Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
British Rail Class 432 (4 REP) электрлік көп бірлік жолаушылар пойыздары 1966 жылдан 1967 жылға дейін және 1974 жылы Йорк заводында BR компаниясымен салынды. Бұл пойыздер Оңтүстік-Батыс магистральдық желісіндегі TC вагондық пойыздарын қуатпен қамтамасыз ету үшін жасалған. Барлығы он бес төрт вагонды пойыз құрастырылды. Моторлық вагондар жаңадан салынды, ал вагондық пойыздар Mk1 типті вагондардан қайта жабдықталды. Олар бастапқыда 441 класс ретінде 3001–3015 нөмірлерімен жіктелді. Кейіннен олар 430 класына ауыстырылды және қызмет ету мерзімінің көп бөлігін осы класс бойынша өткізді. Қызметтен шығару алдында олар 432 класына қайта жіктелді және пойыздар 2001–2015 деп қайта нөмірленді. Пойыз паркінің қызмет ету мерзімі 26 жылды құрады.
The British Rail Class 432 (4 REP) electric multiple unit passenger trains were built by BR at York Works from 1966 to 1967 and in 1974. The units were built to power the TC trailer units on services on the South West Main Line. Fifteen four car units were eventually built. The motor coaches were new build, but the trailers were converted from Mk1 hauled stock. They were initially classified as Class 441 and numbered 3001–3015. This was later changed to Class 430, under which they spent the majority of their working lives. Shortly before withdrawal they were reclassified Class 432 and the units were renumbered as 2001–2015. The fleet had a lifespan of 26 years.
Тарих
Бумен қызмет көрсетуді тоқтату және 9 шілде 1967 жылы Борнмутқа дейінгі желінің толық электрленуі. Сол кезде Борнмут пен Веймут арасында электрлендіруге жеткілікті қаржы болмады. Бұл Борнмуттан Веймутқа қатынайтын пойыздарды қалай сақтауға болады деген мәселені тудырды, ал шешімі жаңашыл болды. 1960 жылдардың ортасында жасалған сынақтар жоғары жылдамдықты магистральдық итеру-тарту жүйесінің қауіпсіз және мүмкін екенін көрсетті. Соның нәтижесінде Лондоннан 4 вагондық электр пойызы (EMU) тіркеме вагондарды Борнмутқа дейін итеріп, тіркемелерді ажыратып, Веймутқа дейін дизельдік-электр локомотивімен тартатын болды. Қайта жолға шығу кезінде операция кері бағытта орындалатын еді. Жобаның нәтижесінде Лондон (Уотерлоо) мен Саутгемптон доктерінің электрленбеген бөлігі арасындағы жолаушылар тасымалы үшін локомотивтердің шағын партиясы қажет болды. Бұл қажеттілік 73-сыныпты электродизель локомотивтердің (электр және дизель режимінде жұмыс істейтін) мүмкіндіктерін арттырды, олар локомотивпен тасымалдауды қажет ететін көптеген қосымша жұмыстарды орындау үшін аймақ бойынша қозғалтқыш күшін қамтамасыз етті. Бұл қажеттілікті қамтамасыз ету және жобаны шектеулі бюджет шеңберінде ұстап тұру үшін Кент аймағындағы Оңтүстік-Шығыс бөлімінде жұмыс істейтін 71-сыныпты электр локомотивтердің 10-ын 74-сыныпқа ауыстыру туралы шешім қабылданды. Бұл өзгерістер локомотивтерді электр және дизель режимінде жұмыс істей алатын тағы бір электродизельдік типке айналдырды. Алайда, өзгертілген локомотивтердің сенімділігі төмен болды, ал оларға арналған Ocean Liner тасымалы тез тоқтатылды. Сондықтан олар 1967 жылдың соңында пайда болған және 10 жыл ішінде тоқтатылған, қысқа ғұмырлы тип болды. Жоғары қуатты EMU бас пойыздары 4 REP (ресторандық электропневматикалық тежегіш), тіркемелік вагондар 3 TC және 4 TC (тіркемелік басқару) деп белгіленді. Ал дизельдік-электр локомотивтері 19 Southern's BRCW 3-сыныпты локомотивтерінен (кейін 33/1-сынып деп белгіленді) өзгертілді. Бастапқыда, 11 4 REP бірлігі TC вагондарын Борнмутқа жылжыту және Ватерлооға қайтару үшін салынды. 