Кіріспе
Жозиас Джессоп (1781–1826) – белгілі канал инженері және XVIII ғасырдың соңы мен XIX ғасырдың басындағы көрнекті инженерлердің бірі Уильям Джессоптың екінші ұлы. Ол әкесінен тәлім алды және оның алғашқы жобаларында жұмыс істеді, бірақ Бристоль портын салу барысында өз қабілеттерін көрсетті. 1811 жылдан бастап ол тәуелсіз кеңесші инженер ретінде жұмыс істеді. Ол 45 жасқа толмай, он төрт жыл өткен соң қайтыс болды.
Josias Jessop (1781–1826) was a noted canal engineer, and second son of William Jessop, one of the great canal engineers of the late eighteenth and early nineteenth centuries. He was trained by his father, and worked under him on his early projects, but proved his abilities during the construction of Bristol harbour. He became an independent consulting engineer from 1811. He died fourteen years later, a little before he reached the age of 45.
Ерте өмір
Джессоп Уильям мен Сара Джессоптың екінші ұлы болды және, болжам бойынша, Солтүстік Йоркширдегі Фэрбернде туған, себебі ол 1781 жылдың 26 қазанында сол жердегі шіркеуде крещениеден өтті. Екі-үш жасында оның отбасы Тренттегі Ньюаркқа көшіп, 1805 жылға дейін сонда тұрды. Әкесі Джессоптың өзі жақсы білетін мамандығы бойынша жақсы білім алуын қамтамасыз етті және олар бірнеше жобада бірге жұмыс істеді, әкесі ұлын бақылап отырды. Алғашқы жоба – Батыс Үндістан доктары, онда ол 1801 жылдың ақпан айынан бастап әкесінің көмекші инженері болып жұмыс істеді. Оның келесі жобасы – Кройдон, Мерстэм және Годстон темір жолы, онда екеуі де 1802 жылдың қазан айында инженерлер болып тағайындалды. Жоспарлар мен схемаларды жасағаннан кейін Уильям сметаларды дайындады, бірақ парламентте куәлік бергені – Жосия болды, нәтижесінде 1803 жылдың мамырында Парламент актісі қабылданды. Компания желі құрылысына қажетті толық капиталды таба алмады, сондықтан Джессоптар Кройдоннан Мерстхэмге дейінгі 9 мильдік (14 км) қашықтықты қамтитын жоспарды қайта қарады. Желі құрылысына келісім-шарт сол кезде жобаны өзі басқарған Бенджамин Оутрам басқарған Баттерли компаниясына берілді. Жосия желіні жүргізуге жауапты болды, ал оның деңгейін Джордж Ледер рельстік жолдар салынып жатқанда тексерді. Оутрам жер жұмыстарын жүргізу үшін субподрядшыларды пайдаланды. Жоба 1805 жылдың шілдесіне дейін аяқталмаса да, Джессоп 1804 жылдың ақпан айында Бристольдегі жүзбелі портың құрылысына жұмыс істеуге кетті. Ол толық уақыт жұмыс істеуге міндетті болды, бірақ ол әлі де ресми түрде "әкесінің басшылығында" болды.
