Кіріспе

Американдық хирург және жазушы Аллен Ричард Селцер (24 маусым 1928 – 15 маусым 2016) – американдық хирург және жазушы болған.

Өмірбаян

Ол Нью-Йорк штатының Троя қаласында туып, сонда өскен. Оның әкесі Джулиус Луис Селцер, Троядағы Бесінші авенюдегі отбасылық үйдің бірінші қабатында тәжірибе жасаған жалпы практика дәрігері болған. Оның анасы Гертруда Шнайдер Селцер, жергілікті музыкалық қойылымдар мен операларда өнер көрсеткен әуесқой әнші болған. Ричард Селзер 1948 жылы Юнион колледжін бітіріп, бакалавр ғылымының (B. S.) дәрежесін алды, ал 1953 жылы Олбани медициналық колледжінен медицина докторы (M. D.) ғылымының дәрежесін алды. Ол армияда екі жыл лейтенант шенінде медициналық бөлімшеге жетекшілік етіп қызмет етті. 1960 жылы Йель университетінде хирургиялық интернатурадан және резидентурадан кейін, ол Йельдің хирургия профессоры болып кірісті және 1985 жылы зейнеткерлікке шыққанға дейін сонда қалды. 1970 жылдардың басынан бастап Селзер автор ретінде де белгілі болды. Селзердің кітаптары көбінесе әңгімелер, эсселер мен естеліктер жинағынан тұрады, соның ішінде оның ауқымды күнделігінен алынған үзінділер де бар. Бірақ «Адамды елестетіп көріңіз» романдардан толығымен тұрады, ал ол екі толыққанды мемуар жазды: «Өлгендерді қайта тірілту» және «Троядан төмен: Дәрігердің ересек болуы». Автор және досы Питер Джозифпен бірлесіп Селзер «Бір адам екіншісіне не деді: Ричард Селзермен әңгімелер» атты ауызша автобиографиясын жариялады, ол сондай-ақ Джозиф Селзердің рөлін оқыған және актер Реймонд Тоддтың Джозифтің рөлін оқыған Blackstone аудиокітабы ретінде жазылған. Джозиф сонымен қатар Селзермен болған хат алмасуын жинап, «Ең жақын досыңа хаттар» атты жинақты редакциялап, суреттемелерін жасады. Селзердің соңғы кітаптарының қатарында ондаған жылдар бойы үзбей жазып келген күнделігінен тұратын «Күнделік» және Корея соғысы аяқталғаннан кейін шалқары Корея ауылында АҚШ армиясының жас хирургы ретіндегі тәжірибесіне негізделген «Knife Song Korea» романы бар. Роман әдеби шығармалар бойынша үш жүлдеге ие болды. Селзер 2016 жылдың 15 маусымында Коннектикут штатының Солтүстік Бранфорд қаласында қайтыс болды, оның сексен сегізінші туған күніне тоғыз күн қалғанда. Одан бұрын оның әкесі (1941 жылы), анасы (1987 жылы) және ағасы Уильям Эфраим Селзер (2009 жылы) дүниеден өткен. Оның отбасының тірі қалған мүшелеріне 61 жылға жуық әйелі Джанет Уайт Селзер және олардың үш баласы: ұлдары Джонатан (Регин) және Ларри (Росси), қызы Гретчен (Дона); сондай-ақ жеті немересі: Бекки, Хэнк, Эмили, Люси, Нед, Дэнни және Элли кірді.

Медицина және әдебиет мұғалімі

1950 жылдары жеке практикамен айналысып, қазіргі Йель медицина мектебінде клиникалық профессордың ассистенты болғаннан бастап 1985 жылға дейін Селцер медицина мектебінің ерікті оқытушысы болды. Ол Эрих Сегал және Джон Ирвинг сияқты болашақ жазушыларға жетекшілік етті, сондай-ақ 1980 жылдардың басынан 2011 жылға дейін Йельде медицина студенттері үшін жазу семинарын өткізді, одан кейін Лоренс Гаттерман басқарды. Медицинадан зейнетке шыққаннан кейін ол Нью-Йорк штатының Трой қаласындағы Ренсселер политехникалық институтында және Бронксвилл қаласындағы Сара Лоуренс колледжінде оқытумен айналысты.

Пьесалар, көркемсурет сыншылары, медициналық оқырмандар театр және би

Медицинадан зейнеткерлікке шыққаннан кейін Селцер өзінің қысқа әңгімесіне негізделген "Қара лебедь" атты пьесасын жазды. Ол 1994 жылы Сент-Луис қаласында қойылды. Драматург Дэвид Рэб Сельцердің "Мейірім сұрағы" туындысын 1998 жылы Нью-Хейвендегі Лонг-Уорф театрында сахналады. Сельцер "Белқұйрықпен айқышқа шегелену", "Ротконың #3 қызылы", "Ветеран және Санкт-Петер" тақырыптарында лекция оқып, өнер сыншысы болды. Бұл лекциялары Сельцердің "Вислер бөлмесі" (2004) жинағында жарияланды. Тодд Савитт редакциялаған "Medical Readers’ Theater" (2002) жинағында "Фетиш", "Имельда" және "Жүрегіңнің соңынан ер" пьесаларының сценарийлері бар. Сельцердің "Саркофаг", "Фетиш", "Имельда", "Кімге барсаң да", "Атриум" әңгімелерінен құралған "Доктор оқиғалары" жинағы 2003 жылы Денвердегі Колорадо университетінде драматург Кэтрин Г. Мейспен бірлесіп жасалған театрландырылған оқиғаға айналды. Сельцер өзінің рөлін өзі сомдады. 2011 жылы Сельцердің Сан-Джорджо монастырындағы (Венециядан лагуна арқылы) өмірі туралы жартылай автобиографиялық "Дневник неверного" әңгімесі Эд Линчтің сценарийі бойынша Йель өнер галереясында сахналық оқу түрінде қойылды. Бұл оқиға Селцерге деген құрметпен ұсынылған еді. 2006 жылы Халықаралық әдебиет және медицина фестивалінде драматург Эрик Кобль мен хореограф Марк Томасик ("Verb Ballets" тобынан) Сельцердің "Луис" атты қысқа әңгімесін балетке бейімдеді. Бұл қойылым Хирэм колледжінің әдебиет, медицина және биомедициналық гуманитарлық ғылымдар орталығының тапсырысымен сахналады. Бұл Перудегі қоқыс полигонынан түскен жұлдыз таптым деп ойлаған қоқыс жинаушы туралы қараңғы ертегі.

Мұра

Мұрасы туралы сұрағанда, ол дереу: "Әрине, балаларым мен немерелерім", - деп жауап берді. Ол өзінің еңбектері әлемнің түкпір-түкпірінде оқылатынын мойындады. "Мен осыны мақсат еткен жоқпын. Мен жазуды ғана қалаймын. Бірақ адамдар әдебиеттің күшіне жауап береді. Бұл қауіпті нәрсе: тілдің күшімен адамдарды әсерге алып, оларды өз қалауыңша қимылдауға итеруге болады. Мен мұны істегім жоқ. Бірақ мен ондаған жыл бұрын жазған еңбектерім кейбір антологияларда немесе жинақтарда қолданылып жүр, және менің айтқан сөздеріме бүгінде кейбір адамдар сенеді екен" (Селзер Стриплинге).