес, «адамдар кем дегенде бейжай». Армияның Иракқа екі қосымша дивизияны орналастыру және 1920 жылдың қыркүйегінде көміршілер ереуілінің болу қаупінен әлсіреген кезде Макриди он батальонды қайтару жоспарланған жағдайда Ирландиядағы бейбітшілікті сақтаудың мүмкін емес екенін ескертті (егер армияға саяси шектеулерсіз, әскери операцияларды жүргізуге толық еркіндік берілмесе) және RIC-тің көп бөлігі жақтарын өзгертеді.

Macready disliked Ireland and the Irish. He had already written to Ian Macpherson on the latter's appointment as Chief Secretary for Ireland in January 1919: "I cannot say I envy you for I loathe the country you are going to and its people with a depth deeper than the sea and more violent than that which I feel against the Boche". In April 1920, Macready was sent to command the troops in Ireland as General Officer Commanding in Chief (GOC in C) British forces operating in the counter insurgency role against the Irish Republican Army in the Irish War of Independence (alongside Hamar Greenwood as the new Chief Secretary). He demanded a higher pension than his predecessor and an increase in "table money" (entertainment expenses) from £500 to £1,400 as well as £5,000 "disturbance allowance". He was unimpressed by the administrative chaos in Dublin and the "crass stupidity which is so often found among police officers who have not been carefully selected". A month after taking up official duties, Macready came to London to demand eight extra battalions of infantry and 234 motor vehicles. Sir Henry Wilson only learned of the request the evening before the Cabinet meeting and thought Macready "a vain ass" for not seeking his advice first. The cabinet agreed on 11 May 1920 to supply the vehicles and as far as possible the extra technical personnel requested, but on Wilson's advice agreed only to hold the extra battalions "in readiness". In July an argument with Catholic Archbishop Gilmartin, led him to exclaim that men could not be tried in Tuam, because nobody was willing to come forward for Jury service, "the people at least indifferent". With the army stretched very thinly by the deployment of two extra divisions to Iraq, and the threatened coal strike in September 1920, Macready warned that the planned withdrawal of ten battalions would make peacekeeping in Ireland impossible (unless the Army was given a free hand to conduct purely military operations, which the politicians did not want) and large portions of the RIC would probably change sides.

Арнайы, қара және қоңыр түсті және репрессиялық

Макреди 20 қазан күні Лондон жариялаған Ольстер арнайы констеблерінің құрылуына қарсы болды. Арнайы констеблер Кромвель клубтары сияқты протестанттық клубтармен толықтай бірікті. Дублин Касл консервативтік партияның жетекшісі Бонар Лоуға хат жолдап, коалициялық үкіметтің «Ульстер еріктілері» – сенімсіз парашүтерлер тобынан әскери жинауды тоқтатуын сұрады. Макреди төрағалық еткен Кабинет тағайындаған әскери комиссия Қара және қоңырлар мен қосымша дивизияны жұмысқа алуға қарсы болды, ол осы органдардың қатаң сыншысы болды. Үкімет қосымша күштерді жұмысқа алуға кірісті, олардың саны 1921 жылдың шілдесінде 1500-ге жетті. Макреди бастапқыда Тюдорға әсерленді және ол «компетентсіз ақымақтардан» арылып жатыр деп ойлады. Тюдордың апталық шолуынша, Джозеф Берн мен Макреди полицейлердің жиі мас болуына алаңдады. Макреди мен Уилсон Тюдордың Ллойд Джорджтың ықпалымен, ол осы мәселе бойынша меңзеу жасаған, IRA мүшелерін тәждік күштердің өліміне жауап ретінде өлтірудің ресми емес саясатын жүргізіп жатқанына алаңдады. Алайда, Макреди Уилсонға армияның күдікті IRA мүшелері үшін «жағдай жасап» отырғанын айтты, бірақ ол саясаткерлерге айтпады, өйткені ол олардың «кешкі аста Министрлер кабинетінің әңгімелері мен әзілдеріне» айналғысы келмеді. Ресми жазалау шараларына қатысты пікір білдірген Макреди мұндай әрекеттер «болашақтағы зорлық-зомбылықтарға қатыстыларға қорқыту әсерін тигізуі керек» деді. 1920 жылдың желтоқсанында Макреди британдық Кабинетке әскери губернаторлардың әскери құқық аймақтарында жазалау шараларын жүргізуге уәкілеттік алғанын хабарлады. 1920 жылдың желтоқсанынан 1921 жылдың маусымына дейін шамамен 150 «ресми» жазалау шарасы жүргізілді. Жаңа «қосымшалар» жергілікті ирланд полициясының, RIC-тің жаман үлгісін ұстанды, ол IRA шабуылдарына жауап ретінде адам өлтіру процесін бастады, бұл Макредиді қатты алаңдатты. «RIC қолдан шығып кеткен жоқ, бірақ өз офицерлерін жазалау үшін жүйелі түрде қалдырылды». Макредидің пікірінше, күдіктілерді ату және денелерді Лиффиге тастау полицейдің өлімі үшін «жазалаудың» сөзсіз шарасы болды. 28 тамызға қарай Макреди азаматтық соғыс сөзсіз екенін білді; осыған байланысты ол Лисмор бомбалауының құрбандарына қарсылық көрсетпеуді айтпады. Ол саяси тұтқындарды босату полицияны ашуландырады деп уайымдады; асылу сенім мәселесіне айналды. Ол Дублинде Бариден жас немесе одан да жас бірнеше сарбазды өлтірген жас медицина студенті Кевин Барридің өмірін сақтап қалу туралы өтініштерді қабылдамады. Макреди полиция детективтерінің басшысы ретінде барлау маманы майор Ормонд Винтерді сержанттарды желі құруға оқыту үшін жұмысқа алды; бірақ бұл шешім тым кеш болды, соғысты жеңу үшін тым баяу болды. Барри ісі Макрум станциясында C ротасының лейтенанты Крейкпен мұқият тергелді, ол туралы Макреди жақсы пікірде болды.