4 REP 1963 жылғы BR(S) EMU дизайнынан жасалған және екі басқарушы моторлы вагонынан (DMSO) трейлерлі тежегіш коридорлы вагоны (TBFK) және трейлерлі буфет (TRB) тұрды. DMSO вагондары жаңадан салынды, ал TBFK локомотивпен тасымалданатын Mark 1 коридорлы вагонынан, ал TRB Mark 1 локомотивпен тасымалданатын Restaurant Buffets (RB) (1966–67) немесе Restaurant Unclassifieds (RU) (1974) вагондарынан өзгертілді. Бұл мейрамхана/буфет вагондарының әрқайсысына есім берілді, буфеттің артындағы сәндік панельде осы вагонның аты жазылған. Нәтижесінде 4 REP әлемдегі ең қуатты 3-ші рельсті EMU болды, ол сегіз тіркеме вагонына дейін сүйреуге қабілетті, бұл атақты "Deltic" Class 55 дизельдік локомотивтерінен аздап кем болды. Әр REP бірлігінде сегіз тягалық қозғалтқыш болды, сондықтан жүктемені болдырмау үшін REP басқа EMU немесе электродизель локомотивімен (EDL) жұмыс істей алады, егер жалпы құрамда жеткілікті тягалық қозғалтқыштар оқшауланған болса. Әр электр доңғалағында екі электр тогын қабылдайтын контактілі балка болды. 1974 жылы қызмет жиілігін арттыру және флоттың ұзақ мерзімді техникалық қызмет көрсетуін қамтамасыз ету үшін қосымша төрт бірлік енгізілді. Тіпті осы соңғы кезеңде ескірген Mk1 дизайны сақталды және конверсияға жарамды Mk1 вагондарының жетіспеуі бұл соңғы бірліктердің нөлден салынғанын білдірді, сондықтан олар соңғы Mk1 вагондарының арасында болды. 1974 жылғы құрылыс бірліктері қазіргі CIG/BIG вагондарына сәйкес қос шынылы терезелермен жабдықталды (қос жарық шамдарынан басқа). Алғаш рет енгізілген кезде REP вагондары көк түсті рельсті бояумен, шағын сары ескерту панельдерімен және кабинаның жақтағы терезелерінің астында алюминийден жасалған BR жебелерімен көрінді. Кейіннен сары ескерту панельдері кабинаның барлық алдыңғы жағын қамтитын етіп кеңейтілді. Олар 1970-ші жылдардың басында көк және сұр түске боялды, бұл процесте алюминийден жасалған жебелері жоғалды, өйткені олар вагондарды жуу зауыттарына зақым келтірді; 1974 жылғы құрылыс бірліктері жаңадан көк және сұр түске боялды. Сақталған REP вагондары 1986 жылдан бастап Network SouthEast логотипін алды, осы кезде 442-сыныпты "Wessex Electrics" құрылысы жүргізіліп жатты. REP вагондары қызметте жақсы жұмыс істеді, олардың рұқсат етілген жылдамдығы екі қосымша 4TC тіркеме жиынтығының толық жүктемесімен оңай асып түседі. Алайда, олар жұмыс бөлімінде локомотивтер ретінде жіктелді, сондықтан өздері жүретін кезде (жолаушылар қызметінде сирек кездесетін, бірақ белгісіз емес) олар жеңіл локомотив сияқты шектелген. 1970 жылдардың соңында Уокинг пен Бейзингсток арасында рұқсат етілген максимумды көтеру мақсатымен жылдамдық сынақтары жүргізілді, бірақ бұл негізінен күшейтілген тежегіш жүйеге байланысты орындалмады. Кейде, 9 тіркеме вагоны тасымалданды, егер General Manager's Saloon DB975025 4 REP/8 TC құрамына қосылса. 1971 жылы 3001-ден 3011-ге дейінгі бірліктердің Лондон жағындағы кабиналары Raynes Park пен Surbiton арасында және New Forest аймағында сынақтан өткізіліп жатқан жаңа кабиналық сигнализация жүйесімен (SRAWS – Signal Repeating AWS) жабдықталды. Кабиналық дисплей драйверге келесі сигналдың және өткен сигналдың жағдайын көрсетті. Барлық REP бірліктерінің буфет вагондарында есімдер болды, буфеттің артындағы сәндік шыны панелінде осы вагонның аты жазылған. Нәтижесінде 4 REP әлемдегі ең қуатты 3-ші рельсті EMU болды.