Консалтингтік инженер
30 жасында инженерлік қабілеті танылған ол тәуелсіз инженер-консультант болды. 1811 жылы ол Уэй өзеніндегі Годалминг пен Арун өзеніндегі Ньюбриджді байланыстыратын каналдың бағытын зерттеді. Тамыз айында есеп, ал қазан айында проспект жарияланғаннан кейін, ол бағытты қайта қарап шықты және 1812 жылдың мамырында жаңартылған бағытты ұсынды, оның құны 86 000 фунт стерлинг болды. 1813 жылдың сәуір айында Парламент актісі 30 тонналық баржаларға арналған 23 шлюзбен 18,5 миль (30 км) каналды салуға рұқсат берді. Акведуктар, көпірлер, шлюздер және шлюз сақшыларының үйлері сияқты барлық негізгі құрылымдар Джессоптың жобалауымен салынды, ал құрылысты резидент-инженер Мей Аптон басқарды. Вей және Арун каналы жобасы 1816 жылдың қыркүйегінде аяқталды, оның құны 103 000 фунт стерлингке жетті. Канал 1797 жылы Гартмилге дейін салынған, бірақ қаржы тапшылығына байланысты одан әрі жалғастырылмады. Бұл бөлім Шығыс тармағы деп аталды, ал Джессоп Гартмилден Ньютаунға дейін 6 шлюзбен 7,5 миль (12 км) созылған жолды зерттеді. Оның жоспарлары 1814 жылдың шілдесінде мақұлданды, бірақ жоспарларға қарсылықтар туындағандықтан Парламент актісін алу кешіктірілді. Дегенмен, 1815 жылы акт алынды және Джессоп сол кезден бастап 1819 жылға дейін жобаны қадағалады, осы уақытқа дейін құрылыс аяқталды. Джон Уильямс құрылыс алаңындағы инженер болды.
1805 жылы Бэттерли компаниясының иесі Бенджамин Оутрам қайтыс болды, ал Джессоп отбасы Ньюарктан Бэттерли Холлға көшіп, Уильям Джессоп, Джозиас інісі, компанияның басқарушысы болып тағайындалды. 1794 жылдан бері олар трамвайлар үшін құйма темірден жасалған рельстер өндіріп келді, бірақ 1813 жылы I-тәрізді шеттік рельстермен тәжірибе жасады, ал Джозиас осы рельстерді келесі жобасында – Мэнсфилдтен Пинкстондағы Кромфорд каналына дейін созылған 13 км теміржолда қолданды. Мансфилд пен Пинкстон теміржолын салуға 1817 жылдың 16 маусымында рұқсат берілді, ал ашылу салтанаты 1819 жылдың 13 сәуірінде Мансфилдте Маун өзенінен өткен виадукқа жақын жерде өтті. Жергілікті газет есептемесінде бұл «инженер Джессоп мырзаның басшылығымен салынған әдемі бес аркалы көпір» деп сипатталды. Ол 1847 жылы локомотивтік қозғалысқа бейімделді және қазір жаяу жол ретінде пайдаланылады. 1990 жылы қайта жаңартылды және II санаттағы ескерткіш болып табылады. Джессоп порттық жұмыстарға қатысты кеңестер берді, 1819 жылы Ньюхейвен портындағы шығыс пирсін кеңейтуді ұсынды, ол келесі жылы аяқталды, ал 1823 және 1826 жылдары Плимут Брейквотер жөнінде баяндады, біріншісінде Томас Тельфорд, Джордж Ренни және Джон Реннимен бірлесіп, екіншісінде Уильям Чэпмен және Джон Реннимен бірге. Оның соңғы жобасы – Кромфорд және Биік Пік теміржолы, ол Пэннин тауларын кесіп өтіп, Кромфорд каналын Пик Форест каналымен байланыстырды. Ол 1824 жылы бағытын зерттеді және 33 мильдік (53 км) желіні ұсынды, ол Кромфорд жағындағы деңгейді 990 футқа (302 м) көтеру үшін стационарлық бу машиналарымен қуатталатын тік еңістерді пайдаланады, ал Уэйли Бриджге жету үшін 250 футқа (76 м) төмендетеді. 1825 жылдың мамырында акт алынды және құрылыс басталды, резидент-инженер Томас Вудхаус болды. Вудхаус Джессоптың 1826 жылы қайтыс болғаннан кейін 1831 жылы жобаны аяқтады. Жоғарғы туннельде «Джозиас Джессоп Инженер» деген жазу бар. Джессоп 1826 жылдың 30 қыркүйегінде қысқа аурудан кейін қайтыс болды. Бұл Кромфорд және Биік Пік теміржолын салу кезінде шамадан тыс жұмыс істеуге байланысты деп есептелді.