Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Ресей генералы Владимир Зенонович Май-Маевский (27 қыркүйек 1867 [е.с. 15 қыркүйек 1867] – 30 қараша 1920) – Ресей империясы армиясының генералы және Ресей азамат соғысы кезіндегі қарсы революциялық Ақ қозғалыстың жетекшілерінің бірі.
Russian general
Vladimir Zenonovich May Mayevsky KCMG (Lang ru; 27 September 1867 [O. S. 15 September 1867] – 30 November 1920) was a general in the Imperial Russian Army and one of the leaders of the counterrevolutionary White movement during the Russian Civil War.
Өмірбаян
Питер Кенездің айтуынша, В. З. Май Маевский күрделі тұлға болған. Ол ерсілі-қарсылы өмір сүрді, оның той-думандары қызмет еткен ісіне жаман даңқ әкелді. Оның билігіндегі аймақтарда зорлық-зомбылық пен тәртіпсіздік орнады. Әскерлері оны басшылық қабілеті үшін емес, сыртқы келбеті үшін Кутузов деп атады: ол семіз, майлы, көзілдірік тақты. Ол әскерге мүлдем ұқсамайтын. Дегенмен, ол Ақ әскердің ең қабілетті басшыларының бірі болды. 1919 жылдың 23 мамырында Май Маевский Еркіндік армиясының бас қолбасшысы болып тағайындалды, оның дивизиясы Харьков қаласынан Қызыл әскерді ығыстырғаннан кейін. Оның әскерлері Киев, Орел және Воронежді бағындыруға көшті. Бірақ оның күштері тым созылып кетті, бірнеше жеңіліске ұшырағаннан кейін оның ішімдікке құмарлығы күшейді. Май Маевскийді Тула мен Орелден әскерді кері шегінуі үшін кінәлады және "моральдық бұзылысқа" ұқтырды. 1919 жылдың 27 қарашасында генерал Антон Деникин оны тиімді генерал болған, Май Маевскийдің моральдық кемшіліктері жоқ генерал Петр Врангельмен алмастырды. 1920 жылы ол Қырымды соңғы қорғағанда тыл әскерлерін басқарды. Оның соңы туралы әртүрлі айтылады. Бір дерек бойынша, ол 1920 жылдың 12 қарашасында Севастопольден Ақ әскерді эвакуациялау кезінде өзін-өзі атып өлтірді, екінші дерек бойынша ол Севастопольдегі ауруханалардың бірінде немесе эвакуацияға бара жатқанда жүрек жетіспеушілігінен қайтыс болды.
According to Peter Kenez, V. Z. Mai Maevskii was a complex figure. He lived a dissolute life and his orgies brought ill repute to the cause which he served. In territories under his control, terror and lawlessness reigned. His soldiers called him Kutuzov, not because of his style of leadership, but because of his appearance: he was fat and flabby and wore a pince nez. He did not at all look like a soldier. Nevertheless, he was one of the ablest White military leaders." On 23 May 1919 May Mayevsky was appointed chief commander of the Volunteer Army after his division drove the Red Army from the city of Kharkiv. His forces moved on to secure Kiev, Orel and Voronezh. However, his forces were thus overextended, and after suffering a number of defeats, problems with his alcoholism increased. May Maevsky was blamed for the military retreats from Tula and Orel and accused of "moral decay". On 27 November 1919 General Anton Denikin replaced him with General Pyotr Wrangel, an effective general without the moral weaknesses of May Mayevsky. In 1920, he led rearguard units in the final defence of the Crimea. Accounts differ on his end. According to one version, he shot himself during the evacuation of the White Army from Sevastopol on 12 November 1920, according to another he died of heart failure in one of the hospitals in Sevastopol or while traveling by car to the ship for evacuation.