With the withdrawal of steam services and the full electrification of the line to Bournemouth on 9 July 1967. At the time, there had been insufficient financial justification to electrify between Bournemouth and Weymouth. This resulted in a quandary of how to maintain through services and the solution devised was novel. Tests in the mid 1960s had proved that high speed main line push pull operation was both feasible and safe. The result was to have a high powered 4 car EMU at the London end pushing trailer units to Bournemouth where the trailers would be detached and then pulled to Weymouth by a push pull equipped diesel electric locomotive. The operation in the up direction would be the reverse. The whole scheme also revealed a need for a small batch of locomotives to maintain connecting services between London (Waterloo) and the unelectrified area of Southampton Docks for the passenger Ocean Liner traffic. This need exceeded the capabilities of the already extant and versatile Class 73 Electro diesels ( on electric & on diesel) which provided motive power across the region for numerous secondary duties requiring locomotive haulage. To provide for this need, and keep the whole scheme within the limited budget available it was decided that 10 Class 71 straight electric locomotives operating on the South Eastern Division of the Region in the Kent area, that had become excess to operating needs be converted to Class 74. The alterations turned these locomotives into another Electro diesel type with on electric and on diesel. As it transpired the locomotives as altered were fairly unreliable, and the Ocean Liner traffic for which they were primarily intended was rapidly vanishing. They were therefore a short lived type that was introduced from late 1967 and withdrawn within 10 years. The high powered EMU tractor units were classified 4 REP (Restaurant Electro Pneumatic brake), the trailer units 3 TC and 4 TC (Trailer Control) and the push pull equipped diesel locomotives were converted from 19 of the Southern's native BRCW type 3 fleet (eventually to become designated class 33/1). Initially, eleven 4 REP units were built to propel the TC units to Bournemouth and pull them back to Waterloo. The 4 REPs were of the contemporary 1963 BR(S) EMU design and were formed of two driving motor second/standard saloons (DMSO) sandwiching a trailer brake first corridor (TBFK) and a trailer buffet (TRB). The DMSOs were new builds but otherwise the TBFK was converted from a loco hauled Mark 1 corridor composite and the TRB from Mark 1 loco hauled Restaurant Buffets (RB) in (1966–67) or Restaurant Unclassifieds (RU) in (1974). Each of these restaurant/buffet cars were given names, the decorative panel behind the buffet counter carried the name of that particular car. The 4 REPs were as a result the most powerful 3rd rail type EMUs in the world, with a total of available, in order to be able to provide the traction for up to eight trailer cars – just less than the famous "Deltic" Class 55 diesel locomotives. Each REP unit had eight traction motors, and because of this to avoid an overload, a REP could only work with another powered EMU or Electro Diesel Locomotive (EDL) if sufficient traction motors in the overall formation were first isolated. Each power bogie had a shoe beam with two pick up shoes since there were two power circuits. In 1974, an additional four units were introduced to increase the frequency of the service and to provide cover for extended maintenance of the fleet. Even at this late stage, the by then obsolescent Mk1 design was adhered to and a lack of Mk1 stock fit for conversion meant these last units were built from scratch – thus they were among the last Mk1 cars built. The 1974 build units were fitted with double glazed windows (except for the sliding toplights) as fitted to contemporary CIG/BIG stock. When first introduced, the REPs appeared in overall rail blue livery with small yellow warning panels and small aluminium BR arrows below their side cab windows. The yellow warning panels were subsequently enlarged to cover the whole cab front. They were repainted during the early 1970s into blue and grey, losing their aluminium arrows in the process, as these had been the cause of damage to carriage washing plants; the 1974 builds emerged in blue and grey livery from new. Surviving REPs saw an application of Network SouthEast flashes from 1986 onwards, while the Class 442 "Wessex Electrics" were being built. The REPs were good performers in service, their maximum permitted speed of being easily exceeded even with a full load of two additional 4TC trailer sets. They were however classified as locomotives by the operating department so when running by themselves (which was rare, but not unknown, in passenger service) they were limited to like a light locomotive. During the late 1970s, speed tests were carried out between Woking and Basingstoke with a view to upgrading the permitted maximum to but this was never undertaken mainly due to the increased braking performance required. On occasion, 9 trailer cars were hauled, when the General Manager's Saloon DB975025 was added to a 4 REP/8 TC formation. During 1971 the London end cabs of units 3001 to 3011 were equipped with an experimental form of cab signalling (SRAWS Signal Repeating AWS) which was being trialled in the up direction between Raynes Park and Surbiton as well as in the New Forest area. The cab layout showed the driver the aspect of the next signal and the one that the train had just passed. The buffet restaurant cars of all REP units carried names, in a very decorative etched glass panel behind the buffet counter.