Macready opposed the formation of the Ulster Special Constabulary, announced by London on 20 October. The Specials were subsumed totally by Protestants clubs, such as the Cromwell Clubs. Dublin Castle wrote to Bonar Law, the Conservative Party leader, urging that the coalition government ban any recruitment from the Ulster Volunteer Force, an unreliable gang of paramilitaries. A military committee of review appointed by the Cabinet, which Macready chaired, opposed the recruitment of the Black and Tans and Auxiliary Division, and he continued to be a strident critic of these bodies. The government pressed ahead with recruiting auxiliaries, whose numbers would eventually peak at 1,500 in July 1921. Macready had been initially impressed by Tudor and thought he was getting rid of "incompetent idiots" from senior police positions. According to Tudor's Weekly Summary Joseph Byrne and Macready were concerned about frequently drunk on duty policemen. Macready and Wilson became increasingly concerned that Tudor, with the connivance of Lloyd George, who loved to drop hints to that effect, was operating an unofficial policy of killing IRA men in reprisal for the deaths of pro Crown forces. However, Macready also told Wilson that the Army was arranging "accidents" for suspected IRA men, but did not tell the politicians as he did not want them "talked and joked about after dinner by Cabinet Ministers". Commenting on official reprisals, Macready stated that such actions "must have a deterrent effect on those who may be detailed for future outrages." In December 1920 Macready informed the British Cabinet that the Military Governors of the martial law areas had been authorized to conduct reprisals. From December 1920 until June 1921 approximately 150 "official" reprisals were carried out. The new "Auxies" were following the bad example set by the local Irish police, the RIC, who had begun a process of reprisal killings for IRA attacks, which gave Macready considerable cause for concern. "the RIC are not out of hand but are systematically left to reprise their officers." In Macready's view, shooting of suspects and dumping of bodies in the Liffey represented unavoidable "reprisals" for the death of a policeman. By 28 August, Macready knew that civil war was inevitable; as a consequence he would not tell the victims of the Lismore bombings not to resist. He was worried that release of political prisoners would anger the police; hanging became a matter of credibility. He rejected calls to spare the life of a young medical student, Kevin Barry, caught red handed in the murders of several soldiers as young or younger than Barry was, in Dublin. Macready recruited Major Ormonde Winter, an intelligence expert, as head of police detectives, to train sergeants to build networks; but it was probably too slow a decision, and too little too late to win the war. The Barry case was thoroughly investigated at Macroom Station by Lt Crake of C company, of whom Macready thought well.

Әскери жағдай

Макриди әскери тәртіпті қолдауға келді, өйткені ол әскер мен полиция тәртібінің құлдырауынан қорқады. "Олар толыққанды ескірген", - деп ескертті ол. - "Біз жанартаудың үстінде отырмыз. Егер олар қарусыз полиция күшіне айналса, бейбіт уақыттағы міндеттерін қазіргіден әлдеқайда жақсы орындайтын болар еді", - деді ол сэр Джон Андерсонға. Ол "Қара және қоңырлардың" жасаған "өлтірулеріне" тоқтамағанын айтты. Корк округіндегі Макрумдағы шабуылда он алты "Қара және қоңыр" қаза болғаннан кейін, 1920 жылдың 10 желтоқсанында Корк, Типперри, Керри және Лимерик округтерінде төрт Мунстер округінде әскери жағдай жарияланды. Үш күннен кейін, қосымша кадет Питер Харт патрульдеу кезінде жас жігітке және қарт дін қызметкеріне оқ атып, екеуін де өлтірді. Ллойд Джордж ашуланып, әскери сот отырысын және ату арқылы өлім жазасын талап етті. Бірақ Макриди уақытты соқтырып, әділдікті кешіктірді, нәтижесінде Харт толыққанды сотқа тартылып, кінәлі, бірақ ақыл-есі дұрыс емес деп танылды. Марк Стержис ашуланды, өйткені батыста Синн Фэйн әлі де күшті болғандықтан, "атуға рұқсат" саясаты тиімді болмады. 1920 жылдың 23 желтоқсанында Ирландияның үкіметтік құқығы заңға айналды. 29 желтоқсанда Макриди Уилсонмен, Тюдормен және Дублиндегі мемлекеттік қызмет басшысы сэр Джон Андерсонмен бірге арнайы конференцияға қатысты, онда олардың барлығы жоспарланған Дублин Парламентіне сайлау өткізуге бітімгершілікке жол бермеу керектігін және "үркітуді тоқтату" үшін кем дегенде төрт айлық әскери жағдай қажет екенін айтты. Сондықтан сайлау 1921 жылдың мамырына белгіленді. Уилсон мен Макридидің тілегіне сәйкес, әскери жағдай Мунстердің қалған бөлігіне (Уотерфорд және Клэр округтері) және Лейнстердің бір бөлігіне (Килкенни және Вексфорд округтері) таратылды. Макриди үлкен қысымға ұшырады. Офицерлер қатары қарсыластың барлау желісіне дайындықсыз және немқұрайлы қарады; олар жиналысқа бейімделу қажеттілігін жетерлік дәрежеде қабылдамады.

Англия-Ирландия келісімінің нәтижесінде азаматтық соғыс басталады

1921 жылға қарай Макреди Тюдорға сенімін жоғалтып, RIC-тің сенімді болмай қалғанын ойлады. Макреди әскери юрисдикция, соғыс заңы аймағында (МЛА) азаматтық соттардан басым екенін қатаң айтты. Бірқатар азаматтық құқықтар ісінде денелерді қайтару және өтемақы алу үшін Корольдік соттан бұйрықтар шығарылды. Бірақ Макреди осы қақтығысты "аномалия" деп есептеді. Шілде айында ол жариялаған жарлық арқылы азаматтық юрисдикцияны тоқтатты. Ирландияның тәуелсіздік соғысы 1921 жылдың бірінші жартысындағы өрбуіне жетті, тәждік күштерінің қазасы 1920 жылдың екінші жартысына қарағанда шамамен екі есе көп болды, бірақ ИРА қаржысы мен оқ-дәрісіне мұқтаж болды, кейін оның басшыларының бірі Майкл Коллинз оларды "жақын жеңіліске" және "алты апта ішінде жеңіліске ұшырауға" жақын деп сипаттады. Макреди ИРА-ға қарсы "үркіту әсері" саясатын қолдады; үйлерді бұзуға бұйрық берілді, патрульге атқандарды жою үшін жалдамалы тұрғындар шығарылды. Британдықтар ақырында үстемдікке ие болды. 1921 жылдың сәуір айында үкімет Макредидің 51 батальонының төртеуін Үштік одақтың ереуіліне қарсы жұмылдыру үшін қайтаруға шешім қабылдады. Макреди Ирландияны 1921 жылдың жазында сайлаудан кейін басып тастауға болатынына сенді, себебі партизандық соғыстың салдарынан әскерлерді ауыстыру қажет болар еді. 1921 жылдың мамыр айында Ллойд Джордж күштерді күшейту туралы жариялады; бірақ Макреди төменгі мораль және арнайы дайындықтың жетіспеуіне алаңдады. Маусым және шілде айларында қосымша он жеті батальон жіберілді, британдық күштерді 60 000-ға жеткізді, бірақ саясаткерлер шектен кері тартылып, Джеймс Крейг пен Эмон де Валерамен (Нью-Йоркте туған испан тегінен және Макреди Уилсонның "кубалық еврей серігі" деп атаған) құпия келіссөздер жүргізді. Ресми жазалау саясаты нәтижесіз болды және 1921 жылдың 3 маусымында тоқтатылды. Макреди Юнионистердің осал нысаналарына жасалған шабуылдарға жауап бере алмады. Макреди 1921 жылдың шілдесіндегі бітімге келісуде маңызды рөл атқарды, бірақ ол әзіл ретінде бүкіл Ирландиялық Dáil отырыс кезінде тұтқындалуы мүмкін екенін айтты. Ол Жозеф Иган ісі бойынша habeas corpus бұйрығына бағынбағаны үшін соттың құрметсіздігіне ұшырады; бірақ бітімге келу бұл мәселені маңызсыз етті. 1922 жылы Англо-Ирландия келісімінен және Ирландия еркін мемлекетінің құрылуынан кейін, ол Ирландия азамат соғысы басталғанға дейін әскерін ешқандай оқиғасыз кері қайтарды.