Апаттар мен оқиғалар
1988 жылғы 12 желтоқсанда 4REP 2003 номерлі вагондар жиынтығы 4TC 8015 және 8027 номерлі вагондармен біріктіріліп, 06:14 Уотерлоо рейсін жасады. Бұл пойыз 07:18 Уотерлоо рейсінің артынан шағылысып, 4VEP 3033, 3119 және 3005 номерлі вагондардан құралған пойызға соқтығысты. Нәтижесінде екі пойыз рельстен шығып, қарсы бағытта келе жатқан 4VEP 3004 және 3425 номерлі вагондардан құралған үшінші пойызбен қақтығысты. Отыз бес адам қаза тауып, шамамен 500 адам жарақат алды.
On 12 December 1988, a train comprising 4REP unit 2003 coupled to 4TC units 8015 and 8027 formed the 06:14 Waterloo service, which ran into the rear of the 07:18 Waterloo train, comprising 4VEP units 3033, 3119 and 3005 at The two trains derailed and collided with a third train formed of 4VEP units 3004 and 3425 running in the opposite direction on an adjacent line. Thirty five people were killed, nearly 500 were injured.
Ауыстыру
1980 жылдардың ортасында Веймут желісінің вагондарын ауыстыру туралы шешім қабылданды. Бұл, Борнмут пен Веймут арасындағы желіні электрлендіруге арналған қаржының жаңа, төмен құнмен технологияны пайдалану арқылы қолжетімді болғандығымен қатар, қуаты жоқ REP және TC вагондарының бастапқыда 1950 жылдардың басында салынған Mark 1 вагондарынан өзгертілгендігіне байланысты, 1980 жылдардың соңында British Rail оларды ауыстыруды жоспарлады. Дегенмен, Оңтүстік аймағында жабдықты қайта пайдаланудың ұзаққа созылған дәстүрі сақталды, өмірлік мерзімі бітпеген соғу қозғалтқыштары мен басқару механизмдері қайта қолданылды. Бұл вагондардың жетіспеушілігіне түрлі шешімдер табылды. 1990 жылы Оңтүстік Гэмпшир электрлендіру жобасы (SHEP) аяқталды, ол Портсмут – Истли/Саутгемптон бағыттарын қамтыды. Қаржылық шектеулерге байланысты жаңа вагондар бөлінбеді, бірақ қолда бар ресурстарды пайдалану арқылы қызмет жалғастырылуы керек болды. Алдымен бұрын асбесті жойылған үш 4 REP вагонын сақтау жоспарланған, бірақ 1988 жылы Клэпхэм Джанкшн теміржол апатынан кейін 2003 нөміріндегі вагон ішінара жарамсыз деп танылды, сондықтан жоспар өзгертілуі керек болды. Оның орнына төрт 6 REP вагонынан (1903-1906 нөмірлері) жаңа құрам қарастырылып, ақыры маршрутта іске асырылды. Қосалқы TC вагондары кеңейтілген құрамды құру үшін пайдаланылды. 432 басқару вагондары құрамның ортасына көшірілді, алдыңғы бөліктері қайта боялды және жүргізуші кабинасының есіктері жабылды. Тіреуіш механизмдер орнатылды және көк-сұр түсті вагондар NSE түсіне боялды. 6 REP вагондары 442 класты сынау кезінде де Веймут желісінде ұзақ уақыт пайдаланылды. Ерекше жағдайларда, қызметті сақтау үшін 4 REP вагонының моторлы вагоны 73 класты локомотивпен ауыстырылды. Жаңа вагондар 442 класты құрауы тиіс болды, олар Mark 3 вагонының корпусын негізге алды. Бұл REP вагондарын қайта құруды және жаңа 442 вагондары қолжетімді болғанша, жабдықты алу үшін оларды тоқтатуды талап етті. Қайта құрылған REP және TC вагондары 1988 жылдың ортасынан 1991 жылға дейін Веймут желісінде қолжетімсіз 442 вагондарын алмастыру үшін жұмыс істеді. Құрамдар үнемі өзгеріп отырды және 19xx сериясындағы вагондарды қайта нөмірлеу жиі кездеседі, соның ішінде бастапқы 1901 және 1902 жиынтықтары. REP вагоны соңғы рет 1991 жылдың қыркүйек айының соңғы аптасында қолданылды, 1901 және 1904 вагондары соңғысы болды.