By 1921, Macready had lost confidence in Tudor and thought the RIC had become unreliable. Macready was adamant that military jurisdiction in the Martial Law Area (MLA) trumped the civil courts. In a number of civil rights cases King's Bench writs were issued to reclaim bodies and damages. But Macready dismissed the conflict in actions, as an "anomaly". As the violence escalated he had suspended civilian jurisdictions by Proclamation in April. The Irish War of Independence reached a climax in the first half of 1921, with deaths of pro Crown forces running at approximately double the rate of those in the second half of 1920 but with the IRA running desperately short of funds and ammunition and later described by one of its leaders Michael Collins as "dead beat" and within "six weeks of defeat". Macready backed a policy of "deterrent effects" against the IRA; houses were ordered to be destroyed, tenants evicted to remove those who shot at patrols. The British were slowly getting the upper hand. In April 1921, the cabinet decided to withdraw four of Macready's 51 battalions to meet the possible Triple Alliance strike. Macready believed Ireland could be suppressed in the summer of 1921 with the elections out of the way, not least as troops would otherwise need to be replaced after the strain of guerrilla war. In May 1921, Lloyd George announced a surge of manpower; but Macready was concerned about low morale, and lack of specific training. An extra seventeen battalions were sent in June and July, bringing British strength up to 60,000, but the politicians drew back from the brink and opened secret talks with James Craig and Éamon de Valera (who had been born in New York of Spanish descent and whom Macready called Wilson's "Cuban Jew compatriot"). The policy of Official Reprisals proved counter productive and was abandoned on 3 June 1921. Macready had no answer to the attacks on soft Unionist targets. Macready was instrumental in negotiating the truce in July 1921, although he suggested, perhaps in jest, that the entire Irish Dáil could be arrested whilst in session. He suffered the irritation of being found in contempt of court for refusing to obey an order of habeas corpus in the Joseph Egan case; but the Truce rendered the matter academic. Following the Anglo Irish Treaty and creation of the Irish Free State in 1922, he withdrew the troops without great incident before the onset of the Irish Civil War.

Азамат соғысындағы ықтимал рөлі

Коллинздің сэр Генри Уилсонды өлтіруге қатысы болуы мүмкін деген ұсыныс жасалды. Бұл ешқашан расталмады. Уилсонды Лондон үйінің алдында екі ирландтық, бұрынғы британ армиясының сарбаздары, Ұлы соғыста қызмет еткендер өлтірді. Екеуі де тез ұсталды және асылып өлтірілді. Бұл құлқын "Ресми жазалау" саясатын тудырды, ол Рори О'Коннордың Четыре судағы (Төрт сот) ИРА-ның баспанасын басып алуынан, ол Уақытша үкіметтің министрлігінің орны болды. 1922 жылдың 22 маусымынан бастап 72 сағат ішінде алты Үкімет отырысы өтті. Олар Четыре судты "қозбыршылық әрекеттің" орталығы деп шешті. 24 маусымда Министрлер кабинеті 25 маусымда армия шабуыл жасауға бұйрық берді. Бас қолбасшы Макреди бұған қарсы болды; Макреди зорлық-зомбылықтың күшеюі ИРА-ның екі фракциясын біріктіріп, орташа жақтастарды бөлектеуі мүмкін екенін айтты. Ұлыбритания Дублинге Ирландия Ұлттық армиясын (Еркін Мемлекет армиясы) британдық қарумен қаруландыруға қысым жасады, 28 маусымда көтерілісшілерге кетуге ультиматум қойды. Келісім бойынша Ричард Малкахи оларға екі 18 фунттық далалық зеңбірек берілді. Бұл зеңбіректер Четыре суд гарнизонын қарсылық көрсетуден айыру үшін қолданылды, бірақ сәтсіз аяқталды; офицерлердің тәжірибесіздігі соншалық, Штаб бастығы Эммет Далтон Макредидің әскерлерінен артиллериялық оқытуды сұрады. Макреди 1923 жылдың 1 наурызында зейнеткерлікке шығып, баронет атағын алды. Ол 1920 жылы Ирландияның құпия кеңесіне ант берді.

Кейінгі өмірі

1924 жылы ол екі томдық естеліктерін – "Қызғылықты өмірдің жылнамалары" деп жариялады.