In the mid 1980s, the decision came to replace the Weymouth line stock – not only because finance had become available to electrify the line between Bournemouth and Weymouth using new low cost technology but also because the unpowered REP and TC cars were converted from Mark 1 coaching stock originally built in the early 1950s thus, by the late 1980s, British Rail was looking to replace them. However, the long established Southern practice of re using equipment took place for the traction motors and control gear which, not being life expired, were re used. Various solutions to this stock shortage were found. In 1990, the South Hampshire Electrification Project (SHEP) was completed involving the Portsmouth to Eastleigh/Southampton lines. New stock was not allocated due to financial constraints but the service had to be kept running using existing resources. Originally it had been planned to retain three 4 REPs which had earlier been stripped of asbestos, however unit No. 2003 was partially written off following the Clapham Junction rail crash in 1988, so a change of plan was needed. Instead a new formation of four 6 REP units (numbers being 1903 to 1906) was considered and finally implemented on the route. Spare TC trailers were used to form the expanded units. The 432 driving cars were relocated into the middle of the formation and had their leading ends repainted and their driver compartment doors locked out of use. Shoe gear was fitted and all coaches in blue/grey were repainted into NSE colours. The 6 REPs also saw protracted use on the Weymouth line during the testing of Class 442s. In extreme cases, to keep services running, 4 REPs had a motor coach replaced by a Class 73 locomotive. The new stock was to be the Class 442, based on the Mark 3 coach bodyshell. This required REP units to be reformed and withdrawn to allow the equipment to be recovered before new 442s could become available. Reconfigured REPs and TCs soldiered on along the Weymouth line to cover for unavailable 442 units from mid 1988 until 1991. During the run formations changed regularly and renumbering of the units in the 19xx series was common, including the original 1901 and 1902 set numbers. The final use of a REP was in the last week of September 1991, units 1901 and 1904 being the last.
Қосымша пайдалану
2015 жылғы №2 агрегаттан 2 күш қозғалтқышы ведомстволық көліктер ретінде сақталды, ауыр модификацияланған болса да, сол кездегі Railtrack компаниясы үшін ультрадыбыстық сынақтарда қолданылды. 62483 нөмірі 999602 болып өзгертілді және 2012 жылға дейін 901 класына түрлендірілген 101 кластың дизель-электр пойыздарының арасында қозғалды, содан кейін бұзылған деп есептелді, бірақ кейіннен оның бар екендігі анықталды және 2021 жылы локомотивпен буксирленетін пойыз ретінде қайта жұмыс істеді. 62482, кейін 999605 нөміріне ие болды, әдетте екі 31 класты локомотивтердің басқаруымен локомотивпен буксирленетін сынақ пойызы құрамында болды. 62482 және 62483 – қазіргі уақытта Дерби RTC базасында қызмет ететін, бар болған 4 REP көліктерінің соңғы екеуі. 4 REP қоғамы қалған вагондарды сақтап, оларды 4 REP түріне қайтаруды қарастырып жатыр.
2 driving motors have survived from unit no. 2015 as departmental vehicles, albeit heavily modified, in use for ultrasonic testing of then Railtrack. 62483 became 999602 and ran sandwiched between Class 101 DMU vehicles converted to Class 901 until 2012, when it was considered as scrapped, however there have been sightings of its existence since, and has resumed operations as a locomotive hauled train in 2021. 62482, since renumbered 999605, was formed in a locomotive hauled test train usually in the care of two Class 31 locomotives. 62482 and 62483 are the last two 4 REP vehicles in existence and are currently in service, based at Derby RTC. The 4REP Appreciation Society was looking at saving the remaining carriages and turning them back to a 4 REP.